CHAPTER 5 โลหิตสกปรก

 

เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่อาริเทียร์ได้ออกมาเดินเล่นสูดอากาศนอกห้องนอนของตนเองบ้าง โดยมีแมรี่เดินตามหลังหอบข้าวของจำเป็นเพื่อว่าเธอจะใช้ตามหลัง ทั้งที่อาริเทียร์ทั้งไล่ทั้งด่าให้อีกฝ่ายไปเดินไกล ๆ แต่แมรี่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำตามคำสั่งเธอสักครั้ง ซึ่งอาริเทียร์เองก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกถูกใจหญิงรับใช้ผู้มาใหม่คนนี้เป็นพิเศษ

ในสวนของคฤหาสน์ดยุกแห่งเวอร์ตั้นวูดที่ตั้งอยู่ในนครหลวงถูกประดับตกแต่งและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เคยได้ยินเบลฟอร์ดสนทนากับหญิงรับใช้ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาพูดถึงสวนแห่งนี้ว่า เป็นผลงานของอดีตดัชเชสที่ล่วงลับไปแล้วหรือก็คือมารดาของเธอ อาริเทียร์ไม่มีความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับมารดาเลยสักนิด ดูเหมือนว่าความทรงจำในวัยเด็กของหญิงสาวจะหายไป รู้แต่เพียงว่าไม่มีอะไรสักอย่างบนตัวเธอที่ดูคล้ายกับมารดาที่จากไปเลย อาริเทียร์อยากเห็นหน้าท่านแม่สักครั้ง เคยพยายามแอบจะเข้าไปดูรูปวาดในห้องนอนของท่านพ่อและท่านแม่อยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องหยุดความคิดฟุ้งซ่านพวกนั้น

เพราะถ้าหากเธอถูกจับได้ว่าเข้าไปในห้องของทั้งสองท่าน โดยไม่รับอนุญาตคงจะถูกเขาสั่งสอนอย่างรุนแรงแน่ ๆ ตอนเด็ก ๆ อาริเทียร์ไม่เคยคิดว่าการถูกดยุกไคเดนลงโทษเป็นเรื่องหนักหนารุนแรงอะไร แต่พอเธอได้ออกไปเผชิญโลกภายนอกมากยิ่งขึ้น เธอเห็นเลดี้ลินคอร์นที่ได้รับการเลี้ยงดูและเอาใจเป็นอย่างดี มีท่านแม่ท่านพ่อที่รักและทะนุถนอม มันทำให้อาริเทียร์คิดเปรียบเทียบกับครอบครัวตนเองอยู่ร่ำไป

แต่ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังอาจจะย่ำแย่กว่าเธอก็เป็นได้ อาริเทียร์มั่นใจว่าบ้านไหน ๆ ก็เป็นเหมือนกันไปหมด หากรักลูกและต้องการให้ลูกสาวอยู่ในร่องในรอยอยู่ในกรอบที่แต่ละครอบครัวกำหนดไว้ ก็ต้องเป็นแบบที่เธอเผชิญหน้ากันหมดนั่นแหละ

อาริเทียร์เดินมาจนถึงส่วนที่เป็นห้องทำงานของดยุกที่อยู่ด้านล่าง ที่อยู่ติดกับสวนอันเงียบสงบ นอกจากเสียงของเบลฟอร์ดและตัวของท่านพ่อแล้ว ยังมีท่านพี่อาร์ดิโตร่วมอยู่ในการสนทนาครั้งนี้ด้วย หน้าต่างกระจกใสถูกเปิดเพื่อรับลม จู่ ๆ อาริเทียร์ก็คิดอยากจะรู้ว่าทั้งหมดกำลังพูดคุยเรื่องอะไร

