Partager

บทที่ 14: คืนฝนและบาดแผล

Auteur: malinee
last update Date de publication: 2026-10-26 19:47:19

เมฆทะมึนสีถ่านเริ่มแผ่ปกคลุมทั่วผืนฟ้านอกเมืองหลวงตั้งแต่ช่วงบ่ายคล้อย ลมกรรโชกแรงหอบเอาละอองไอชื้นและกลิ่นดินโคลนพัดผ่านยอดไม้ริมทางสัญจร เสิ่นชิงเยว่เลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเล็กน้อย มองทัศนียภาพสองข้างทางที่เริ่มมืดมัวลงเร็วกว่าปกติ

นางเพิ่งเดินทางกลับจากการตรวจคลังสินค้าและโรงทอผ้าไหมที่ชานเมืองทางทิศตะวันตก ที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้เดิมเป็นมรดกสินเดิมของมารดาผู้ล่วงลับ ทว่าในชาติก่อนกลับถูกเสิ่นหยวนหมิง อารองผู้ละโมบยึดครองไปแปรเปลี่ยนเป็นเงินทุนสนับสนุนองค์ชายห้า คราวนี้นางลงมือตัดหน้า ยึดคืนโฉนดที่ดินและสิทธิ์การบริหารทั้งหมดกลับมาไว้ในมือตนเองอย่างเด็ดขาด เพื่อเตรียมใช้เป็นรากฐานสำคัญในการจัดตั้ง ‘หอการค้าฮุ่ยเซียง’ เครือข่ายการค้าและข่าวกรองที่นางจะเป็นผู้กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว

“คุณหนูเจ้าคะ ฟ้ามืดลงเร็วเหลือเกิน ลมแรงเช่นนี้ดูท่าพายุใหญ่คงจะพัดถล่มลงมาในไม่ช้า” ชุ่ยเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล ขณะช่วยจัดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์กันหนาวให้ผู้เป็นนาย

“บอกสารถีให้เร่งฝีเท้าขึ้นอีกหน่อย ข้ามสันเขาข้างหน้านี้ไปก็จะถึงทางแยกเข้าสู่ประตูเมืองชั้นนอก” ชิงเยว่สั่งการอย่างสุขุม

ทว่าฟ้าดินกลับมิได้เป็นใจดังที่หวัง เพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ สายฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ม่านน้ำสีขาวขุ่นบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนแทบมองไม่เห็นทาง ลมพายุพัดกระแทกตัวรถม้าจนโครงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ดินลูกรังบนเส้นทางภูเขาเริ่มกลายสภาพเป็นโคลนตมเหนียวหนืดในพริบตา

กึก! ครืน!

ทันใดนั้น ล้อหลังด้านขวาของรถม้าก็จมยวบลงไปในหลุมโคลนลึก รถม้าเอียงวูบไปด้านหนึ่งอย่างรุนแรงจนชุ่ยเอ๋อร์ส่งเสียงกรีดร้อง ชิงเยว่คว้าขอบหน้าต่างไว้แน่นเพื่อทรงตัว

“เกิดอะไรขึ้น!” นางส่งเสียงถามฝ่าเสียงพายุฝน

“เรียนพระชายา ล้อรถตกลงไปในหลุมดินถล่มขอรับ! ม้าลากไม่ไหว ดินโคลนดูดล้อไว้แน่นเลยขอรับ!” สารถีตะโกนตอบละล่ำละลักท่ามกลางสายฝนที่สาดซัด

ชิงเยว่ขมวดคิ้ว นางเปิดม่านชะโงกหน้าออกไปมอง ทันใดนั้น สัญชาตญาณระวังภัยที่สั่งสมมาจากความตายในชาติก่อนก็ส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง... ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมและเสียงฟ้าร้องคำราม นางแว่วได้ยินเสียงฝีเท้าม้าเร็วหลายตัวกำลังพุ่งตรงมาตามสันเขาด้านหลัง และเสียงแหวกอากาศของอาวุธลับ!

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลูกศรเหล็กสองดอกพุ่งเสียบเข้าที่พื้นดินห่างจากตัวรถม้าเพียงไม่กี่คืบ!

