ตอนที่ 5

โชคยังดีที่น้ำในสระไม่ลึกมาก หลินซูเหยาจึงไม่ต้องแกล้งจมน้ำให้หมดสติไปจริง ๆ ตอนนี้แค่แสร้งดำผุดดำโผล่คล้ายกำลังจมน้ำขณะนับวินาทีอยู่ในใจ

นานแค่ไหนแล้วเนี่ย ถ้าไม่มาช่วย ข้าจะว่ายขึ้นฝั่งเองแล้วนะ! ทันใดก็มีมือยื่นมาคว้าร่างนางแล้วลากขึ้นจากน้ำด้วยความ... ชัดว่าไม่เต็มใจช่วย

และแล้วหลินซูเหยาก็ลืมตาเห็นใบหน้าหลิวเฟิงปรากฏตรงหน้า เย็นชาอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด

ชายหนุ่มลากร่างโชกน้ำราวกับหิ้วก้อนหิน แต่แล้วสีหน้าเฉยชาก็เปลี่ยนไปเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าซีดเผือดเริ่มมีอาการหายใจติดขัด แต่นั่นเพราะหลินหลินแสดงได้สมบทบาท จนหลิวเฟิงคิดว่านางจะจมน้ำตายแล้วจริง ๆ น่ะสิ

ในฐานะบุตรสาวของอาจารย์อุปถัมภ์ แม้เขาจะไม่มีใจให้นางด้วยมั่นคงเพียงถังชิงหรูที่เขาหลงรัก แต่หลิวเฟิงก็ต้องแสดงหน้าที่ในฐานะคู่หมั้น ชายหนุ่มอุ้มหลินซูเหยาในท่วงท่าที่แสนห่างเหิน พาเดินกลับเรือนของนางอย่างหงุดหงิด

เมื่อเข้ามาถึงห้องนอน หลิวเฟิงก็วางร่างคู่หมั้นลงบนเตียงอย่างไม่นุ่มนวลเลย แล้วสั่งให้อาเยี่ยนสาวใช้คนเดียวของเรือนนี้เข้ามาดูแล เพื่อตนจะได้ออกไปเสียที

[ภารกิจเสริม: ส่งสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักและภักดีให้กับหลิวเฟิง]

[เวลาที่กำหนด: ภายใน 15 วินาที]

บ้าจริง! นี่ข้าต้องทำด้วยเหรอ หลินซูเหยาโวยวายในใจ แต่ถึงจะขยะแขยง เพื่อแต้มทักษะ นางร้ายยุคใหม่จะเล่นบทนางเอกใสซื่อให้ดูละกัน!

หลินซูเหยาลืมตาขึ้นทำทีเป็นเพิ่งฟื้นจากความตายมาเจอใบหน้าไร้ชีวิตชีวาของหลิวเฟิงที่ดูอย่างไรก็กลืนหายไปในฝูงชนง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก เรียกว่ามองมุมไหนก็เป็นได้แค่ชายหนุ่มคงแก่เรียน แต่เหตุใดเมื่ออยู่ในสภาพเปียกปอน ออร่าที่ซ่อนอยู่ถึงเปล่งประกายขึ้นอย่างน่าประหลาดเช่นนี้ เส้นผมดำสนิทเปียกลู่ลงปรกกรอบหน้าทำให้ดวงตาคมกริบเด่นขึ้น หยดน้ำไหลจากปลายคางลงเสื้อจนร่างชุ่มโชก เผยให้เห็นสรีระแกร่งของบุรุษเพศชัดเจน

จากบัณฑิตผู้จืดชืดเป็นบุรุษเปี่ยมเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ

หากก็ไม่แปลก เพราะนี่คือพระเอกนิยายเรื่องนี้ ทว่าพระเอกแนวนี้หลินหลินเห็นมานักต่อนักแล้ว หล่อกว่านี้ก็เคยเห็น ดังนั้นภูมิต้านทานความหล่อของนางจึงแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