คนตัวเล็กส่งสัญญาณให้แมรี่อยู่เงียบ ๆ ซึ่งแมรี่เองก็เข้าใจได้ในทันที ว่าเจ้านายของตนเองกำลังต้องการอะไร ผู้เป็นคนรับใช้พยักหน้าหงึก ๆ อย่างรับรู้ในสถานการณ์ เธอเดินห่างออกมาเพื่อดูต้นทางให้กับเจ้านายของตนเอง ทิ้งให้ท่านหญิงอาร์เทียร์คลานเข้าไปแอบฟังตามลำพัง

“เรื่องข่าวลือ ผมให้คนไปจัดการสืบดูแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถหาข้อมูลของนักข่าวที่เขียนข่าวนั้นได้” นั่นเป็นเสียงของเบลฟอร์ด อาริเทียร์จำได้

“ทั้งที่ฉันอุตส่าห์เก็บเรื่องนั้นมาตั้งนาน ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรับรู้แท้ ๆ เลยเชียว” ดยุกไคเดนกล่าวอย่างอารมณ์เสีย

“ก็เป็นเพราะท่านพ่อนั่นแหละที่ตัดสินใจรับยายนั่นเข้ามาเป็นลูกสาว เรื่องราวเลยวุ่นวายไปหมด” อาร์ดิโตพูดสมทบ

อาริเทียร์ไม่คล้ายจะเข้าใจนักว่าสิ่งที่อาร์ดิโตพูดถึงมันคืออะไร แต่ก็ไม่ได้กระโตกกระตากใด ๆ ไป ทำเพียงนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ

“ผมเองก็คิดเห็นเหมือนท่านชาย ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นเพียงลูกสาวของโสเภณีในตรอกมืดแท้ ๆ แต่ท่านดยุกก็ยังเก็บเธอเอามาไว้ในคฤหาสน์แห่งนี้” เบลฟอร์ดเบื่อระอาความเอาแต่ใจยายท่านหญิงจอมปลอมนั่นเหมือนกัน

‘...’ อาริเทียร์ที่นั่งแอบอยู่นอกห้องทำงาน ได้ยินทั้งหมดที่เบลฟอร์ดพูด สิ่งที่คุณพ่อบ้านพูดมันคืออะไร ลูกสาวโสเภณีในตรอกมืดงั้นเหรอ? พวกเขากำลังหมายถึงใครกัน?

“ความจริงฉันก็ไม่ได้อยากจะรับเด็กนั่นมาเลี้ยงดูหรอกนะ แต่นายก็รู้ว่าเป็นเพราะดัชเชสขอร้องให้รับเธอมาเลี้ยงดู แถมยังตั้งชื่อให้อีก ยายเด็กนั่นเลยได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้พร้อมกับแม่ของมัน” เมื่อคิดถึงวันที่มารดาที่แท้จริงของอาริเทียร์พาเด็กคนนั้นเข้ามาในบ้าน เขาเห็นถึงความชอกช้ำใจของภรรยาที่ผิดหวังในตัวเขา แต่กระนั้นเอร่าก็ยังยิ้มแย้มจูงมือยายเด็กกาฝากและดูแลเธอประดุจบุตรสาวคนหนึ่ง “ทุกอย่างเกือบจะไปได้ดีอยู่แล้วเชียว ถ้าหากอีนางโสเภณีคนนั้นไม่ได้คิดมักใหญ่ใฝ่สูง ใส่ยาพิษลงไปในน้ำชาของเอร่าเสียก่อน”

นอกจากคิดถึงวันแรกที่รับอาริเทียร์เข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว ยังคิดถึงวันที่มารดาของอาริเทียร์วางยาเอร่าภรรยาของเขาอย่างโหดเหี้ยม

‘อดีตดัชเชสหรือท่านแม่ของเธอถูกวางยาพิษจนตายไม่ได้ป่วยตายงั้นเหรอ’ นี่เป็นความรู้ใหม่ของอาริเทียร์

“นั่นสิครับ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงสกปรกคนนั้น ท่านแม่ก็คงไม่จากเราไปเร็วขนาดนี้” อาร์ดิโตพูดสมทบ “ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด แม้จะเห็นว่าท่านแม่กำลังนอนจมกองโลหิตที่กระอักออกมา ก็ยังหัวเราะออกมาได้หน้าตาเฉย ๆ น่ารังเกียจที่สุด”

