บทที่ 63 [3/3]

“พ่อคะ พี่คะ”

หญิงสาวพึมพำออกมาเมื่อเห็นว่าข้าง ๆ ไซรัสคือชายวัยกลางคนเขาคือวศินผู้เป็นพ่อ เขานั่งหลับพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีอ่อนแรงแต่ยังคงจับชายเสื้อเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป

และอีกมุมหนึ่งของห้อง มีชายหนุ่มอีกคนที่กำลังจัดผ้าห่มให้เธออย่างเบามือ ธันวาผู้เป็นพี่ชายของเธอ...

เพียงแค่มองเซเรน่าสัมผัสได้ถึงบรรยากาศภายในห้องที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ความหวังที่เปี่ยมด้วยชีวิต แม้แต่แสงไฟสีขาวของโรงพยาบาลยังดูนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น

เธอยืนมองภาพนั้นอยู่นาน น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“พวกเขา กำลังรอฉันอยู่...” เธอพึมพำแผ่วเบา

ในขณะที่เซเรน่ากำลังซาบซึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้า ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากรอบด้าน เสียงนั้นไม่ดัง ไม่แผ่ว แต่ทว่ากลับก้องสะท้อนในใจจนเธอต้องหันซ้ายขวาอย่างตกใจ

“เลือกสิ เซเรน่า” เสียงนั้นทั้งอบอุ่นและนิ่งสงบ

“เจ้ามีสองทางให้เลือก” เสียงนั้นกล่าวต่อ “หากเจ้ากลับไปยังโลกเดิม เจ้าสามารถเริ่มต้นใหม่ในร่างเดิมได้อีกครั้ง เลือกที่จะไม่ฆ่าตัวตายในวันนั้น เปลี่ยนโชคชะตาเดิมของตัวเอง และใช้ชีวิตอย่างที่เจ้าปรารถนา”

หมอกสีขาวรอบตัวเริ่มเคลื่อนไหวเป็นวง เหมือนสิ่งนั้นกำลังเปิดทางให้เธอเห็นภาพอนาคตของโลกเก่า ภาพที่เธอยังมีชีวิต ทำงาน มีบ้านเล็ก ๆ มีแมวตัวหนึ่งนอนขดอยู่บนโซฟา มันดูสงบดี... แต่มันกลับดูเงียบเหงา

“แต่หากเจ้าเลือกอยู่ในโลกที่เจ้าอยู่ตอนนี้ โลกที่เจ้าสร้างความผูกพัน ความรัก และมีคนที่เฝ้ารอเจ้าตื่นขึ้นมา เจ้าจะไม่อาจกลับไปโลกเดิมได้อีกตลอดกาล...”

เสียงนั้นเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ “ทุกการเลือกมีราคาของมัน... เจ้าต้องแน่ใจในสิ่งที่หัวใจของเจ้าปรารถนา”

เซเรน่ายืนนิ่งอยู่นาน ความคิดมากมายแล่นเข้ามาภายในหัว โลกเดิม... โลกที่เธอจากมา ที่นั่นไม่มีความรัก ไม่มีครอบครัว ไม่มีใครสักคนที่โอบกอดเธอไว้ยามร้องไห้ แต่ที่นั่นคือร่างเดิมของเธอ ร่างที่เป็นวิเวียน ไม่ใช่นางร้ายอย่างเซเรน่า

ส่วนอีกโลกหนึ่งแม้จะเป็นเพียงโลกนิยาย โลกสมมุติ แต่ที่นั่นเธอมีหัวใจมีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ มีความผูกพันที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอมองสองประตูสลับกันไปมา หัวใจเต้นแรง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

“ฉัน...ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว” เธอกระซิบกับตัวเอง “แต่ฉันก็ไม่อยากสูญเสียพวกเขาไป”

ภาพของไซรัสยังคงลอยขึ้นมาในหัว ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยปล่อยมือจากเธอแม้ยามที่เธอสิ้นสติ ภาพที่เขานั่งเฝ้าข้างเตียง จับมือเธอไว้ทุกวัน ทุกคืน น้ำเสียงของเขาในครั้งสุดท้ายที่เธอได้ยินยังคงดังก้อง

“ฟื้นขึ้นมาเถอะนะ เซเรน่า... พวกเรายังมีเรื่องที่อยากทำด้วยกันอีกมากมายเลยใช่ไหม”

“ไซรัส...” เธอพึมพำชื่อเขา ริมฝีปากสั่นระริก หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง

ขณะที่เธอกำลังมองภาพในประตูขวามือ ร่างของเธอในประตูอีกบานหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมระเบียงเธอเห็นตัวเองยกเท้าขึ้นไปบนขอบระเบียง ลมแรงพัดผ่านผมยาวสยาย น้ำตาไหลอาบแก้ม

“อย่านะ...”

เซเรน่าตะโกนร้องห้ามเสียงดังๆ แต่ดูเหมือนว่าตัวของเธออีกฝั่งจะไม่ได้ยิน เธอได้แต่ยืนมองร่างในอดีตกำลังจะก้าวกระโดดลงไปในความว่างเปล่า

ความหวาดกลัวแล่นเข้าจับหัวใจของเซเรน่าอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันเมื่อเธอหันกลับไปยังประตูอีกบานที่ซึ่งร่างของเธอยังนอนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รักเธอความอบอุ่นก็ซึมซับเข้ามาภายในใจ

“ฉันเลือกแล้ว...” เซเรน่ายิ้มทั้งน้ำตา

เซเรน่าเอ่ยจบก็ตัดสินใจก้าวเดินไปยังประตูที่เปล่งแสงอบอุ่นนั้น ประตูที่มีครอบครัวของเธอกำลังรออยู่ ทุกย่างก้าวของเธอหมอกขาวรอบตัวค่อย ๆ สลายไป เหมือนละอองหิมะที่ถูกแสงอาทิตย์ละลายจนหมดสิ้น

ตึก!

“กรี๊ดดดด มีคนกระโดดตึก!”

เสียงจากอีกประตูหนึ่งดังขึ้นเสียงของร่างในอดีตที่ตกกระทบกับพื้น พร้อมเสียกรี๊ดร้องของผู้คนที่อยู่ด้านล่าง เซเรน่าหลับตาลง พลางสูดลมหายใจเข้าลึกและก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่แสงสว่างนั้นอย่างมั่นคง

พ่อ...พี่...ไซรัส...ฉันกำลังจะกลับไปหาทุกคนแล้ว...