CHAPTER 4 ความคิดสกปรก

 

อาริเทียร์ไม่ได้ถูกสั่งห้ามหรือกักบริเวณเหมือนทุกครั้งหลังจากถูกท่านดยุกผู้เป็นบิดาสั่งสอน ทางนั้นเองก็ไม่ได้ใส่ใจหรือเข้ามาวุ่นวายอะไรกับเธอ ได้ยินเบลฟอร์ดบอกว่าท่านพ่อกำลังจัดการตามหาตัวการที่ปล่อยข่าวนี้ให้ได้โดยเร็ววัน เพราะในนครหลวงและในวงสังคมยังคงมีการพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเธออยู่เนือง ๆ

อย่างน้อยท่านพ่อก็เป็นห่วงเธอ ใช่แล้วล่ะ ถ้าไม่ท่านพ่อไม่ห่วงก็คงไม่ตามหาต้นตอคนปล่อยข่าวและเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้ อาริเทียร์คิดเข้าข้างตนเองเช่นนี้อยู่เสมอ อาริเทียร์นอนคว่ำอยู่บนเตียงนานนับสัปดาห์ นอกจากแมรี่กับเบลฟอร์ดแล้วเธอก็ไม่ได้พบหน้าใครอีก ไม่ว่าจะเป็นท่านพี่อาร์ดิโตหรืออลันคู่หมั้นของเธอ

“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ” แมรี่เปิดม่านสีน้ำตาลเข้มแสงสว่างสาดส่องเข้ามาภายในห้อง

“ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นพวกที่บอกแล้วไม่จำ” อาริเทียร์บ่นให้กับแมรี่ นอกจากจะไม่ฟังคำสั่งเหมือนกับสาวใช้คนอื่น ๆ แล้ว ยังชอบทำอะไรหลายอย่างนอกเหนือจากหน้าที่ของตนเอง

“ก็ท่านหญิงเป็นเจ้านายของดิฉันนี่คะ” แมรี่ที่มีเรือนผมสีดำสนิทถักเป็นเปียสองข้างดูน่ารัก ดวงตาเป็นสีเขียวสวย ส่งยิ้มให้กับเจ้านายที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงมาหลายวัน “ว่าแต่ท่านหญิงยังไม่ได้ตอบดิฉันเลยค่ะว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดี” อาริเทียร์ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้น

“วันนี้อากาศดี ไม่ร้อนและก็ไม่หนาวจนเกินไป ท่านหญิงอยากไปเดินเล่นสักหน่อยไหมคะ ดิฉันจะแต่งตัวให้” แมรี่รินน้ำชาลงในถ้วยเซรามิกราคาแพงแล้วจึงส่งให้เจ้านายของตนเอง การได้รับวิตามิน D3 จากแดดในตอนเช้าช่วยต้านการอักเสบ เสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย ลดความเครียดและความเสี่ยงในการเป็นโรคซึมเศร้า

“เธอนี่มัน!!”

อาริเทียร์เห็นด้วยกับความคิดของแมรี่ เธอนอนหมกตัวอยู่บนเตียงมาหลายวัน นอกจากเดินไปอาบน้ำกับเข้าห้องน้ำ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรอีก หนังสือของห้องสมุดในคฤหาสน์เธอก็อ่านมันจนหมดไม่เหลือเล่มใดแล้ว คนตัวเล็กลงจากเตียงบิดขี้เกียจเล็กน้อย แมรี่เองก็รู้หน้าที่เดินเข้ามาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แทบจะทันที

“วันนี้สวมสีชมพูดอ่อนตัวนี้ดีกว่าค่ะ ดิฉันเห็นดอกไม้ในสวนก็เป็นสีเดียวกัน ถ้าท่านหญิงสวมมันต้องงดงามมากแน่ ๆ” แมรี่เอ่ยชมพร้อมกลับยืนถือชุดให้กับอาริเทียร์ดู

“แล้วแต่เธอเถอะ” อาริเทียร์ตอบแบบขอไปที

เส้นผมของอาริเทียร์เป็นสีน้ำตาล ดวงตาเป็นสีน้ำตาลเข้มเข้ากันกับสีของเส้นผม ใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณเป็นสีพีชสวย มีเรือนร่างอวบอิ่มงดงาม สัดส่วนได้รูปสะโพกผาย โดยเฉพาะทรวงอกอวบอิ่ม ความงดงามเช่นนี้ไม่ว่าสตรีชนชั้นสูงคนนั้นไหนก็ล้วนแล้วแต่ต้องรู้สึกอิจฉา ในทัศนะของแมรี่ ท่านหญิงของเธอเป็นสุภาพสตรีที่งดงามอันดับหนึ่งของนครหลวง น่าเสียดายที่ผิวพรรณพวกนั้นมีแต่รอยฟกช้ำและแผลเป็นเต็มไปหมด

แมรี่บรรจงจัดแต่งทรงผมของท่านหญิงอาริเทียร์อย่างตั้งใจ ไม่ว่าจะถูกจัดทรงออกมาในรูปแบบไหนท่านหญิงของเธอก็งดงามเปล่งประกายอยู่เสมอ หรือแม้กระทั่งในวันที่ฝนพรำ

