Share

บทที่ 5 แกะอ้วนตัวใหม่

last update publish date: 2026-11-13 19:32:05

บทที่ 5 แกะอ้วนตัวใหม่

ปกติหว่านถิงมองผู้ชายนอกจากใบหน้าที่ชวนมองแล้ว เธอยังชอบที่จะมองมือของผู้ชายอีกด้วย ว่ากันว่าเวลามือสวย ๆ ทำอะไรก็ดูคล่องแคล่ว พลิ้วไหว จับใจอยู่เสมอ เธอเชื่อมั่นแบบนั้นเสมอมา

ขณะเดียวกันนั่นเอง หวงเฟยที่รอจังหวะอยู่ก็ได้เอ่ยทักทายมู่เฉิงอัน ผู้เป็นเพื่อนตั้งแต่มัธยม มาจนถึงมหาวิทยาลัย ทั้งยังเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียน และร่วมหอพัก สมัยเรียนที่อังกฤษด้วยกันขึ้นมา

“คุณชายมู่ ไม่ได้เจอกันนาน ตั้งแต่กลับมาไม่ได้นัดเจอกันเลย นึกว่าแต่งงานไปแล้วซะอีก”

หวงเฟยรีบแซวเพื่อน เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่าย มักจะเย่อหยิ่ง หวงตัวกับสาว ๆ และหวงตัวเองยิ่งนัก

มู่เฉิงอันมองเมินหวงเฟย และเหลือบมองผู้หญิงตรงหน้า ที่มีหน้าตาสวยทีเดียว แต่แค่สวยจะเป็นอะไรได้ เขาเจอมานักต่อนักแล้ว

“ชั้นไม่ใช่แกนะ วัน ๆ ถ้าไม่เอาแต่กิน ก็มองหาผู้หญิง งานการไม่ยอมทำ”

มู่เฉิงอันตอกกลับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

หว่านถิงรีบขยับตัว เพื่อยุติความยียวนกวนประสาทของเพื่อนทั้งสองทันที

“คุณพ่อ คุณลุง คุณมู่ เชิญชิมขนมที่เราสองคนทำมาเป็นพิเศษ ลองดูหน่อยดีไหมคะ”

“ได้ ๆ สิลูก ลูกทำอะไรพ่อก็ว่าอร่อยทั้งนั้น มา ๆ ตาเฒ่า มาลองชิมขนมของยายหนูกัน”

สองผู้เฒ่า เมื่อได้ยินคำว่าอาหารชนิดใหม่ขึ้นมา พลันนึกขึ้นมาได้ถึงความตั้งใจแรกของวันนี้ได้ทันที

“เฉิงอัน ลองชิมฝีมือของหว่านถิงดูหน่อยสิ ลุงได้ข่าวว่าหลานเป็นนักชิมตัวยง หวังว่าคงจะไม่ได้รับคำวิจารณ์จนย่อยยับหรอกนะ”

ซูหยวนชิงรีบคะยั้นคะยอให้มู่เฉิงอันเข้าไปใกล้ ส่วนตัวเองก็เข้าไปหยิบขนมที่ดูวิบวับราวหยกทองขึ้นมากิน

หลังจากที่ได้ชิม พ่อซูหยวนชิงถึงกับตาวาววับ หยิบขนมยัดเข้าปากทีเดียวจนหมด และได้กลิ่นของทุ่งข้าวโพด ที่มีกลิ่นอายของฝนแรกและผืนดินที่เจือจางอยู่ในเนื้อขนม ให้ความสดชื่น และหวานล้ำในขณะเดียวกัน จนตาค้างไปเลยทีเดียว

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 30 คะแนน ]

ส่วนมู่เฉิงเชียวก็รีบทำตามเช่นเดียวกัน ส่งขนมเข้าปากอย่างไม่รอช้า ช่างน่ากินเสียนี่กระไร และเริ่มออกอาการเช่นเดียวกันกับซูหยวนชิง

[ ได้รับความพึงพอใจ 30 คะแนน ]

ระบบแจกแจงคะแนนอีกครั้ง

เมื่อเห็นบิดาส่งขนมเข้าปากอย่างเร่งรีบ มู่เฉิงอันจึงขยับตัวเข้าไปใกล้ หวังจะได้ชิมขนมบ้าง

“อ๊ะ ! อ๊ะ ! ขนมนี่หว่านถิงเป็นคนทำ แกต้องชมจริงจังหน่อยนะ”

หวงเฟยเอ่ยท้วง เพราะรู้ดีว่าเพื่อนมักจะหวงคำชม เนื่องจากเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม จนถึงบัดนี้ ย่อมรู้จักนิสัยกันเป็นอย่างดี

ดังนั้นมู่เฉิงอัน จึงตั้งใจชิมและให้ความรู้สึก สนอกสนใจในตัวขนม และคนทำตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า