“ทั้งที่อดีตดัชเชสใจดีกับพวกเธอสองแม่ลูกแท้ ๆ ก่อนตายก็ยังขอร้องให้ท่านดยุกเลี้ยงดูท่านหญิงอาริเทียร์เป็นอย่างดี” เบลฟอร์ดบ่นร่วมด้วย เขาเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นเช่นกัน

“แต่ก็ยังดีนะครับที่ยายเด็กนั่นโตมาแล้วงดงาม” อาร์ดิโตมองหน้าบิดาแล้วจึงกล่าวต่อ “เมื่อเธอโตขึ้นอาริเทียร์เหมือนกับแม่ของเธอมาก”

“อืม..” ที่บุตรชายกล่าวมานั้นถูกต้อง ถึงแม้ว่ามารดาของอาริเทียร์จะเป็นเพียงโสเภณีในตรอกมืดแต่กระนั้นก็ยังงดงาม ไม่เช่นนั้นในช่วงเวลาหนึ่ง เขาจะไปหลงใหลในตัวผู้หญิงคนนั้นจนมีอาริเทียร์งั้นเหรอ

“แล้วท่านพ่อแน่ใจแล้วใช่ไหมครับว่าอาริเทียร์เป็นทายาทของแอสเตอร์จริง ๆ” อาร์ดิโตอยากถามให้แน่ใจอีกสักครั้ง

“ก็จริงนั่นแหละ ฉันให้นักเวทมาพิสูจน์สายโลหิตของยายเด็กนั่นไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ฉันอยากให้มันมีสักครั้งที่บอกว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกของฉันจริง ๆ เพราะถ้ามีสักครั้งที่ผลออกมาว่าอาริเทียร์ไม่ใช่ทายาทของแอสเตอร์ ในเวลานั้นฉันก็คงจะมีข้ออ้างในการขับไล่มันออกไปจากที่นี่”

“ท่านดยุกประเสริฐและเมตตาท่านหญิงอาริเทียร์เหลือเกิน ถ้าเป็นผม ถึงเธอจะเป็นลูกแท้ ๆ แต่แม่ของเธอมีส่วนทำให้คนรักของผมตาย ผมก็คงขับไล่เธอออกไป ไม่ให้มีรายชื่ออยู่ในบัญชีตระกูลหรอกครับ” เบลฟอร์ดกล่าว

“เอาน่าเบลฟอร์ด อย่างน้อย ๆ ความงามของเธอก็ยังมีประโยชน์กับเรา อย่างน้อย ๆ ก็สามารถส่งไปแต่งงานกับพวกวิลเลี่ยมได้อย่างไม่ต้องรู้สึกผิด ใคร ๆ ก็รู้ ว่าบ้านนั้นน่ารังเกียจขนาดไหน เสียดายอยู่เหมือนกันนะครับท่านพ่อ ถ้าส่งเธอไปแต่งงานกับคนของอาณาจักรอื่นคงจะขายได้ราคาดีกว่านี้ จะได้ไม่ต้องไปแต่งกับพวกจน ๆ พวกนั้นที่ไม่มีทรัพย์สินอะไรเลยนอกจากคำสัญญาของคนรุ่นเก่า”

เธอได้ยินทั้งหมดที่พวกเขาสนทนากัน!!

หัวสมองของอาริเทียร์ไม่สามารถรับข้อมูลใด ๆ ได้อีกต่อไปแล้ว แมรี่สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเจ้านายของตนเอง บวกกับกำลังมีหญิงรับใช้เดินผ่านมาทางนี้ ผู้เป็นคนรับใช้จึงคลานเข้าไปลากเจ้านายของตนเองออกมาจากพื้นที่ตรงนั้นได้อย่างหวุดหวิดก่อนใครจะมาเห็นเข้า