보관함
검색
홈 / เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล / บทที่ 9

공유

บทที่ 9

작가: มิเชลล์
ฉันย้ายไปเรียนที่โรงเรียนแห่งใหม่ ฉันไม่ได้ถูกไล่ออกหรือโดนกดดันให้ต้องจากมา แต่มันคือการตัดสินใจของ
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 10

    หกเดือนต่อมา สำนักงานกิจกรรมกลางแจ้งของโรงเรียนใหม่เชิญฉันไปช่วยตรวจสอบขั้นตอนความปลอดภัย พวกเขาไม่ได้เอาเรื่องราวของฉันไปใช้ในแคมเปญระดมทุน และไม่ได้เอาชื่อฉันไปตั้งเป็นชื่อมาตรการ ผู้อำนวยการเพียงแค่พาฉันไล่ดูระบบเช็กชื่อ การมอบหมายเส้นทาง และรายชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉิน พร้อมกับถามฉันว่ายังมีจุดไหนอีกบ้างที่อาจทำให้นักเรียนพลัดหลงหายไปได้กฎเกณฑ์ฉบับสมบูรณ์นั้นตรงไปตรงมา กำหนดให้ผู้ใหญ่สองคนต้องนับจำนวนคนแยกกันอย่างอิสระทั้งตอนออกเดินทางและตอนขากลับ การเปลี่ยนพาหนะใด ๆ ต้องได้รับการยืนยันจากทั้งคนขับและครูผู้ดูแล และประวัติด้านพฤติกรรมของนักเรียนที่สูญหายจะต้องไม่ถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างเพื่อลดทอนความเร่งด่วนในการช่วยเหลือโดยเด็ดขาดตรงด้านล่างของหน้าสุดท้าย ฉันเขียนทิ้งท้ายไว้ว่า: [ถ้าจำนวนคนไม่ตรง ให้ตามหาคน อย่ามัวแต่หาคำอธิบายเพื่อให้จำนวนที่ผิดนั้นฟังดูสมเหตุสมผล]นิสัยชอบเข้าสังคมขั้นรุนแรงของฉันไม่เคยหายไปไหน ฉันยังคงรู้เรื่องราวการเลิกราของคนอื่นได้ระหว่างยืนต่อคิวในโรงอาหาร หรือใช้เวลาตลอดการนั่งรถบัสช่วยคนขับทำความเข้าใจเรื่องเอกสารสมัครเข้ามหาวิทยาลัยของลูกชายเขา แต่เมื่อมีใคร

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 9

    ฉันย้ายไปเรียนที่โรงเรียนแห่งใหม่ ฉันไม่ได้ถูกไล่ออกหรือโดนกดดันให้ต้องจากมา แต่มันคือการตัดสินใจของตัวฉันเองโรงเรียนแห่งใหม่เป็นโรงเรียนประจำที่อยู่ห่างออกไปถึงสองรัฐ ซึ่งเปิดรับนักเรียนย้ายเข้ากลางปี ฉันแชร์ห้องพักในหอพักเก่า ๆ กับเด็กสาวเกรด 11 อีกคนหนึ่ง ห้องนั่งเล่นรวมตรงสุดทางเดินแทบจะไม่เคยเงียบสงบเลย มักจะมีคนดูหนัง ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หรือไม่ก็เถียงกันว่าถึงเวรใครเอาขยะไปทิ้งอยู่เสมอ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรู้สึกว่าเสียงจอแจเหล่านั้นช่างอบอุ่นและช่วยปลอบประโลมใจแม่ส่งข้อความมาหาทุกวัน[ลูกกินยาหรือยังจ๊ะ][ขายังเจ็บอยู่ไหมลูก][สุดสัปดาห์นี้แม่ขอไปหาได้ไหม]ฉันตอบกลับไปเฉพาะเท่าที่จำเป็น[กินแล้วค่ะ][ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ][ไม่ต้องมาค่ะ]ไม่มีการบอกอรุณสวัสดิ์ ไม่มีบอกฝันดี และไม่มีคำพูดอื่นใดเกินเลยไปกว่านั้นลูก้าไม่เคยโผล่หน้ามาที่โรงเรียน เขาส่งอีเมลหาทนายผู้ดูแลสิทธิเด็กของฉันหลายครั้งเพื่อถามว่าฉันจะยอมพบเขาไหม ฉันปฏิเสธไปสองครั้ง พอถึงครั้งที่สาม นักจิตบำบัดของฉันก็ถามขึ้นว่า ฉันไม่อยากเจอเขาจริง ๆ หรือแค่กลัวว่าเขาจะโกรธถ้าฉันปฏิเสธไปกันแน่หลังจากคิดท