**************

“ผมไม่อยากไปเลยข่าวลือเรื่องของแม่นั่นทำให้ผมอับอายไปหมด” อลันบ่นอย่างหงุดหงิด เมื่อถูกมาร์เชอเนสเบลล่าผู้เป็นมารดาบังคับให้เขาไปเอาอกเอาใจอาริเทียร์ แอสเตอร์

“แกก็อดทนเอาเสียหน่อย ถึงจะมีข่าวลือไม่ค่อยดีเกี่ยวกับยายเด็กนั่นออกมา แต่ความจริงที่เธอเป็นบุตรสาวของไคเดน แอสเตอร์มันก็ไม่เปลี่ยน” มาร์เชอเนสให้เหตุผลกับบุตรชาย

“โธ่คุณแม่ ความจริงเราไม่ต้องแต่งงานกับยายนั่นก็ได้ บุตรสาวชนชั้นสูงที่รวยกว่าและนิสัยดีกว่าก็มีเยอะแยะไป” แม้ว่าอาริเทียร์จะงดงามกว่าสตรีใดในอาณาจักร แต่ก็ไม่ทำให้อลันรู้สึกชอบหรือรักเธอได้เลย เป็นเพราะนิสัยร้ายกาจของเจ้าหล่อน ที่พอไม่ได้ดั่งใจอะไรก็ด่ากราดโวยวาย ความจริงก็คิดว่าเมื่อโตขึ้นนิสัยหรืออะไร ๆ จะเปลี่ยนไปบ้างแต่ไม่เลย เธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

“ลูกก็รู้ว่าเหตุผลไม่ใช่เรื่องเงินเพียงอย่างเดียว แต่เป็นอำนาจของตระกูลดยุกต่างหาก เราจะใช้ชื่อเสียงและอำนาจของตระกูลดยุก ต่อยอดในเรื่องต่าง ๆ ลูกก็รู้ว่าการที่ลูกได้ตำแหน่งขุนนางในราชสำนักมาก็เพราะเป็นดยุกไคเดนเป็นคนเดินเรื่องให้” ผู้เป็นมารดาสั่งสอนบุตรชาย “ไว้ถึงตอนนั้นเราได้เกี่ยวดองกันแล้ว ลูกจะมีอนุภรรยาอีกกี่สิบคนก็ได้แม่ไม่ว่า ขอแค่...”

“ครับ ๆ เข้าใจแล้วครับ” อลันผุดลุกขึ้นยืน สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มแบบขุนนางแล้วรีบเดินออกไปจากคฤหาสน์เพราะไม่อยากฟังเสียงพร่ำบ่นของมารดาอีกต่อไปอีก

“อลัน!!! ลูกก็ฟังแม่สักหน่อยเถอะ”

“คุณแม่เลิกบ่นเสียทีเถอะ ถ้ายังอยากให้ผมกลับมาที่บ้านหลังนี้”

“ได้ ๆ แต่ยังไงก็เก็บสิ่งที่แม่พูดไปคิดดูก็แล้วกันนะอลัน” มาร์เชอเนสเบลล่าทิ้งท้าย

สิ่งที่มารดาของเขากล่าวออกมานั้นไม่มีผิดไปสักข้อ ที่เขาได้ตำแหน่งขุนนางในราชวงศ์ก็เป็นเพราะเส้นสายของดยุกไคเดนหามาให้ ถ้าไม่มีเรื่องคำสัญญาบ้า ๆ บอ ๆ นั่น เขาคงไม่แต่งกับยายผู้หญิงที่นิสัยไม่ดีและมีดีแค่เพียงหน้าตาและรูปร่างเช่นนั้นหรอก

อลันขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์แอสเตอร์ ในหัวก็คิดถึงอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย อย่างน้อย ๆ ยายอาริเทียร์ก็เป็นแม่โคนม ไหนจะสะโพกอวบอิ่ม นมโต ๆ อลันเฝ้าอดทนรอวันที่จะได้เข้าห้องหอกับเธอแทบไม่ไหว อยากจะถอดเสื้อผ้าให้เธอเปลือยกายดูให้ถ้วนถี่ว่าอะไรแอบซ่อนอยู่ในนั้นบ้าง และนั่นคงจะเป็นข้อดีเดียวของนางมารร้ายอย่างอาริเทียร์ พอคิดถึงเรื่องที่ตนเองจะเป็นคนที่ได้สอดไอ้นั่นเข้าไปในตัวเธอเป็นคนแรก อลันก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ใช้เวลาไม่นานรถม้าของตระกูลวิลเลี่ยมก็มาจอดอยู่ในลานบ้านของตระกูลแอสเตอร์ พ่อบ้านและคนรับใช้ของที่นี่รู้จักเขาดี เมื่อเขามาถึงก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปด้านใน

“เทียร์ล่ะ”

“ท่านหญิงน่าจะนอนอยู่ในห้อง” เบลฟอร์ดตอบ “ให้ผมไปเรียกให้ดีไหมครับ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้ต้องการให้มีพิธีรีตองอะไร” นอนอยู่งั้นเหรอถ้าเขาเข้าไปในห้องของอาริเทียร์ในเวลานี้จะได้เห็นเธออยู่ในชุดนอนหรือเปล่านะ

พูดจบมาร์ควิสอลันก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในคฤหาสน์ทันที และเมื่อเป็นเช่นนั้นเบลฟอร์ดเองก็มิอาจจะว่าดล่าวสิ่งใดได้อีก