“มือสังหาร!” ชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีดเผือด

ในชั่วพริบตาที่หัวใจของชิงเยว่กระตุกวูบและเตรียมจะหยิบเข็มพิษในแขนเสื้อออกมาป้องกันตัว...

เสียงเกือกม้ากระแทกโคลนดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องก็แผดเข้ามาด้วยความเร็วสูง เงาร่างทมิฬในชุดคลุมสีดำสนิททะยานฝ่าม่านฝนเข้ามาดั่งสายฟ้าฟาด คมกระบี่สีเงินประกายวาบผ่าสายฝน ฟาดฟันลูกศรที่พุ่งเข้ามาซ้ำสองจนหักสะบั้นกลางอากาศ!

“คุ้มกันพระชายา!”

เสียงคำรามอันทรงอำนาจและคุ้นเคยดังกึกก้องกลบเสียงพายุ!

เซียวจิ้งเหิง!

บุรุษหนุ่มบนหลังอาชาศึกสีนิลพุ่งเข้าประจันหน้ากับกลุ่มชายชุดดำที่ซุ่มโจมตีอยู่บนเนินเขา หน่วยองครักษ์เสื้อเกราะเหล็กสีดำอีกนับสิบนายปรากฏกายขึ้นจากแนวป่ารอบด้าน เข้าโอบล้อมและสังหารมือสังหารเหล่านั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่ถึงครึ่งเค่อ เสียงการต่อสู้ก็ยุติลง ศพของมือสังหารถูกลากไปจัดการในความมืด

เซียวจิ้งเหิงกระโดดลงจากหลังม้าอย่างไม่แยแสต่อโคลนตมที่เปรอะเปื้อน ใบหน้าคมคายของเขาชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน เส้นผมสีดำเปียกลู่แนบไปกับปรางแก้ม เสื้อคลุมสีเข้มแนบชิดกับแผ่นอกกำยำ เขาสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาที่รถม้า ม่านตาสีรัตติกาลเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

เขาเอื้อมมือเปิดประตูรถม้าออก สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างของชิงเยว่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่านางปลอดภัยดี ลมหายใจที่ติดขัดของเขาก็ผ่อนออกมาอย่างโล่งอก

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่ ชิงเยว่?” เสียงของเขาเจือปนด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย

ชิงเยว่มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ข้าไม่เป็นไร... เหตุใดท่านอ๋องจึงมาอยู่ที่นี่?”

เซียวจิ้งเหิงชะงักไปเล็กน้อย สายตาหลุบลงต่ำเพื่อซ่อนความรู้สึก “ข้า... ข้าได้ยินว่าเจ้าออกมาตรวจการค้านอกเมือง และสายสืบรายงานว่าคนขององค์ชายห้ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ข้าจึงนำคนตามมาห่างๆ มิได้มีเจตนาจะก้าวก่ายงานของเจ้า”

เขารีบแก้ตัวด้วยความหวาดกลัวว่านางจะโกรธที่เขาละเมิดสัญญา

ชิงเยว่มองดูน้ำฝนที่หยดลงมาจากปลายคางของเขา และบาดแผลเก่าที่ไหล่ซึ่งเพิ่งถูกพิษกัดกร่อนไปเมื่อวานซืน นางสูดลมหายใจเข้าลึก “ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนข้างหน้าคงขาดแล้ว รถม้าขยับไม่ได้ เราจะทำอย่างไร?”

เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้นมองสันเขา “ห่างออกไปครึ่งลี้มีศาลาร้างริมผา เราจำต้องไปหลบฝนที่นั่นก่อน คืนนี้พายุใหญ่ไม่อาจเดินทางกลับเข้าเมืองได้”

เขาไม่รอช้า ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่แม้จะชื้นเล็กน้อยแต่หนาพอจะกันลมฝนได้ ออกมาคลุมทับร่างของนางอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของเขาไม่ได้แตะต้องถูกตัวนางแม้แต่น้อย จากนั้นจึงสั่งการให้องครักษ์ช่วยกันพยุงรถม้า และนำพาชิงเยว่กับบ่าวรับใช้มุ่งหน้าไปยังศาลาร้างทันที