“คุณชายหลิว ขอบคุณเจ้าค่ะที่ช่วยชีวิตข้าไว้” หลินซูเหยาเอ่ยน้ำเสียงเบาหวิว แสร้งละมุนเท่าที่จะทำได้ ไม่ลืมส่งแววตาเปี่ยมรักและภักดีให้อย่างเนียน ๆ สมตำแหน่งนางร้ายในจอของมิติโน้น

หลิวเฟิงชะงักก่อนจะหันหลังอย่างไม่สนใจ “ช่วยทำตัวให้สมเป็นคุณหนูรองสกุลหลินด้วย” พูดเสียงเย็นชาจบก็ก้าวออกไปทันที

แน่นอนว่าเมื่อหลิวเฟิงหายลับ แววตาหวานซึ้งของหลินซูเหยาก็ถูกสลัดออกจนสิ้น หญิงสาวลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว ไม่สมกับที่เพิ่งตกน้ำมาเลย

“ชิ ไม่สนก็ดี จะได้ไม่ต้องเล่นละครให้เปลืองพลัง!”

หลินซูเหยาพึมพำจบ สาวใช้ก็เปิดประตู ยกอ่างน้ำอุ่นมาให้ล้างเนื้อตัวเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่พอดี

“บ่าวจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้”

หลินซูเหยาชะงัก ตอนแรกคิดจะทำเอง แต่เมื่อมีคนจะทำให้แล้ว จะเสียเวลาเองทำไมอีก นางจึงพยักหน้า “อืม”

อาเยี่ยนขมวดคิ้วทันที ปกติหลินซูเหยาจะทำทุกอย่างเอง แม้แต่นางที่เป็นสาวใช้คนเดียวในเรือนนี้หลินซูเหยาก็ยังเกรงใจ ไม่เคยกล้าสั่งให้ทำอะไรให้ แล้วเหตุใดวันนี้ไม่ทำเองเช่นเคยเล่า

“เอ่อ จะให้บ่าวช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ต้อง” หลินซูเหยาตอบสั้น ๆ แกล้งไอสองสามทีคล้ายกำลังจะป่วยไข้ เอาสิ ตัดสินใจจะแสดง ก็ต้องแสดงให้ถึงที่สุด เกิดอาเยี่ยนคนนี้ปากมาก เอาความในเรือนไปบอกคนอื่น นางจะซวยเอา

ตอนนี้หลินซูเหยาจึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางร้ายที่แสร้งเป็นดอกบัวขาว มากกว่าจะเป็นนางเอกเจ้าน้ำตาแล้ว

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็พบว่าอาเยี่ยนเปลี่ยนเครื่องนอนและเช็ดพื้นเรือนจนแห้งสนิทแล้วเช่นกัน หลินซูเหยาจึงโบกมือไล่อีกฝ่าย

เมื่อแน่ใจว่าอยู่ลำพังแล้ว หญิงสาวที่ทำเป็นดอกไม้แห้งใกล้ตายก็ยิ้มร่าอย่างตื่นเต้น

“เป็นไง รายงานภารกิจหน่อยซิ คุณระบบ”

[ติ๊ง! ภารกิจหลักสำเร็จ! ผู้ใช้งานได้รับ 1 แต้มทักษะ] 

[ติ๊ง! ภารกิจเสริมสำเร็จ! ผู้ใช้งานได้รับยันต์กำบังโชคชะตาขั้นต้น]

หลินซูเหยาหัวเราะสะใจเงียบ ๆ ไม่เสียแรงที่แสดง เพราะนอกจากภารกิจหลักจะสำเร็จแล้ว ภารกิจเสริมก็สำเร็จเช่นกัน ทำให้มีแต้มทักษะในมือแล้ว 1 แต้ม ต้องสะสมอีก 9 แต้มทักษะเพื่อจะซื้อม้วนคัมภีร์ลิขิตใหม่ให้ได้ เพราะมันคือความหวังเดียวที่นางจะใช้เปลี่ยนเนื้อเรื่องได้

“นี่มันเกมเอาตัวรอดชัด ๆ!” หลินซูเหยาบ่นแต่ไม่มีเสียงตอบ จึงถามข้อสงสัยแทน “ว่าแต่... ไอ้ยันต์กำบังโชคชะตานี่ มันคืออะไร”