Se connecterเมฆทะมึนสีถ่านเริ่มแผ่ปกคลุมทั่วผืนฟ้านอกเมืองหลวงตั้งแต่ช่วงบ่ายคล้อย ลมกรรโชกแรงหอบเอาละอองไอชื้นและกลิ่นดินโคลนพัดผ่านยอดไม้ริมทางสัญจร เสิ่นชิงเยว่เลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเล็กน้อย มองทัศนียภาพสองข้างทางที่เริ่มมืดมัวลงเร็วกว่าปกติ
นางเพิ่งเดินทางกลับจากการตรวจคลังสินค้าและโรงทอผ้าไหมที่ชานเมืองทางทิศตะวันตก ที่ดินและสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้เดิมเป็นมรดกสินเดิมของมารดาผู้ล่วงลับ ทว่าในชาติก่อนกลับถูกเสิ่นหยวนหมิง อารองผู้ละโมบยึดครองไปแปรเปลี่ยนเป็นเงินทุนสนับสนุนองค์ชายห้า คราวนี้นางลงมือตัดหน้า ยึดคืนโฉนดที่ดินและสิทธิ์การบริหารทั้งหมดกลับมาไว้ในมือตนเองอย่างเด็ดขาด เพื่อเตรียมใช้เป็นรากฐานสำคัญในการจัดตั้ง ‘หอการค้าฮุ่ยเซียง’ เครือข่ายการค้าและข่าวกรองที่นางจะเป็นผู้กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว “คุณหนูเจ้าคะ ฟ้ามืดลงเร็วเหลือเกิน ลมแรงเช่นนี้ดูท่าพายุใหญ่คงจะพัดถล่มลงมาในไม่ช้า” ชุ่ยเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล ขณะช่วยจัดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์กันหนาวให้ผู้เป็นนาย “บอกสารถีให้เร่งฝีเท้าขึ้นอีกหน่อย ข้ามสันเขาข้างหน้านี้ไปก็จะถึงทางแยกเข้าสู่ประตูเมืองชั้นนอก” ชิงเยว่สั่งการอย่างสุขุม ทว่าฟ้าดินกลับมิได้เป็นใจดังที่หวัง เพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ สายฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ม่านน้ำสีขาวขุ่นบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนแทบมองไม่เห็นทาง ลมพายุพัดกระแทกตัวรถม้าจนโครงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ดินลูกรังบนเส้นทางภูเขาเริ่มกลายสภาพเป็นโคลนตมเหนียวหนืดในพริบตา กึก! ครืน! ทันใดนั้น ล้อหลังด้านขวาของรถม้าก็จมยวบลงไปในหลุมโคลนลึก รถม้าเอียงวูบไปด้านหนึ่งอย่างรุนแรงจนชุ่ยเอ๋อร์ส่งเสียงกรีดร้อง ชิงเยว่คว้าขอบหน้าต่างไว้แน่นเพื่อทรงตัว “เกิดอะไรขึ้น!” นางส่งเสียงถามฝ่าเสียงพายุฝน “เรียนพระชายา ล้อรถตกลงไปในหลุมดินถล่มขอรับ! ม้าลากไม่ไหว ดินโคลนดูดล้อไว้แน่นเลยขอรับ!” สารถีตะโกนตอบละล่ำละลักท่ามกลางสายฝนที่สาดซัด ชิงเยว่ขมวดคิ้ว นางเปิดม่านชะโงกหน้าออกไปมอง ทันใดนั้น สัญชาตญาณระวังภัยที่สั่งสมมาจากความตายในชาติก่อนก็ส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง... ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมและเสียงฟ้าร้องคำราม นางแว่วได้ยินเสียงฝีเท้าม้าเร็วหลายตัวกำลังพุ่งตรงมาตามสันเขาด้านหลัง และเสียงแหวกอากาศของอาวุธลับ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ลูกศรเหล็กสองดอกพุ่งเสียบเข้าที่พื้นดินห่างจากตัวรถม้าเพียงไม่กี่คืบ! “มือสังหาร!” ชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีดเผือด ในชั่วพริบตาที่หัวใจของชิงเยว่กระตุกวูบและเตรียมจะหยิบเข็มพิษในแขนเสื้อออกมาป้องกันตัว... เสียงเกือกม้ากระแทกโคลนดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องก็แผดเข้ามาด้วยความเร็วสูง เงาร่างทมิฬในชุดคลุมสีดำสนิททะยานฝ่าม่านฝนเข้ามาดั่งสายฟ้าฟาด คมกระบี่สีเงินประกายวาบผ่าสายฝน ฟาดฟันลูกศรที่พุ่งเข้ามาซ้ำสองจนหักสะบั้นกลางอากาศ! “คุ้มกันพระชายา!” เสียงคำรามอันทรงอำนาจและคุ้นเคยดังกึกก้องกลบเสียงพายุ! เซียวจิ้งเหิง! บุรุษหนุ่มบนหลังอาชาศึกสีนิลพุ่งเข้าประจันหน้ากับกลุ่มชายชุดดำที่ซุ่มโจมตีอยู่บนเนินเขา หน่วยองครักษ์เสื้อเกราะเหล็กสีดำอีกนับสิบนายปรากฏกายขึ้นจากแนวป่ารอบด้าน เข้าโอบล้อมและสังหารมือสังหารเหล่านั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่ถึงครึ่งเค่อ เสียงการต่อสู้ก็ยุติลง ศพของมือสังหารถูกลากไปจัดการในความมืด เซียวจิ้งเหิงกระโดดลงจากหลังม้าอย่างไม่แยแสต่อโคลนตมที่เปรอะเปื้อน ใบหน้าคมคายของเขาชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน เส้นผมสีดำเปียกลู่แนบไปกับปรางแก้ม เสื้อคลุมสีเข้มแนบชิดกับแผ่นอกกำยำ เขาสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาที่รถม้า ม่านตาสีรัตติกาลเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือเปิดประตูรถม้าออก สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างของชิงเยว่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่านางปลอดภัยดี ลมหายใจที่ติดขัดของเขาก็ผ่อนออกมาอย่างโล่งอก “เจ้าบาดเจ็บหรือไม่ ชิงเยว่?” เสียงของเขาเจือปนด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย ชิงเยว่มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ข้าไม่เป็นไร... เหตุใดท่านอ๋องจึงมาอยู่ที่นี่?” เซียวจิ้งเหิงชะงักไปเล็กน้อย สายตาหลุบลงต่ำเพื่อซ่อนความรู้สึก “ข้า... ข้าได้ยินว่าเจ้าออกมาตรวจการค้านอกเมือง และสายสืบรายงานว่าคนขององค์ชายห้ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ข้าจึงนำคนตามมาห่างๆ มิได้มีเจตนาจะก้าวก่ายงานของเจ้า” เขารีบแก้ตัวด้วยความหวาดกลัวว่านางจะโกรธที่เขาละเมิดสัญญา ชิงเยว่มองดูน้ำฝนที่หยดลงมาจากปลายคางของเขา และบาดแผลเก่าที่ไหล่ซึ่งเพิ่งถูกพิษกัดกร่อนไปเมื่อวานซืน นางสูดลมหายใจเข้าลึก “ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนข้างหน้าคงขาดแล้ว รถม้าขยับไม่ได้ เราจะทำอย่างไร?” เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้นมองสันเขา “ห่างออกไปครึ่งลี้มีศาลาร้างริมผา เราจำต้องไปหลบฝนที่นั่นก่อน คืนนี้พายุใหญ่ไม่อาจเดินทางกลับเข้าเมืองได้” เขาไม่รอช้า ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่แม้จะชื้นเล็กน้อยแต่หนาพอจะกันลมฝนได้ ออกมาคลุมทับร่างของนางอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของเขาไม่ได้แตะต้องถูกตัวนางแม้แต่น้อย จากนั้นจึงสั่งการให้องครักษ์ช่วยกันพยุงรถม้า และนำพาชิงเยว่กับบ่าวรับใช้มุ่งหน้าไปยังศาลาร้างทันที ศาลาร้างตั้งอยู่บนชะง่อนผาใต้ร่มเงาของต้นสนโบราณ แม้หลังคาจะผุพังไปบ้างบางส่วน ทว่าส่วนห้องโถงด้านในที่ประดิษฐานรูปปั้นเซียนยังคงมีหลังคาคุ้มกะลาหัวและมีผนังหินกำบังลมได้ดี องครักษ์ช่วยกันเก็บกิ่งไม้แห้งที่หลบฝนอยู่ใต้เพิงมาจุดกองไฟขึ้นกลางห้องโถง เปลวไฟสีส้มสว่างไสวช่วยขับไล่ความมืดมิดและความหนาวเหน็บที่เกาะกุมไปทั่ว เซียวจิ้งเหิงสั่งให้องครักษ์และบ่าวรับใช้แยกย้ายไปพักผ่อนและเฝ้าระวังที่เพิงด้านนอก โดยปล่อยให้ชิงเยว่อยู่ในห้องโถงด้านในเพื่อความเป็นส่วนตัว ชิงเยว่นั่งผิงไฟอยู่บนแท่นหิน เสื้อคลุมของนางเริ่มแห้ง ทว่าเมื่อนางมองออกไปที่ธรณีประตู นางกลับเห็นเซียวจิ้งเหิงยืนตากละอองฝนอยู่ตรงทางเข้า แผ่นหลังของเขายืนตรงอย่างระแวดระวัง ทว่าไหล่กว้างนั้นกลับมีอาการสั่นเทาเล็กน้อย และที่สำคัญ... เสื้อตัวในสีขาวของเขาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน กำลังมีคราบสีแดงจางๆ ซึมออกมาจากแผ่นหลัง! บาดแผลที่ถูกมีดอาบยาพิษฟันเมื่อหลายวันก่อน ประกอบกับแผลจากการถอนพิษหิมะราตรีเมื่อคืนวาน... บัดนี้คงปริแตกออกเพราะการออกแรงกวัดแกว่งกระบี่เมื่อครู่นี้! ชิงเยว่ขมวดคิ้ว ความเงียบอันเยือกเย็นในใจถูกท้าทายด้วยจรรยาบรรณของหมอและความรู้สึกบางอย่างที่นางไม่อยากยอมรับ “เซียวจิ้งเหิง...” นางส่งเสียงเรียกแผ่วเบา ทว่าชัดเจนในความเงียบ บุรุษหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบหันกลับมา “มีอะไรหรือชิงเยว่? เจ้าหนาวหรือ? ข้าจะให้อนุชาไปหากิ่งไม้เพิ่ม...” “เข้ามาข้างใน” นางสั่งสั้นๆ เซียวจิ้งเหิงลังเล “ข้าตัวเปียกโชก และข้าสัญญากับเจ้าไว้ว่าจะไม่ล่วงล้ำเขตของเจ้า...” “ข้าบอกให้เข้ามา!” น้ำเสียงของนางเฉียบขาดขึ้น “หรือท่านอยากให้แผลที่หลังเน่าเปื่อยเพราะพิษไข้กำเริบ จนตระกูลเสิ่นต้องถูกข้อหาปล่อยให้ท่านอ๋องสิ้นชีพในศาลาร้างกันแน่?!” คำพูดประชดประชันที่แฝงความห่วงใยอันดุดัน ทำให้เซียวจิ้งเหิงจำต้องก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาทรุดตัวลงนั่งข้างกองไฟ ทว่ายังคงเว้นระยะห่างจากนางถึงสามก้าว ชิงเยว่ลุกขึ้น เดินไปหยิบกล่องยาขนาดพกพาที่นางติดตัวไว้เสมอในแขนเสื้อออกมา นางเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเขา “ถอดเสื้อออก” เซียวจิ้งเหิงตัวแข็งทื่อ ใบหน้าคมคายที่ซีดขาวพลันขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่อาจควบคุม “ชิงเยว่... ชายหญิงไม่ควร...” “ท่านกับข้าผ่านการแต่งงานพระราชทานมาแล้ว และข้าก็เป็นคนลงเข็มรักษาท่านมาทั้งคืน จะมาเหนียมอายอะไรในยามนี้?” ชิงเยว่ตัดบทเสียงเรียบ “หากไม่ถอด