LOGINบทที่ 4 สานฝันน้ำตาลหยก
“ถิงถิง ชั้นขอแนะนำให้เธอรู้จักเพื่อนเรียนที่อังกฤษของชั้น หวงเฟย ทั้งหล่อและนิสัยดีนะ แถมชอบชิมอาหารจากที่ต่างๆ ทั่วโลกเหมือนเธอเลย” “หวงเฟย นี่หว่านถิง คนที่ชั้นเคยเล่าให้เธอฟังบ่อย ๆ เป็นไง ทั้งสวย ทั้งเก่ง มีความสามารถหลากหลาย โดยเฉพาะการทำอาหารของเธอ หว่านถิงสามารถเนรมิตอาหารได้หลากหลาย และรสชาติปานขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว” ซ่งอวิ๋นเยินยออย่างไม่กระดากอายแม้แต่น้อย หว่านถิงแอบสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า ส่วนสูงน่าจะประมาณ 180 เลยทีเดียว ผิวขาวไปนิด แต่รับไปกับรูปหน้าเรียวยาว สันกรามคมชัด ช่างมีมือที่สวยทีเดียว เฮ้อ !… เธอแอบถอนหายใจไม่ได้ คนอะไรมือช่างเรียวงาม สวยกว่าเธอซะอีก แล้วยังดูปากที่บางเฉียบนั่นอีกช่างเข้ากันได้อย่างลงตัว ส่วนหวงเฟยเมื่อได้ยินคำว่า ทำอาหารได้ปานสวรรค์สร้าง ถึงกับตาลุกวาว จนหว่านถิงต้องแอบหลบสายตาทันที “คุณหว่านถิงครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” หวงเฟยแนะนำตัวเองออกมา พร้อมด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ ที่ดึงดูดใจสาว ๆ มานับไม่ถ้วน “หวังว่าผมคงจะได้มีโอกาสทานอาหารที่คุณทำนะครับ ผมชอบชิมอาหารเลิศรสจากสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก นับว่าเป็นงานอดิเรกของผมเลยก็ว่าได้” “ดีค่ะ ชั้นชอบทำอาหาร และชอบที่มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ในการชิมและหาประสบการณ์ใหม่ ๆ ไปด้วยกัน” หว่านถิงจึงส่งยิ้มทักทายไปให้หวงเฟยเช่นเดียวกัน “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” หว่านถิงตอบรับด้วยความดีใจ ไม่ใช่เพราะเธอสนใจผู้ชายตรงหน้านี้หรอกนะ แต่เพราะเธอรับรู้สึกได้ถึงความเป็นแกะอ้วนตัวใหม่ ไม่แน่ภารกิจของเธออาจเสร็จเร็วขึ้น และสามารถซึมซับดวงดี เนื่องจากเพราะผู้ชายคนนี้มีค่าแห่งความโชคดีอยู่ที่ระดับ 4 ก็อาจเป็นได้ เสียงระบบดังขึ้นอีกครา [ ภารกิจพิเศษ : ได้รับค่าความพึงพอใจจากคน 8 คน ระยะเวลาภารกิจ 6 ชั่วโมง บทลงโทษ ค่าพลังงานในการปรุงอาหารลดลง 20 คะแนน พลังงานชีวิตลดลง 3 ปี ] หว่านถิงถึงกับบ่นในใจ ทำไมภารกิจต้องมอบบทลงโทษให้เธอด้วย “หวงเฟย คุณจะลองไปช่วยชั้นทำขนมที่เพิ่งจะคิดเมนูใหม่ ขึ้นมาด้วยกันดูสักหน่อยดีไหมคะ” หว่านถิงเริ่มปฏิบัติการตามล่าหาคะแนนของเธอทันที โดยที่ไม่ลืมที่จะชวนหวงเฟยไปด้วย และด้วยความที่ระบบไม่ได้ระบุว่าจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบจากระบบ เธอจึงไม่มีความกังวลใดๆ และหยิบยกเอาเมนูที่ชำนาญจากในโลกก่อนออกมาใช้ “ไปครับ ขอตัวนะสาว ๆ คุยกันไปก่อน” หวงเฟยเดินตามหว่านถิงไปอย่างมีความสุข ในขณะเดียวกัน ซ่งอวิ๋นกลับรู้สึกแปลกใจ ในความสัมพันธ์ที่คืบหน้าเกินความเข้าใจของเธอ แต่ลางสังหรณ์บอกเธอว่า เรื่องราวไม่ได้เป็นไปอย่างที่เธอหวังไว้แน่นอน หว่านถิงเลือกเอาเมนู “สานฝันน้ำตาลหยก” ที่เคยทำจากโลกก่อนของเธอ ออกมาเพราะใช้เวลาน้อย วัตถุดิบไม่เยอะ และค่อนข้างมีความมั่นใจว่าจะประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอ เธอแอบหยิบเครื่องผสมจากระบบออกมาและเริ่มใส่แป้งข้าวเจ้าลงไปก่อน และตามด้วยนม ให้เครื่องนวดจนเป็นสีขาวนวล และพักไว้ ก่อนเริ่มผสมแป้งข้าวโพดกับน้ำตาลที่เคี่ยวโดยหวงเฟย เธอเลือกใช้หม้อเคี่ยวน้ำตาลจากระบบเช่นเดียวกัน