บทที่ 50 [2/2]

“แกนี่มันโง่เหมือนเดิมจริง ๆ ภาคิน แกคิดว่าเด็กคนนั้นจะยอมให้ใครบังคับเธออีกเหรอ? เธอบอกกับฉันเองต่อหน้าเลยนะว่า ยอมตายดีกว่ากลับมาอยู่กับแกอีกครั้ง” ภูวเดชมองลูกชายอย่างเย้ยหยัน

“อะไรนะ...” เสียงเขาเบาแทบกระซิบ “เธอบอกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ” “จริงสิ ฉันมองตาเธอตอนพูด และฉันมั่นใจว่าเด็กคนนั้นไม่ได้โกหก”

“เป็นไปไม่ได้...ไม่มีทาง” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อ เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “เธอ...เธอรักผมนะ พ่อก็เห็นนี่ เธอตามผมแทบทุกที่ ยอมโดนว่า ยอมเจ็บ ยอมร้องไห้เพื่อผมขนาดนั้น จะให้ผมเชื่อว่าเธอยอมตายแต่ไม่ยอมกลับมาเนี่ยนะ?”

“ความรักมันไม่อยู่กับที่หรอกไอ้ลูกชาย โดยเฉพาะความรักที่ถูกเหยียบซ้ำ ๆ มันจะกลายเป็นเกลียด และเกลียดที่ลึกที่สุดนั่นแหละ มันคือสิ่งที่แกกำลังเจออยู่ตอนนี้” ภูวเดชพูดช้า ๆ

ภาคินเม้มปากแน่น ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง เขาหันหน้าหนี สายตาเหม่อมองไปนอกหน้าต่างที่ฝนเพิ่งหยุดตก ละอองน้ำยังเกาะอยู่บนกระจกใสสะท้อนใบหน้าของเขาที่เย็นชาแต่สั่นไหว

“ไม่...เธอไม่ใช่คนแบบนั้น...เซเรน่าไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรแบบนั้น” เขากระซิบเบา ๆ

“แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าทำไมฉันถึงหัวเราะ? เพราะแกกำลังหลงตัวเองอยู่ภาคิน”

“ผมไม่ได้หลงตัวเอง! ผมรู้ดีว่าเธอเคยรักผมแค่ไหน!” ภาคินตวาดเสียงดัง น้ำเสียงสั่นด้วยอารมณ์

“แต่ตอนนี้เธอไม่รักแล้ว แกฆ่าความรักของเธอด้วยมือของแกเอง และตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอต้องการ คืออยู่ให้ไกลที่สุดจากแกเท่าที่จะทำได้” ภูวเดชสวนกลับทันควัน

คำพูดนั้นราวกับเข็มนับพันเล่มที่กำลังทิ่มแมงหัวใจของภาคิน เขานิ่งงัน ริมฝีปากขยับช้า ๆ แต่ไม่มีเสียงใดออกมา เขารู้สึกเหมือนบางอย่างภายในกำลังแตกสลาย ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาราวกับคลื่นซัด รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะ น้ำตาในคืนที่เขาทำร้ายเธอด้วยคำพูด

“เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำอีกครั้ง “เซเรน่ารักผม รักผมจนยอมทุกอย่าง...”

“ใช่ แต่แค่ครั้งหนึ่งที่เธอเคยรักจนหมดหัวใจ ไม่ใช่ตลอดไป แกเคยคิดบ้างไหมว่าคนที่ถูกเหยียบซ้ำ ๆ จะยังเหลือหัวใจไว้ให้รักอีกหรือ?”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอกอีกครั้ง ภาคินหลุบตาลง มองฝ่ามือของตนเองที่กำแน่นอยู่บนตัก เส้นเลือดบนหลังมือปูดชัด ความโกรธและความสับสนตีกันในอก

“ถ้าเธอคิดแบบนั้นจริง ถ้าเธอเกลียดผมขนาดนั้น งั้นก็ไม่ต้องให้ผมช่วยอีก เพราะเธอเป็นคนเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง” เขาพูดเสียงแผ่ว เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“ฉันไม่ได้มาขอให้แกช่วย เพราะฉันรู้ดีว่าคนอย่างแกน่ะ ไม่มีวันยอมช่วยใครโดยไม่คิดถึงตัวเองก่อนอยู่แล้ว” ภูวเดชมองลูกชายเงียบ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“พ่อหมายความว่าไง” ภาคินถามเสียงเข้ม

“ฉันหมายความว่า ต่อจากนี้ถ้าเด็กคนนั้นจะอยู่หรือตาย มันไม่เกี่ยวอะไรกับแกอีกแล้ว แต่จำไว้นะภาคิน เมื่อถึงวันที่เธอหายไปจริง ๆ แกจะเป็นคนเดียวที่ไม่มีสิทธิ์ร้องไห้” เขาหยุดหันมามองลูกชายตรง ๆ

เสียงประตูห้องรับแขกปิดลงช้า ๆ เหลือไว้เพียงภาคินที่นั่งนิ่งอยู่กลางความมืด เขาเหม่อมองไปที่แก้วไวน์ตรงหน้า แสงไฟสะท้อนเป็นสีแดงเข้มราวเลือด เสียงของพ่อยังดังก้องอยู่ในหัว

“เธอยอมตายดีกว่ากลับมาอยู่กับแก”

หัวใจของภาคินเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ เขาอยากหัวเราะ แต่ทว่ากลับหัวเราะไม่ออก อยากโกรธ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งทิ่มแทงอย่างลึกล้ำ ความเย่อหยิ่งที่เคยมี ถูกความจริงขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี

ในเงามืดนั้น ภาคินก้มหน้าลง มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าความปวดในมือ คือความจริงที่เขาไม่อาจยอมรับได้

เธอไม่ได้รักเขาอีกแล้วจริง ๆ