ข้าจะตัดเสื้อท่านทิ้งเดี๋ยวนี้” ความเด็ดขาดของนางทำให้จิ้งอ๋องผู้เกรียงไกรจำต้องยอมจำนนอย่างสิ้นท่า เขาค่อยๆ ปลดสายรัดเอวและถอดเสื้อตัวในที่เปียกชื้นออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนจากการกรำศึก ทว่าบาดแผลตรงกลางหลังที่เกิดจากมีดพิษ บัดนี้ปากแผลปริแยกจนเลือดสดๆ ไหลริน ผิวหนังรอบๆ ซีดขาวและเย็นเฉียบเพราะความชื้นของไอฝน ชิงเยว่นั่งลงด้านหลังเขา นางหยิบผ้าสะอาดชุบเหล้าในกระบอกยา แล้วค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบเลือดและสิ่งสกปรกออกจากบาดแผล สัมผัสที่เย็นเยียบของสุราและปลายนิ้วอันนุ่มนวลของนาง ทำให้แผ่นหลังของเซียวจิ้งเหิงกระตุกเกร็ง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายร้อนผะผ่าวขึ้นมาในทันทีดั่งถูกไฟลวก “เจ็บหรือไม่?” นางถามเบาๆ ขณะโรยผงสมานแผลลงไป “ไม่เจ็บ...” เสียงของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่า “แผลแค่นี้... เทียบกับความเจ็บปวดที่ข้าเคยก่อไว้กับเจ้าไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว” มือของชิงเยว่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพันผ้าพันแผลรอบอกของเขาอย่างแน่นหนาและคล่องแคล่ว เมื่อพันแผลเสร็จ ชิงเยว่เตรียมจะลุกขึ้นถอยห่าง ทว่าจู่ๆ ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านทว่าอบอุ่นของเซียวจิ้งเหิงกลับเอื้อมมาคว้าชายแขนเสื้อของนางไว้เบาๆ... มิใช่การฉุดกระชาก หากแต่เป็นการจับไว้เพียงแผ่วเบาเพื่อวิงวอน ชิงเยว่หยุดนิ่ง ก้มลงมองมือคู่นั้น เซียวจิ้งเหิงมิได้หันกลับมามองหน้านาง แผ่นหลังของเขายังสั่นระริก เสียงของเขาแผ่วเบาเจือปนด้วยความเปราะบางที่แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเสียงของเทพสงคราม “ชิงเยว่...” “...” “ในตอนที่ไม่มีผู้อื่น... ในตอนที่เราอยู่ตามลำพังเช่นนี้...” ลำคอของเขาตีบตัน “เจ้าจะเรียกข้าว่า ‘จิ้งเหิง’ เหมือนในตอนที่เรายังเด็ก... ได้หรือไม่?” ถ้อยคำนั้นทำให้หัวใจของเสิ่นชิงเยว่กระตุกวูบ ความทรงจำในวัยเยาว์... ก่อนที่การเมืองและวังวนแห่งอำนาจจะเข้ามาแปดเปื้อน เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมที่เคยแอบปีนกำแพงจวนเสิ่นมามอบผลท้อป่าให้นาง และเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งตามหลังเขาพร้อมกับร้องเรียก ‘พี่จิ้งเหิง’ อย่างสดใสไร้เดียงสา ทว่าความสดใสนั้น ได้ตายไปพร้อมกับความหนาวเหน็บในตำหนักเย็นแล้วมิใช่หรือ? ชิงเยว่หลับตาลงช้าๆ นางไม่ดึงแขนเสื้อออก ทว่าก็มิได้เอ่ยขานชื่อนั้นออกมาตามที่เขาขอร้อง “เซียวจิ้งเหิง...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่ามีความอ่อนลงเพียงหนึ่งส่วน “อดีตในวัยเด็กมันผ่านพ้นไปแล้ว และข้าในยามนี้ก็มิใช่เด็กหญิงตัวน้อยคนเดิมอีกต่อไป ท่านเองก็ไม่ใช่พี่จิ้งเหิงคนนั้นแล้วเช่นกัน” เซียวจิ้งเหิงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ปลายนิ้วของเขาที่จับชายเสื้อของนางค่อยๆ คลายออกอย่างเชื่องช้า เขาก้มหน้าลง ยอมรับความจริงอันเจ็บปวดนั้นด้วยรอยยิ้มขื่นขม “ข้าเข้าใจแล้ว...” เขากระซิบ “ข้าขอโทษที่ละเมอเพ้อพกไปเอง” เขาลุกขึ้น เดินถอยกลับไปนั่งพิงเสาหินอีกฟากหนึ่งของกองไฟ เว้นระยะห่างตามที่นางต้องการอย่างเคร่งครัด สายตาของเขามองเปลวไฟที่ริบหรี่ลงด้วยความเงียบสงบ ชิงเยว่มองบุรุษที่นั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางไอหนาว แววตาของนางไหวระริก เขาเคารพนาง... เคารพแม้กระทั่งการปฏิเสธของนาง โดยไม่มีท่าทีคุกคามหรือใช้กำลังบังคับเหมือนบุรุษผู้ทรงอำนาจทั่วไป ค่ำคืนอันยาวนานดำเนินไปท่ามกลางเสียงสายฝนที่ค่อยๆ ซาลง จนกระทั่งรุ่งอรุณแรกแห่งวันใหม่สาดแสงสีทองทะลุผ่านม่านหมอกเข้ามาในศาลาร้าง พายุฝนสงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความสดชื่นของหยาดน้ำค้างบนใบสน เซียวจิ้งเหิงลุกขึ้นยืน เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากพิษไข้ ทว่าแววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยประกายอันคมกล้า เขาเดินเข้ามาหานาง หยิบป้ายเหล็กสีดำทมิฬที่สลักรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆาออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นส่งให้นางด้วยสองมือ “นี่คือป้ายบัญชาการกองกำลัง ‘พยัคฆ์ทมิฬ’ ส่วนตัวของข้า...” เซียวจิ้งเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มีเพียงร้อยนาย ทว่าทุกคนเป็นยอดฝีมือที่จงรักภักดีต่อข้าด้วยชีวิต ไม่ขึ้นตรงต่อราชสำนักหรือผู้ใด” ชิงเยว่ชะงัก “ท่านมอบสิ่งนี้ให้ข้าทำไม?” “หอการค้าของเจ้ากำลังจะเปิดตัว... กู้หมิงหลันและองค์ชายห้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเติบโตได้ง่ายๆ” จิ้งอ๋องสบตานางอย่างแน่วแน่ “ป้ายนี้จะมอบสิทธิ์ขาดให้เจ้าสั่งการพวกเขาได้ทุกเมื่อ พวกเขาจะคอยเป็นเงาปกป้องเจ้าและหอการค้าของเจ้า... จงรับไว้เถิด ถือว่านี่คืออาวุธที่ข้ามอบให้เจ้าใช้ฟาดฟันศัตรู” ชิงเยว่มองป้ายเหล็กหนักอึ้งในมือของเขา ความอบอุ่นจากไอฝ่ามือของเขายังคงติดอยู่บนเนื้อโลหะเย็นเฉียบ นางมิได้ปฏิเสธ... เพราะนางรู้ดีว่าในสมรภูมิแห่งอำนาจนี้ นางต้องการกำลังทหารที่ไว้ใจได้ นางเอื้อมมือไปรับป้ายเหล็กนั้นมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ “ขอบคุณ... ข้าจะใช้มันอย่างคุ้มค่า” รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเซียวจิ้งเหิงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา... รอยยิ้มที่แม้จะเจือปนความเศร้า ทว่ากลับสว่างไสวดั่งแสงตะวันยามเช้า ก้าวแรกสู่การสร้างอำนาจของเสิ่นชิงเยว่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ภายใต้เงาพิทักษ์ของบุรุษผู้ยอมสละทุกสิ่งเพื่อแลกกับรอยยิ้มของนาง!เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