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 8

    ภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากโพสต์นั้นเผยแพร่ออกไป นักเรียนหลายคนที่มีข้อมูลปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกก็ติดต่อหาฉัน[ป็อปปี้ ฉันเห็นเธอเดินเข้าเส้นทางสีฟ้าจริง ๆ นะ ฉันพยายามจะบอกมิสคาร์เตอร์แล้ว แต่ลูก้ามาห้ามฉันไว้][ฉันเล่าเรื่องครอบครัวให้เธอฟังเอง เธอไม่ได้แอบสืบเรื่องฉันสักหน่อย][ฉันเป็นคนขอให้เธอช่วยจำเองว่าฉันเก็บปากกาเอพิเพนไว้ตรงไหน][เธอช่วยบันทึกเบอร์แม่ฉันไว้ เพราะฉันกลัวว่าถ้าเกิดโรคหอบหืดกำเริบขึ้นมาฉันจะพูดไม่ไหวนี่นา]ทนายผู้ดูแลสิทธิเด็กของฉันบอกไม่ให้ฉันออกมาตอบโต้ต่อสาธารณะและห้ามลบอะไรทั้งสิ้น เธอส่งพยานเหล่านั้นต่อไปยังทีมทนายความจากภายนอกที่กำลังดำเนินการตรวจสอบเรื่องราวภายในโรงเรียนพยานที่มีประโยชน์ไม่ได้มีเป็นร้อยคน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แต่ทุกคนต่างมีข้อมูลสำคัญที่เจาะจงชัดเจน อีธานยืนยันว่าเขาเป็นคนขอให้ฉันช่วยจดจุดที่เก็บปากกาเอพิเพนของเขาไว้ นักเรียนคนที่เห็นฉันเดินเข้าเส้นทางสีฟ้าก็ยื่นถ้อยแถลงเป็นลายลักษณ์อักษรและยอมรับว่าตนยอมถอยออกไปเพราะลูก้าเข้ามาขัดจังหวะ พยาบาลประจำโรงเรียนช่วยยืนยันว่าข้อมูลทางการแพทย์ในส่วนแรกของสมุดบันทึกล้วนเป็นข้อมูลที่ตัวนักเร

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 7

    เบียนก้าหยุดร้องไห้ทันทีเมื่อได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้มาก่อนว่ายังมีกล้องตัวหนึ่งจับภาพบริเวณทางเข้าห้องเก็บอุปกรณ์อยู่"หนูสลับป้ายบอกทางจริง ๆ ค่ะ" เธอยอมรับสารภาพ "แต่หนูไม่รู้ว่าทางมันจะถล่มลงมานี่คะ หนูแค่อยากแกล้งให้เธอกลัวเฉย ๆ"เจ้าหน้าที่ตำรวจถามขึ้น "แล้วตอนที่มิสคาร์เตอร์สังเกตเห็นว่าจำนวนคนไม่ครบ ทำไมคุณถึงบอกว่าป็อปปี้เดินกลับไปที่ลานจอดรถแล้วล่ะครับ""หนูกลัวตัวเองจะมีความผิดค่ะ""แล้วตอนที่วอลเตอร์นับจำนวนคนอีกรอบ ทำไมคุณถึงบอกว่าเธอขึ้นรถคันอื่นกลับไปแล้ว"เบียนก้าหันไปมองลูก้า "เธอก็รู้จักคนไปทั่วนี่คะ หนูคิดว่าเธอคงหาคนขับรถพาไปส่งได้จริง ๆ""แล้วข้อความที่เธอบอกว่าตัวเองติดอยู่ใต้ดินล่ะครับ"เบียนก้าก้มหน้าลง หลังจากเงียบไปนาน เธอก็ตอบออกมาว่า "หนูคิดว่าเธอแกล้งทำค่ะ"ลูก้าเป็นฝ่ายพูดแทรกขึ้นมา "ผมเป็นคนสอนให้เธอคิดแบบนั้นเองครับ"ทุกคนหันขวับไปมองเขา "ผมเป็นคนบอกคนอื่นว่าป็อปปี้ชอบใช้การป่วยหรือแกล้งหายตัวไปเพื่อเรียกร้องความสนใจ ผมแย่งโทรศัพท์ของวอลเตอร์แล้วตัดสายสายเดียวที่เธออุตส่าห์รับได้ทิ้งไป เบียนก้าแค่เชื่อการตัดสินใจของผม"เจ้