ด้วยความมั่นใจในอุปกรณ์ของระบบ และหวงเฟยเองก็มีค่าแห่งความโชคดีอยู่ที่ระดับ 4 เธอจึงมั่นใจเป็นอย่างมาก ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด น้ำตาลที่ได้จะเป็นสีใสวาววับ หลังจากเทน้ำตาลเคี่ยวบางส่วนใส่ถาด น้ำตาลก็จะจับตัวเป็นแผ่นบาง ๆ เมื่อใช้ไม้พายคนวนไปรอบ ๆ ตามที่เธอได้อธิบายให้แก่หวงเฟย น้ำตาลที่ได้จะเป็นแผ่นบาง ๆ มีสีขาวราวกับหยกเลยทีเดียว หลังจากที่ได้น้ำตาลเคี่ยวสีใส น้ำตาลแผ่นหยกขาวนวล และแป้งข้าวเจ้าสีขาว กับแป้งข้าวโพดสีเหลืองที่เตรียมไว้เรียบร้อย เธอก็เริ่มต้นใส่แป้งข้าวเจ้า และแป้งข้าวโพดสีเหลือง โดยที่ไม่ลืมผงปรุงรสพิเศษจากระบบผสมเข้าด้วยกัน เครื่องผสมเริ่มทำงาน ด้วยการหมุนวนไปรอบ ๆ กลับไปกลับมา และทั้งดึงและยืด พับทบไปทบมาอยู่ราว ๆ 10 นาที ก็ได้แป้งฟูนุ่มสีเหลืองทองสวยงาม หว่านถิงเริ่มเหวี่ยงแบ่งและดึงแป้งไปมาอยู่หลายรอบ จนแป้งเป็นเส้นเล็ก ๆ พร้อมที่จะถักได้แล้ว หลังจากนั้นเธอนำเส้นแป้งขดเป็นวงกลม ๆ และนำไปนึ่ง เมื่อสุกแล้ว ก็ชุบน้ำตาลเคี่ยวและถักทอด้วยความชำนาญ เส้นแป้งของเธอก็กลายเป็นตะกร้าเล็ก ๆ หลายใบในพริบตา หลังจากที่นำไปอบและพักไว้ให้แข็งตัว เธอมอบหน้าที่ให้หวงเฟย เคาะน้ำตาลเป็นแท่งเล็ก ๆ และจัดเรียงใส่ตะกร้า ดูคล้ายตะกร้าสีทอง โดยข้างในเต็มไปด้วยแท่งหยกสีขาวนวล ละมุนตา ส่งกลิ่นหอมราวกับอยู่ในทุ่งข้าวโพดเลยทีเดียว หว่านถิงเลือกที่จะเอาขนมไปให้พ่อแกะอ้วนที่อยู่ในห้องรับรองหลักของเธอได้ชิมก่อน เพราะรู้ดีว่าจะได้รับค่าความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยมอย่างแน่นอน โดยเฉพาะมีลุงมู่อยู่ด้วย พ่อไม่มีทางหวงคำชมเชยอยู่แล้ว ส่วนลุงมู่ก็น่าจะให้ค่าความพึงพอใจมิใช่น้อย เมื่อหว่านถิงและหวงเฟย เดินเข้าไปถึงห้องรับรองหลัก ก็พบว่ามู่เฉิงเชียวกำลังคุยอย่างออกรสกับซูหยวนชิง โดยมีมู่เฉิงอันนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ เวลานั้นหวงเฟยเห็นมู่เฉิงอันแล้ว แต่ยังไม่ได้ทักทายอะไร เพียงแต่พากันทักทายผู้ใหญ่ก่อนตามธรรมเนียม “พ่อคะ สวัสดีค่ะลุงมู่ หนูกับหวงเฟยช่วยกันทำอาหารจานพิเศษออกมา ชื่อว่า ‘สานฝันน้ำตาลหยก‘ อยากให้ทุกคนช่วยติชม ว่ารสชาติเป็นยังไงบ้างคะ” “ใช่ครับลุงมู่ ลุงซู เราสองคนตั้งใจทำเป็นพิเศษ” ไม่ต้องรอให้หวงเฟยได้พูดซ้ำ แค่ได้ยินคำว่าอาหารชนิดใหม่ขึ้นมาซูหยวนชิงก็ตาลุกวาว ลืมหน้าที่ของตนไปสิ้น “หว่านถิงนี่ลูกชายของลุงเอง มู่เฉิงอัน เพิ่งจะกลับจากอังกฤษ หลานคงยังไม่เคยเห็นหน้า ทำความคุ้นเคยกันไว้สิ” มู่เฉิงเชียวรับช่วงต่ออย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีค่ะคุณมู่เฉิงอัน ได้ยินชื่อคุณมาหลายครั้งแล้ว เพิ่งจะได้พบตัวจริงวันนี้เอง” หว่านถิงนอกจากจะเป็นคนชอบอาหารถูกปากแล้ว ยังเป็นคนชอบคนหน้าตาดีอีกด้วย ผู้ชายตรงหน้า น่าจะสูงสัก 190 เห็นจะได้ผิวคมเข้ม ไหล่กว้าง นัยน์ตารูปเหยี่ยวสีค่อนข้างไปทางน้ำตาล บุคลิกค่อนข้างจะเงียบไปนิดแต่ดูไม่น่ากลัวซะทีเดียว ไหนจะยังมีมือที่สวยงาม นิ้วเรียวยาวนั่นอีกด้วย สวยกว่าหวงเฟยซะอีก และสำคัญที่สุดค่าแห่งความโชคดีอยู่ที่ระดับ 10 เลยทีเดียว นี่มันวันอะไรกัน ถึงรู้จักผู้ชายโชคดี มีมือสวย ๆ และหน้าตาดีสองคนในวันเดียวกันเลย โลกช่างลำเอียงซะจริง ตัวเธอเองนอกจากมือไม่ค่อยสวยแล้วยังเป็นคนดวงซวยอีกด้วยบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู







