CHAPTER 3 ก็แค่หญิงรับใช้

 

แมรี่กัดฟันเล็กน้อยถึงจะถูกขับไล่ไสส่งอย่างไม่สำนึกในความห่วงใย แต่กระนั้นก็ยังคงเข้าไปประคองท่านหญิงที่น่าสงสารอย่างใจเย็นอยู่ดี เธอไม่ใช่คนใจร้ายใจดำถึงขนาดปล่อยคนที่กำลังบาดเจ็บและตกอยู่ในความยากลำบากเอาไว้เพียงคนเดียวหรอกนะ

“ให้ฉันช่วยเถอะนะคะ” ผู้เป็นคนรับใช้แตะคนที่ยืนแทบจะไม่อย่างเบามือ

“โอ๊ย!!” ทันทีที่มือของแมรี่สัมผัสร่างกายของเจ้าหล่อน อาริเทียร์ก็รู้สึกเจ็บปวดจนต้องส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ ร่างกายเธอเหนื่อยล้าสำหรับเรื่องวันนี้แล้ว “ฉันบอกว่าอย่ามายุ่ง” อาริเทียร์ผลักแมรี่ให้พ้นทาง เรื่องเรี่ยวแรงไม่ต้องพูดถึงเพราะเหลือน้อยเต็มที

“ขอโทษที่ล่วงเกินนะคะ” แมรี่ไม่เพียงไม่ขยับถอยหนีไปไหน ซ้ำยังเข้าไปถือวิสาสะแตะต้องท่านหญิงที่น่าสงสารโดยไม่ได้รับอนุญาต

อาริเทียร์ที่ไม่มีแรงดิ้น ได้แต่เดินไปตามการประคองของแมรี่อย่างช่วยไม่ได้

“...”

ไม่นานร่างกายของอันบอบช้ำของอาริเทียร์ก็ทิ้งตัวลงบนที่นอน คนตัวเล็กได้ยินเสียงฝีเท้าถอยห่างออกไปไกล เดาว่าแมรี่คนนั้นคงจะหนีกลับไปแล้วเพราะตกใจกลัวที่เธออยู่ในสภาพเช่นนี้ สงสัยครั้งนี้ก็เหมือนครั้งอื่น ๆ เธอคงจะต้องให้เบลฟอร์ดขับไล่แมรี่คนนั้นออกไปจากที่นี่เสียแล้ว ส่งเธอไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องมารับรู้เรื่องน่าอับอายของเธอเช่นนี้

อาริเทียร์ถอดคอร์เซ็ทอย่างเชื่องช้า โชคดีที่อย่างน้อยคอร์เซ็ทบ้า ๆ นี่ ก็ช่วยผ่อนความรุนแรงจากการสั่งสอนของดยุกไคเดนลงได้บ้าง โลหิตแห้งกรังติดกับชุดเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่แนบชิดไปกับผิวหนังที่ได้รับบาดเจ็บ ยามเมื่อชุดถูกถอดออก มันสร้างความเจ็บปวดตอกย้ำลงไปในทุกอณูของร่างกาย

“ตายจริง ท่านหญิงอย่าเพิ่งรีบถอดแบบนั้นสิคะ” แมรี่กลับมาพร้อมกับอ่างทองเหลืองที่มีน้ำอุ่น ๆ

“...” อาริเทียร์เบิกตามองไปยังต้นเสียง

“เดี๋ยวดิฉันช่วยจัดการให้นะคะ” แมรี่จับมือของอาริเทียร์ให้ออกห่างจากบาดแผลพวกนั้น “ถ้าจัดการหรือดูแลไม่ดี จะเป็นแผลเป็นเอาได้นะคะ”

“บอกว่าอย่ายุ่งไง ฉันไม่ต้องการความหวังดีจากพวกคนรับใช้หรอกนะ” อาริเทียร์ปัดมือของแมรี่ทิ้ง

“อย่าดื้อสิคะท่านหญิง” แมรี่บอกพร้อมกับจุ่มผ้าสีขาวลงไปในน้ำอุ่นจนชุ่มบิดเพียงเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ ช่วยเช็ดซับตรงที่เป็นรอยโลหิต “ถ้าดึงเสื้อผ้าออกไปทั้งที่ยังมีคราบโลหิตติดอยู่แบบนี้ จะทิ้งแผลเป็นและอาจจะอักเสบเอาได้นะคะ แล้วก็ใช้วิธีการนี้จะช่วยทุเลาความเจ็บปวดลงบ้าง” น่าเสียดายที่สมัยนี้ไม่มียาฆ่าเชื้อหรือพวกยาระงับความเจ็บปวด

น้ำเสียงที่อ่อนโยนของแมรี่ ทำให้อาริเทียร์ผ่อนคลาย หญิงสาวเลิกต่อต้านและปล่อยให้สาวใช้ที่เธอเพิ่งจะรู้จักช่วยเหลือ

“ทำไมเธอถึงรู้วิธีการพวกนี้ แล้วไหนจะการที่เห็นแผลพวกนี้ของฉันแต่ยังสงบอยู่ได้อีก” ที่จริงเธอเอง ก็รู้ไอ้วิธีการที่แมรี่เพิ่งจะพูด แต่เหนื่อยเกินกว่าจะไปต้มน้ำมาทำเอง จึงรีบถอดรีบนอนเสียดีกว่า

“อ้อ...ดิฉันเคยทำงานในกองทัพ อยู่ฝ่ายพยาบาล เคยช่วยคุณหมอและท่านนักบุญรักษาแผลของพวกทหารอยู่บ่อย ๆ เลยไม่ค่อยตกใจกับเรื่องพวกนี้ แล้วก็รู้วิธีการรักษาเบื้องต้นมาบ้างค่ะ” แมรี่ตอบ

“เหอะ!!” อาริเทียร์แค่นหัวเราะ “แล้วคนที่มีความรู้ความสามารถอย่างเธอ ทำงานในกองทัพพวกนั้นไม่สนุกกว่าเหรอ มาเป็นคนรับใช้ทำไมกัน?”

“ไม่เลยนะคะ ที่นี่สบายกว่ามาก ดิฉันเหนื่อยล้ากับความตายมามากเกินพอแล้วค่ะ” แมรี่บรรจงเช็ดตัวให้ท่านหญิงผู้เป็นเจ้านายคนใหม่ของตนเองอย่างอ่อนโยน ใช้เวลาจัดการอยู่ครู่ใหญ่ก็เสร็จสิ้น

อาริเทียร์ไม่ได้ถามอะไรอีก เธอไม่อยากผูกพันกับใครมากนัก สถานะของเธอในคฤหาสน์หลังนี้จะว่าดีก็นับว่าดี จะว่าแย่ก็นับว่าแย่ ดยุกไคเดนไม่ยินยอมให้เธอผูกสัมพันธ์กับพวกคนรับใช้มากนัก

“เพราะอะไรหรือคะท่านพ่อ”

“เพราะลูกคือเลดี้แอสเตอร์ เป็นชนชั้นสูงที่สง่างาม ชนชั้นสูงที่ไหนมาทำตัวสนิทสนมกับพวกคนรับใช้กันล่ะ”

หลังจากนั้นเด็กรับใช้ที่อายุเท่า ๆ กันกับเธอก็ถูกขับไล่ออกไปจนหมด อาริเทียร์เองก็เริ่มมีทัศนคติรังเกียจคนรับใช้มาตั้งแต่นั้น

“ในเวลากลางวันต่อหน้าผู้คน ต่อหน้าอาร์ดิโต ต่อหน้าท่านพ่อ อย่าทำตัวสนิทกับฉันมากนักนะ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมาเอาใจใส่ฉัน” อาริเทียร์กล่าวขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เพราะอะไรหรือคะ?” ก็ในเมื่อเธอคือหญิงรับใช้ของท่านหญิงอาริเทียร์การดูแลเอาใจใส่เจ้านายก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของเธอไม่ใช่หรือ

“บอกให้ทำอะไรก็ทำตามไปเถอะ เธอจะต้องมาถามฉันทุกเรื่องเลยไหม” อาริเทียร์แว้ดใส่เสียงดัง “คิดว่าการที่ฉันให้เธอเข้ามาดูแลในตอนกลางคืนเธอจะพิเศษกว่าใครงั้นเหรอ”

“ค่ะ...ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ” แมรี่สลดลง

เมื่อทาขี้ผึ้งรักษาแผลให้กับคนตัวเล็กที่นอนขดเป็นก้อนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แมรี่ก็รีบจัดการห่มผ้าห่ม เติมฟืนในเตาผิง เก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยและออกไปจากห้องนอนก่อนที่ฟ้าจะสว่างทันที