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 6

    เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมา ห้องพักผู้ป่วยก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทั้งแม่ ดอนลอเรนโซ่ ลูก้า อาจารย์ใหญ่ของเซนต์ออกัสติน มิสคาร์เตอร์ และเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนาย ต่างยืนเรียงรายล้อมรอบเตียงของฉัน ใครก็ตามที่เดินผ่านเข้ามาคงคิดว่าคนพวกนี้กำลังยืนรอเปิดโต๊ะแถลงข่าวอยู่แน่ ๆทันทีที่ฉันลืมตาขึ้น แม่ก็ขยับเข้ามาหาทันควัน "ป็อปปี้ ขาเจ็บมากไหมลูก"ฉันมองหน้าแม่โดยไม่ตอบอะไร ผ่านไปสองสามวินาที แม่ก็พยายามถามใหม่อีกครั้ง "หิวไหมลูก แม่ให้ที่ครัวต้มซุปไว้ให้แล้วนะ"ฉันยังคงปิดปากเงียบสนิทลูก้ายืนอยู่ตรงปลายเตียงในเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ตัวเดียวกับที่ใส่เมื่อคืน "หมอบอกว่าเส้นเสียงของเธอไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เลิกเอาเรื่องสุขภาพตัวเองมาเล่นแง่ได้แล้ว"ดอนลอเรนโซ่เอ่ยปรามเสียงเข้มสั่งให้เขาถอยห่างจากเตียง "พอได้แล้ว""ผมพูดผิดตรงไหนครับ" ลูก้าขึ้นเสียงสูงก่อนจะสะกดอารมณ์กดเสียงลง "เธอก็ตื่นแล้ว ได้ยินที่พวกเราพูดทุกคำ ทำไมถึงไม่ยอมตอบล่ะ"ฉันเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่าง แม่หันไปเผชิญหน้ากับเขา "ลูก้า ออกไปเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอไม่คิดค้นมาตรการบ้าบอนั่นขึ้นมา เรื่องทั้งหมดนี้คงไม่เกิดขึ้น!"เขาเงียบไปหล

  • เมื่อพวกเขาสั่งให้เงียบ ฉันจึงหายไปตลอดกาล   บทที่ 5

    เสียงเบรกดังเอี๊ยดลั่นนอกคฤหาสน์ วอลเตอร์เดินเข้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ประสานงานหน่วยกู้ภัย เขาโยนป้ายสีฟ้าซีดที่บัดนี้ถูกผนึกไว้ในถุงเก็บหลักฐานลงบนโต๊ะตรงหน้าเบียนก้า"ใครเอาป้ายนี้ไปติดไว้ที่กระเป๋าเป้ของเธอครับ"เบียนก้าซวนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลูก้าก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ตามสัญชาตญาณก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูด โทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ดังขึ้น เขากดรับสายพลางฟังปลายสาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที"ทีมค้นหาเจอต้นตอสัญญาณพิกัดล่าสุดของเธอแล้วครับ"ทุกคนหันขวับไปมองเขาเป็นตาเดียว"มันอยู่ลึกลงไปใต้ดินสี่สิบห้าฟุต ในอุโมงค์ลักลอบขนของเถื่อนเส้นเก่า""อุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณชีพไม่พบการตอบสนองใด ๆ เลยครับ"แม่เอื้อมมือไปคว้าขอบโต๊ะอาหารเพื่อพยุงตัว ถ้วยกาแฟในมือร่วงหล่นแตกกระจายเต็มพื้นลูก้ากระชากแผนที่ระบุพิกัดมาจากมือเจ้าหน้าที่ "ลึกลงไปใต้ดินสี่สิบห้าฟุตหมายความว่ายังไง เธอแค่พลัดตกไป เธอไม่ได้ถูกฝังทั้งเป็นสักหน่อย!"เจ้าหน้าที่ดึงแผนที่กลับคืนแล้วสอดลงในซองเก็บหลักฐาน "อุโมงค์เก่านั้นมีน้ำท่วมขังมาสองวันแล้ว และเพิ่งเกิดการถล่มซ้ำรอบสอง ทางเข้าถูกปิดกั้น หน่วยกู้ภั

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status