บทที่ 63 [2/3]

หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงัน ไม่นานนักสติสัมปชัญญะก็กลับมาอีกครั้ง เซเรน่าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกพบว่าตนเองยืนอยู่กลางหมอกสีขาวโอบรอบไปทั่ว ไม่มีทิศ ไม่มีขอบ ไม่มีเงา แม้แต่เสียงลมหายใจของตนเองก็แผ่วราวกับถูกกลืนหายไปในความนิ่งงันนั้น

พื้นใต้ฝ่าเท้านั้นเย็นเฉียบ แต่กลับไม่แข็งราวกับดิน ไม่อ่อนเหมือนเมฆ เธอไม่รู้ว่ากำลังเหยียบอยู่บนอะไร ทว่ากลับรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน

“ที่นี่ คือที่ไหนกันแน่...” เสียงเธอดังก้องในอากาศ แต่กลับไม่สะท้อนออกไปไกล เหมือนถูกหมอกซับหายทันที

ในขณะที่เธอกำลังพยายามตั้งสติ หมอกสีขาวตรงหน้าก็ค่อย ๆ แหวกออกทีละน้อย ภาพบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า ประตูขนาดใหญ่สองบาน สูงตระหง่านราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ทว่าแสงจากบานประตูทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บานหนึ่งเปล่งแสงขาวเย็น สะท้อนแสงหม่น ๆ คล้ายกระจกแข็งที่เย็นชืด อีกบานกลับทอแสงอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าในฤดูหนาว มีไออุ่นอ่อน ๆ แผ่ออกมาจนเซเรน่ารู้สึกได้แม้ไม่ได้เข้าใกล้

หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปช้า ๆ สายตาจับจ้องไปยังประตูทั้งคู่ ทันทีที่เธอเข้าใกล้ ภาพเบื้องหลังบานประตูก็เริ่มชัดเจนขึ้นราวกับม่านบางถูกเปิดออก

ประตูบานด้านซ้ายที่เปล่งแสงขาวเย็น สะท้อนแสงหม่น ๆ คล้ายกระจกแข็งที่เย็นชืดภายในคือห้องพักในคอนโดของเธอในโลกเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว โต๊ะทำงานที่วางเอกสารกองโต เตียงนอนที่ไม่ได้เก็บ หมอนที่มีคราบน้ำตาเก่าซึมอยู่ตรงมุม แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาอย่างอ่อนแรง เสียงในห้องนั้นเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศที่เก่าเกินกว่าจะทำงานเงียบ ๆ ได้อีก

และที่ระเบียง...มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ ผมยาวปลิวตามแรงลมใบหน้าซีดขาวดวงตาว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต เธอกำลังมองลงไปยังพื้นถนนเบื้องล่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เซเรน่ารู้ทันทีว่า... นั่นคือเธอ

ภาพที่อยู่เบื้องหน้าคือวันที่เธอตัดสินใจที่จะกระโดดตึกฆ่าตัวตาย...

“อ่า....ฉันในตอนนั้นพังทลายขนาดนี้เลยสินะ”

หัวใจของเซเรน่ากระตุกแรง ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นในอกทันที ภาพความทรงจำอันมืดหม่นในคืนนั้นหวนกลับมาอย่างโหดร้าย ความโดดเดี่ยว ความเหนื่อยล้า ความรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า และการที่ต้องสูญเสียพี่ชายที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวไปในวันนั้น

“นั่นคือฉัน คนที่ไม่มีใครต้องการ คนที่ตัดสินใจหนีจากทุกอย่างด้วยการตาย...” น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเครือในขณะที่มองภาพของตัวเธอเองที่กำลังเดินลากเก้าอี้ไปยังระเบียง

เซเรน่ามองภาพนั้นผ่านม่านน้ำตาความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในหัวใจ ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นประตูอีกบานที่มีแสงอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าแผ่ออกมา

“นั่นมัน....”

เมื่อหญิงสาวมองผ่านเข้าไปในประตู สิ่งที่ปรากฏคือ ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาลเอกชน มีร่างของเซเรน่าใส่เครื่องช่วยหายใจนอนนิ่งอยู่บนเตียง เครื่องวัดชีพจรส่งเสียงติ๊ด ติ๊ด ดังเป็นจังหวะ

ทว่าสิ่งที่ทำให้เซเรน่าคลี่ยิ้มออกมานั่คือภาพของชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคยนั่งกุมมือเธออยู่ข้างเตียง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความห่วงใยอย่างสุดหัวใจ

ไซรัส คนรักของเธอ...

“พ่อคะ พี่คะ”

หญิงสาวพึมพำออกมาเมื่อเห็นว่าข้าง ๆ ไซรัสคือชายวัยกลางคนเขาคือวศินผู้เป็นพ่อ เขานั่งหลับพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีอ่อนแรงแต่ยังคงจับชายเสื้อเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป

และอีกมุมหนึ่งของห้อง มีชายหนุ่มอีกคนที่กำลังจัดผ้าห่มให้เธออย่างเบามือ ธันวาผู้เป็นพี่ชายของเธอ...

เพียงแค่มองเซเรน่าสัมผัสได้ถึงบรรยากาศภายในห้องที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ความหวังที่เปี่ยมด้วยชีวิต แม้แต่แสงไฟสีขาวของโรงพยาบาลยังดูนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น

เธอยืนมองภาพนั้นอยู่นาน น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว