บทที่ 60 [1/3]

ค่ำคืนปกคลุมด้วยเมฆหนาเสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วชานเมืองแถบตะวันตก โกดังร้างที่รายล้อมด้วยหญ้าขึ้นรกถูกแสงไฟจากขบวนรถสีดำสาดส่องสลับกับเสียงล้อบดถนน ประตูเหล็กเก่าถูกเปิดออกด้วยแรงคนหลายสิบเสียงปืนถูกขึ้นนกพร้อมทุกทิศทาง

ไซรัสก้าวออกจากรถก่อนใคร ใบหน้าเย็นเฉียบแต่ในดวงตาเต็มไปด้วยพายุที่กำลังเดือดพล่านเสื้อเชิ้ตสีดำแนบลำตัวช่วงไหล่แข็งกร้าว มือข้างหนึ่งกำปืนแน่นจนเส้นเลือดปูด ข้างกายมีมือขวาอย่างศรันคอยคุ้มกันขณะที่ธันวาและวศินนำกำลังจากเขตเหนือกระจายปิดล้อมรอบโกดังทั้งหมด

“ตรวจทุกมุม อย่าให้เหลือจุดตาบอดแม้แต่นิ้วเดียว” เสียงคำสั่งของไซรัสดังก้องชัดเจน ลูกน้องต่างพยักหน้าก่อนเคลื่อนตัวเข้าประจำตำแหน่ง

ภายในโกดังมืดสลัว มีกลิ่นสนิมและเลือดจาง ๆ ลอยในอากาศ ไซรัสก้าวเข้าไปช้า ๆ พร้อมปืนในมือ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นคอนกรีตหนาทุกก้าวเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นแรงระหว่างความหวังกับความกลัวที่จะเสียคนรัก

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า เสียงหัวเราะเย็นเยียบที่เขาไม่มีวันลืม

“ในที่สุดพี่ชายก็มาแล้วสินะ...”

ไซรัสหยุดกึก ดวงตาคมกริบมองไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่กลางแสงไฟสีส้มสลัว ซิกในชุดสูทสีน้ำตาลเปื้อนเลือด ยืนยิ้มเยือกเย็นราวกับผีที่กลับมาจากนรก

“ซิก...” เสียงเรียกนั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนในหัวใจ

“คิดถึงฉันไหมพี่ชาย” ซิกยกยิ้มบางทว่าดวงตากลับเยียบเย็นแฝงไปด้วยความแค้น

ไซรัสนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ฉันเห็นนายตายกับตา... ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่?”

ซิกหัวเราะเบา ๆ “แกคิดว่าฉันจะตายง่าย ๆ เหมือนไอ้แก่พ่อของแก?” เขาเหยียดยิ้มเยาะ “พูดถึงมันแล้ว...ฉันเพิ่งนึกได้ถึงคำสั่งเสียของมันก่อนตาย”

ชายหนุ่มเดินช้า ๆ เข้ามา แสงไฟสาดกระทบใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากผ่านแก้ม

“คิดว่าฉันจะตายง่าย ๆ เหมือนไอ้แก่พ่อของแกหรือไง อ๋อ...จริงสิพอพูดถึงตาแก่นั่นแล้วฉันก็นึกขึ้นมาได้....คำสั่งเสียที่มันพูดออกมาก่อนตาย”

ดวงตาไซรัสไหววูบ เขากำปืนแน่นแต่ยังไม่ยกขึ้น

“อย่าพูดถึงพ่อของฉันแบบนั้น”

“ทำไมจะไม่ได้!” ซิกตะโกนลั่น “ตาแก่นั่นเอาพล่ามบอกว่ารักฉันเหมือนลูกแท้ ๆ เหอะ..ถ้ามันรักฉันเหมือนลูกแท้ ๆ จริงทำไมมันถึงยกตำแหน่งให้แกแทนที่จะเป็นฉัน!”

“แกคือคนที่อยู่เบื้องหลังจากตายของพ่อสินะ....แกไม่รู้หรือไงว่าพ่อรักแกมากแค่ไหน”

“โกหก!” ซิกตะโกนก้อง เสียงสะท้อนทั่วโกดัง “มันไม่เคยรักฉัน มันแค่หลอกใช้ฉัน! ใช้ฉันเหมือนหมา! คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่ามันวางแผนจะฆ่าฉันหลังจากใช้ประโยชน์เสร็จ ตาแก่นั่นคงกลัวว่าฉันจะแย่งอำนาจของแก! ถ้าวันนั้นฉันไม่ตัดสินใจฆ่ามัน แกคิดเหรอว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้!”

“.....”