ศาลาร้างตั้งอยู่บนชะง่อนผาใต้ร่มเงาของต้นสนโบราณ แม้หลังคาจะผุพังไปบ้างบางส่วน ทว่าส่วนห้องโถงด้านในที่ประดิษฐานรูปปั้นเซียนยังคงมีหลังคาคุ้มกะลาหัวและมีผนังหินกำบังลมได้ดี

องครักษ์ช่วยกันเก็บกิ่งไม้แห้งที่หลบฝนอยู่ใต้เพิงมาจุดกองไฟขึ้นกลางห้องโถง เปลวไฟสีส้มสว่างไสวช่วยขับไล่ความมืดมิดและความหนาวเหน็บที่เกาะกุมไปทั่ว

เซียวจิ้งเหิงสั่งให้องครักษ์และบ่าวรับใช้แยกย้ายไปพักผ่อนและเฝ้าระวังที่เพิงด้านนอก โดยปล่อยให้ชิงเยว่อยู่ในห้องโถงด้านในเพื่อความเป็นส่วนตัว

ชิงเยว่นั่งผิงไฟอยู่บนแท่นหิน เสื้อคลุมของนางเริ่มแห้ง ทว่าเมื่อนางมองออกไปที่ธรณีประตู นางกลับเห็นเซียวจิ้งเหิงยืนตากละอองฝนอยู่ตรงทางเข้า แผ่นหลังของเขายืนตรงอย่างระแวดระวัง ทว่าไหล่กว้างนั้นกลับมีอาการสั่นเทาเล็กน้อย

และที่สำคัญ... เสื้อตัวในสีขาวของเขาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน กำลังมีคราบสีแดงจางๆ ซึมออกมาจากแผ่นหลัง!

บาดแผลที่ถูกมีดอาบยาพิษฟันเมื่อหลายวันก่อน ประกอบกับแผลจากการถอนพิษหิมะราตรีเมื่อคืนวาน... บัดนี้คงปริแตกออกเพราะการออกแรงกวัดแกว่งกระบี่เมื่อครู่นี้!

ชิงเยว่ขมวดคิ้ว ความเงียบอันเยือกเย็นในใจถูกท้าทายด้วยจรรยาบรรณของหมอและความรู้สึกบางอย่างที่นางไม่อยากยอมรับ

“เซียวจิ้งเหิง...” นางส่งเสียงเรียกแผ่วเบา ทว่าชัดเจนในความเงียบ

บุรุษหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบหันกลับมา “มีอะไรหรือชิงเยว่? เจ้าหนาวหรือ? ข้าจะให้อนุชาไปหากิ่งไม้เพิ่ม...”

“เข้ามาข้างใน” นางสั่งสั้นๆ

เซียวจิ้งเหิงลังเล “ข้าตัวเปียกโชก และข้าสัญญากับเจ้าไว้ว่าจะไม่ล่วงล้ำเขตของเจ้า...”

“ข้าบอกให้เข้ามา!” น้ำเสียงของนางเฉียบขาดขึ้น “หรือท่านอยากให้แผลที่หลังเน่าเปื่อยเพราะพิษไข้กำเริบ จนตระกูลเสิ่นต้องถูกข้อหาปล่อยให้ท่านอ๋องสิ้นชีพในศาลาร้างกันแน่?!”

คำพูดประชดประชันที่แฝงความห่วงใยอันดุดัน ทำให้เซียวจิ้งเหิงจำต้องก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาทรุดตัวลงนั่งข้างกองไฟ ทว่ายังคงเว้นระยะห่างจากนางถึงสามก้าว

ชิงเยว่ลุกขึ้น เดินไปหยิบกล่องยาขนาดพกพาที่นางติดตัวไว้เสมอในแขนเสื้อออกมา นางเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเขา

“ถอดเสื้อออก”

เซียวจิ้งเหิงตัวแข็งทื่อ ใบหน้าคมคายที่ซีดขาวพลันขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่อาจควบคุม “ชิงเยว่... ชายหญิงไม่ควร...”

“ท่านกับข้าผ่านการแต่งงานพระราชทานมาแล้ว และข้าก็เป็นคนลงเข็มรักษาท่านมาทั้งคืน จะมาเหนียมอายอะไรในยามนี้?” ชิงเยว่ตัดบทเสียงเรียบ “หากไม่ถอด ข้าจะตัดเสื้อท่านทิ้งเดี๋ยวนี้”

ความเด็ดขาดของนางทำให้จิ้งอ๋องผู้เกรียงไกรจำต้องยอมจำนนอย่างสิ้นท่า เขาค่อยๆ ปลดสายรัดเอวและถอดเสื้อตัวในที่เปียกชื้นออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนจากการกรำศึก

ทว่าบาดแผลตรงกลางหลังที่เกิดจากมีดพิษ บัดนี้ปากแผลปริแยกจนเลือดสดๆ ไหลริน ผิวหนังรอบๆ ซีดขาวและเย็นเฉียบเพราะความชื้นของไอฝน

ชิงเยว่นั่งลงด้านหลังเขา นางหยิบผ้าสะอาดชุบเหล้าในกระบอกยา แล้วค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบเลือดและสิ่งสกปรกออกจากบาดแผล

สัมผัสที่เย็นเยียบของสุราและปลายนิ้วอันนุ่มนวลของนาง ทำให้แผ่นหลังของเซียวจิ้งเหิงกระตุกเกร็ง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายร้อนผะผ่าวขึ้นมาในทันทีดั่งถูกไฟลวก

“เจ็บหรือไม่?” นางถามเบาๆ ขณะโรยผงสมานแผลลงไป

“ไม่เจ็บ...” เสียงของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่า “แผลแค่นี้... เทียบกับความเจ็บปวดที่ข้าเคยก่อไว้กับเจ้าไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว”

มือของชิงเยว่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพันผ้าพันแผลรอบอกของเขาอย่างแน่นหนาและคล่องแคล่ว

เมื่อพันแผลเสร็จ ชิงเยว่เตรียมจะลุกขึ้นถอยห่าง ทว่าจู่ๆ ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านทว่าอบอุ่นของเซียวจิ้งเหิงกลับเอื้อมมาคว้าชายแขนเสื้อของนางไว้เบาๆ... มิใช่การฉุดกระชาก หากแต่เป็นการจับไว้เพียงแผ่วเบาเพื่อวิงวอน

ชิงเยว่หยุดนิ่ง ก้มลงมองมือคู่นั้น

เซียวจิ้งเหิงมิได้หันกลับมามองหน้านาง แผ่นหลังของเขายังสั่นระริก เสียงของเขาแผ่วเบาเจือปนด้วยความเปราะบางที่แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเสียงของเทพสงคราม

“ชิงเยว่...”

“...”

“ในตอนที่ไม่มีผู้อื่น... ในตอนที่เราอยู่ตามลำพังเช่นนี้...” ลำคอของเขาตีบตัน “เจ้าจะเรียกข้าว่า ‘จิ้งเหิง’ เหมือนในตอนที่เรายังเด็ก... ได้หรือไม่?”

ถ้อยคำนั้นทำให้หัวใจของเสิ่นชิงเยว่กระตุกวูบ

ความทรงจำในวัยเยาว์... ก่อนที่การเมืองและวังวนแห่งอำนาจจะเข้ามาแปดเปื้อน เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมที่เคยแอบปีนกำแพงจวนเสิ่นมามอบผลท้อป่าให้นาง และเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งตามหลังเขาพร้อมกับร้องเรียก ‘พี่จิ้งเหิง’ อย่างสดใสไร้เดียงสา

ทว่าความสดใสนั้น ได้ตายไปพร้อมกับความหนาวเหน็บในตำหนักเย็นแล้วมิใช่หรือ?