ผู้หญิงคนนี้ดูตัวเล็ก ๆ น่าจะสูงสัก 160 ผิวขาวอมชมพู ผมสีดำยาวประบ่า หน้าตาดูไม่สวยมาก ใบหน้าดูเด็กกว่าอายุจริงนัก หากบอกว่าเธอยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ย่อมมีคนเชื่อแน่นอน ภายนอกดูเป็นคนสนุกสนาน แต่ดูเป็นคนจริงจังไปในขณะเดียวกัน

เมื่อขนมถูกส่งเข้าปาก มู่เฉิงอัน ถึงกับรู้สึกว่าตัวเองตัวเบาหวิว ละลอยล่องอยู่ท่ามกลางทุ่งข้าวโพด และสัมผัสหวานละมุนลิ้น เนื้อเนียนละเอียด ฟูเบา ละลายในปากเลยทีเดียว

มู่เฉิงอันถึงกับพูดไม่ออก ตัวแข็งค้าง ดวงตาเคลือบเคลิ้ม อยู่ในห้วงแห่งความหลงใหล อยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว

“คุณมู่คะ คุณมู่” หว่านถิง ค่อนข้างจะร้อนใจ ที่ระบบไม่แสดงข้อมูลใด ๆ ขึ้นมา

“อ่ะ ! ขอโทษครับ ผมใจลอยไปนิดหนึ่ง ขนมที่คุณสองคนช่วยกันทำ มันยอดเยี่ยมมาก”

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 50 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความโชคดี 2 หน่วย ]

[ ค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น 2 ระดับ ]

โอ้ ! …

แกะอ้วนอีกตัวแล้ว นอกจากคะแนนที่ได้รับมากกว่าคนอื่น ยังสามารถสร้างความสัมพันธ์ เพื่อลดความโชคร้ายได้อีกด้วย หว่านถิงแอบลิงโลดอยู่ในใจ ต้องเกาะขาไว้ให้ดี ๆ ซะแล้ว

มู่เฉิงอันเองก็ไม่ได้หวงคำชมเช่นเดียว พร้อมกับซักถาม ถึงขั้นตอนในการทำ แล้วยังให้เธอสัญญาว่า หากเธอมีเมนูใหม่ ๆ ต้องเรียกเขามาทานด้วยกัน

ซึ่งหว่านถิงเอง ก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว เพื่อคะแนนและค่าแห่งความโชคดี

หลังจากนั้น หว่านถิงก็พาหวงเฟย กลับไปหาเพื่อน ๆ เพื่อตามล่าคะแนนต่อ ตอนนี้ได้ค่าความพึงพอใจมาจากคน 3 คนแล้ว ขาดอีก 5 คน นับรวมหวงเฟยแล้วน่าจะพอดีกับภารกิจที่ได้รับมาจากระบบ

เมื่อมาถึงห้องรับรองแห่งสวนดอกไม้ เพื่อน ๆ ต่างพากันลองชิมเมนูใหม่ของเธอกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะ ซ่งอวิ๋นที่หมายมั่นปั้นมือให้หว่านถิงกับหวงเฟยได้สนิทกัน

และแน่นอนเมื่อทุกคนได้ชิมขนมของเธอ ก็พากันตาลุกวาว รู้สึกได้ถึงความหอมหวาน และละลายในปากอย่างช้า ๆ

[ ติ้ง ! …..]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ]

เป็นไปตามที่คาดไว้ เธอได้รับค่าความพึงพอใจคนละ 20 คะแนน จากถังอวี้ สวี่ตง โหม่วชิงสุย และซ่งอวิ๋น เฉ่าเยา และลู่ปิ่นตามลำดับ

[ ติ้ง ! ….. ]

[ ได้รับค่าความพึงพอใจ 50 คะแนน ]

[ ได้รับค่าความโชคดี 2 หน่วย ]

[ ค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น 3 ระดับ ]

อืม !.. แกะอ้วนตัวที่สามนี้ น่าคบหายิ่งนัก นอกจากจะให้คะแนนความพึงพอใจสูงแล้ว ยังมอบโอกาสความโชคดีให้อีกรวมถึงการสร้างความสัมพันธ์ที่ง่ายดายกว่าคนอื่นอีก

[ ได้รับค่าความพึงพอใจพิเศษ 100 คะแนน จากการทำภารกิจเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ]

ในที่สุดเธอก็ได้รับค่าความพึงพอใจจากคนทั้ง 8 คนสำเร็จ และระบบยังใจดีมอบคะแนนพิเศษให้เธออีกด้วย

หว่านถิงย่อมยินดีเป็นอย่างมาก และเรียกระบบขึ้นมาเพื่อดูค่าสถานะปัจจุบัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง

    บทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์

    บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์

    บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์

    บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกครา

    บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ

  • เมื่อระบบสั่งให้ฉันเป็นแม่ครัวแห่งความหวัง   บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณ

    บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status