“ฉันเกลียดแกที่เหมือนตาแก่นั่น! เกลียดที่แกได้ทุกสิ่งโดยไม่ต้องดิ้นรนอะไรเพียงเพราะแกมีสายเลือดโง่ ๆ นั่นไหลเวียนอยู่ในตัว! ทำไมคนที่ทำทุกอย่างอย่างฉันต้องแพ้ให้แกเพียงเพราะกฎเลือกทายาทเฮงซวยนั่น! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉันอย่างไม่ยุติธรรม!”

“ฉันฉันไม่ได้แย่งอะไรไปจากแก เพราะตำแหน่งผู้สืบทอดมันเป็นของฉันมาตั้งแต่แรก”

“ไม่เป็นไร...ในเมื่อแกไม่สำนึก” ซิกยกยิ้มบิดเบี้ยว “แกทำให้ฉันสูญเสียตำแหน่งหัวหน้าเขตใต้ไป....ฉันก็จะทำให้แกสูญเสียสิ่งสำคัญไปเหมือนกัน”

ซิกเอ่ยจบก็ผายมือไปด้านหลังทำให้เห็นว่าลูกน้องของอีกฝ่ายกำลังผลักใครบางคนออกมา

“เซเรน่า!” ไซรัสตะโกนสุดเสียง ขาทั้งสองขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวถูกผลักเซไปเบื้องหน้าด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ ร่างกายและใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำและบาดแผลที่เกิดจากการถูกทรมาน เลือดของเธอไหลซึมชุดเจ้าสาวสีขาวยามนี้เปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงหม่น เซเรน่าพยายามเงยหน้ามองชายคนรักดวงตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและโหยหา

“ไซ...รัส...” เสียงเรียกเบาจนแทบขาดใจ ก่อนร่างจะทรุดฮวบลงพื้น

ในวินาทีนั้นโลกทั้งใบของไซรัสหยุดหมุน ลมหายใจของเขาแทบขาดห้วง มือสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่าแตะต้องเธอ!” เสียงของเขาดังก้องสะเทือนราวเสียงคำรามของสัตว์บาดเจ็บ ปืนถูกยกขึ้นโดยสัญชาตญาณ

“เป็นห่วงมากเลยสินะ....พี่ชาย” ซิกหัวเราะเบา ๆ “ฉันบอกแล้วไงว่าจะทำให้แกสูญเสียเหมือนที่ฉันสูญเสีย”

ปัง!

สิ้นคำเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดแต่ไม่ใช่จากไซรัสหรือซิก แต่มาจากธันวาและวศินที่ซุ่มอยู่ด้านนอกกำลังบุกเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกหลายสิบคน

“บุกเข้าไป!” เสียงธันวาตะโกน

เสียงปืนดังสนั่นทั่วโกดัง ไฟแลบแปลบปลาบ เสียงกระสุนข้ามกันวุ่นวาย ไซรัสวิ่งตรงเข้าหาเซเรน่าท่ามกลางห่ากระสุน เขาโอบร่างเธอเข้ามาแนบอกก่อนจะอุ้มหญิงสาวหลบหลังกองลังไม้

“เซเรน่าอดทนไว้...ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว” เสียงของเขาแผ่วสั่น มือข้างหนึ่งลูบผมเธออย่างอ่อนโยนราวกับกลัวว่าการสัมผัสแรงไปเพียงนิดจะทำให้เธอแตกสลาย

เซเรน่าพยายามยกมืออ่อนแรงขึ้นแตะใบหน้าเขา

“ฉัน...รู้...ว่าคุณจะมา...”

ไซรัสสบตาเธอดวงตาคู่นั้นพร่ามัว น้ำตาเอ่อขึ้นอย่างที่เขาไม่เคยยอมให้เกิดต่อหน้าใคร

“ฉันขอโทษ...ขอโทษที่ทิ้งเธอไว้คนเดียว....ขอโทษที่มาช้า”

เสียงปืนยังคงดังระงมรอบตัว แต่ในหูของไซรัสมีเพียงเสียงหัวใจของหญิงสาวในอ้อมแขน จังหวะนั้นเบา...อ่อนแรง...ราวจะหยุดได้ทุกเมื่อ

“ไซรัส...” เสียงเธอแผ่วเบา “อย่า...โทษตัวเอง...ฉัน...ไม่เป็นระ…”

คำพูดของหญิงสาวขาดหายกลางอากาศ ร่างกายที่ถูกทรมานมาตลอดหลายชั่วโมงของเธอก็ทนฝืนต่อไปไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มือที่แตะแก้มเขาค่อย ๆ ร่วงลงช้า ๆ พร้อมกับเปลือกตาที่ปิดลง

“เซเรน่า!”