ชิงเยว่หลับตาลงช้าๆ นางไม่ดึงแขนเสื้อออก ทว่าก็มิได้เอ่ยขานชื่อนั้นออกมาตามที่เขาขอร้อง

“เซียวจิ้งเหิง...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่ามีความอ่อนลงเพียงหนึ่งส่วน “อดีตในวัยเด็กมันผ่านพ้นไปแล้ว และข้าในยามนี้ก็มิใช่เด็กหญิงตัวน้อยคนเดิมอีกต่อไป ท่านเองก็ไม่ใช่พี่จิ้งเหิงคนนั้นแล้วเช่นกัน”

เซียวจิ้งเหิงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ปลายนิ้วของเขาที่จับชายเสื้อของนางค่อยๆ คลายออกอย่างเชื่องช้า เขาก้มหน้าลง ยอมรับความจริงอันเจ็บปวดนั้นด้วยรอยยิ้มขื่นขม

“ข้าเข้าใจแล้ว...” เขากระซิบ “ข้าขอโทษที่ละเมอเพ้อพกไปเอง”

เขาลุกขึ้น เดินถอยกลับไปนั่งพิงเสาหินอีกฟากหนึ่งของกองไฟ เว้นระยะห่างตามที่นางต้องการอย่างเคร่งครัด สายตาของเขามองเปลวไฟที่ริบหรี่ลงด้วยความเงียบสงบ

ชิงเยว่มองบุรุษที่นั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางไอหนาว แววตาของนางไหวระริก

เขาเคารพนาง... เคารพแม้กระทั่งการปฏิเสธของนาง โดยไม่มีท่าทีคุกคามหรือใช้กำลังบังคับเหมือนบุรุษผู้ทรงอำนาจทั่วไป

ค่ำคืนอันยาวนานดำเนินไปท่ามกลางเสียงสายฝนที่ค่อยๆ ซาลง

จนกระทั่งรุ่งอรุณแรกแห่งวันใหม่สาดแสงสีทองทะลุผ่านม่านหมอกเข้ามาในศาลาร้าง พายุฝนสงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความสดชื่นของหยาดน้ำค้างบนใบสน

เซียวจิ้งเหิงลุกขึ้นยืน เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากพิษไข้ ทว่าแววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยประกายอันคมกล้า

เขาเดินเข้ามาหานาง หยิบป้ายเหล็กสีดำทมิฬที่สลักรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆาออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นส่งให้นางด้วยสองมือ

“นี่คือป้ายบัญชาการกองกำลัง ‘พยัคฆ์ทมิฬ’ ส่วนตัวของข้า...” เซียวจิ้งเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มีเพียงร้อยนาย ทว่าทุกคนเป็นยอดฝีมือที่จงรักภักดีต่อข้าด้วยชีวิต ไม่ขึ้นตรงต่อราชสำนักหรือผู้ใด”

ชิงเยว่ชะงัก “ท่านมอบสิ่งนี้ให้ข้าทำไม?”

“หอการค้าของเจ้ากำลังจะเปิดตัว... กู้หมิงหลันและองค์ชายห้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเติบโตได้ง่ายๆ” จิ้งอ๋องสบตานางอย่างแน่วแน่ “ป้ายนี้จะมอบสิทธิ์ขาดให้เจ้าสั่งการพวกเขาได้ทุกเมื่อ พวกเขาจะคอยเป็นเงาปกป้องเจ้าและหอการค้าของเจ้า... จงรับไว้เถิด ถือว่านี่คืออาวุธที่ข้ามอบให้เจ้าใช้ฟาดฟันศัตรู”

ชิงเยว่มองป้ายเหล็กหนักอึ้งในมือของเขา ความอบอุ่นจากไอฝ่ามือของเขายังคงติดอยู่บนเนื้อโลหะเย็นเฉียบ

นางมิได้ปฏิเสธ... เพราะนางรู้ดีว่าในสมรภูมิแห่งอำนาจนี้ นางต้องการกำลังทหารที่ไว้ใจได้

นางเอื้อมมือไปรับป้ายเหล็กนั้นมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ “ขอบคุณ... ข้าจะใช้มันอย่างคุ้มค่า”

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเซียวจิ้งเหิงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา... รอยยิ้มที่แม้จะเจือปนความเศร้า ทว่ากลับสว่างไสวดั่งแสงตะวันยามเช้า

ก้าวแรกสู่การสร้างอำนาจของเสิ่นชิงเยว่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ภายใต้เงาพิทักษ์ของบุรุษผู้ยอมสละทุกสิ่งเพื่อแลกกับรอยยิ้มของนาง!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status