LOGINบทที่ 6 ถวนถวนระบบแม่ครัวแห่งความหวัง
“ระบบ ! แกมีชื่อไหม ฉันควรจะเรียกแกว่าอะไร” [ ระบบไม่มีชื่อ โฮสต์สามารถตั้งชื่อได้เองตามความต้องการ ] “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้ชั้นจะเรียกแกว่า ถวนถวนนะ จะได้เหมือนกับระบบที่ชั้นมีในโลกก่อน” [ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่ได้หลอมรวมเข้ากับระบบสำเร็จด้วยการตั้งชื่อให้กับระบบ ทำให้ค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น ] [ ระบบขอมอบรางวัล ด้วยการยกระดับอุปกรณ์ทำอาหารทุกชนิดในช่องอุปกรณ์ เป็นระดับ 2 ค่าความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ สามารถเพิ่มระดับค่าความพึงพอใจได้อีกครั้งละ 10 คะแนน ] หว่านถิงถึงกับลิงโลดอีกครั้ง กับความใจดีของระบบ เพียงตั้งชื่อให้แค่นั้น เท่ากับว่าต่อไปนี้ การทำคะแนนของเธอจะเพิ่มขึ้นไปอีก และเธอจะได้แลกวัตถุดิบในการทำอาหารที่หลากหลายมากขึ้น วันรุ่งขึ้นหว่านถิงพาเฉาเย่า และลู่ปิ่นออกมาทำงานที่ร้านกาแฟ Work & Space ที่พ่อเปิดให้ เพื่อแก้เบื่อที่ต้องอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ทำอะไรทุกวัน “เฉาเย่า ! ช่วยเอาขนมออกไปเสิร์ฟให้หน่อยนะ” เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เมื่อไหร่หว่านถิงพยายามที่จะออกไปทำงานข้างนอกทีไร ไม่สะดุดตรงนั้นตรงนี้ ก็ขับรถเฉี่ยวชนประตูบ้าง ถังขยะบ้าง หรือไม่ก็กาแฟหกใส่เอกสารบ้าง ถึงแม้จะไม่ใช่อุบัติเหตุใหญ่ร้ายแรงอันใด แต่ทว่าซูหยวนชิงก็ไม่ไว้วางใจ ให้เธอขับรถและออกไปทำงานอีกต่อไป ร้านกาแฟ Work & Space ของเธอตกแต่งในโทนอบอุ่น มีพื้นที่เหมาะสำหรับนั่งทำงาน นั่งเล่น แม้กระทั่งการประชุมเล็ก ๆ ก็สามารถทำได้ นอกจากอาหาร เครื่องดื่ม และกาแฟอันหอมกรุ่นแล้ว ยังมีเมนูพิเศษใหม่ ๆ เป็นระยะ ๆ เช่น ชานมอารมณ์ดี ที่ทำจากนมวัว ชาไต้หวันอันหอมหวานของระบบแล้ว วุ้นไข่มุกสีน้ำตาลใส ที่มีความหนึบหนับ ผสมกันอย่างลงตัวนั้น สามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์ให้ดีขึ้น และรู้สึกสดใสขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ค่าความพึงพอใจที่รับอยู่ที่ 10-20 คะแนน และยังมีชาตะไคร้ ที่ทำจากหญ้าหวานและต้นตะไคร้ หากต้องการเครื่องดื่มร้อน ต้องการความสงบในทันที ด้วยค่าคะแนน 20-30 คะแนนแล้วนั้น ยังมีอาหารและเครื่องดื่ม ที่ขึ้นอยู่กับความขยันของหว่านถิงที่ทำคะแนนได้ประมาณ 10-30 คะแนนอีกด้วย ในระหว่างนี้เอง หวงเฟยก็แวะมาทานอาหารและแจกคะแนนให้เธอบ่อยครั้ง บางครั้งก็ชวนเพื่อนร่วมงาน หรือชวนมู่เฉิงอันมาด้วย ทำให้ช่วงนี้ค่าคะแนนความพึงพอใจของเธอเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว เพียงแต่ค่าแห่งความโชคดีเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย คงสืบเนื่องมาจากว่า เธอไม่ค่อยได้เข้าไปสนทนากับชายหนุ่มทั้งสองคนมากนัก แต่หว่านถิงได้ทำอาหารและเครื่องดื่ม เพื่อตุนเอาไว้สำหรับกินเอง และเก็บไว้ในมิติเป็นครั้งคราว โดยแลกเอาวัตถุดิบมาจากระบบเพื่อคุณสมบัติพิเศษ และเมนูแนะนำที่ระบบให้มาฟรี ๆ [ ภารกิจใหม่ : ทำอาหารจากวัตถุดิบของระบบ เพื่อให้ได้รับคะแนนความพึงพอใจ 5,000 คะแนน ระยะเวลาภารกิจ 30 วัน ] [ บทลงโทษ ค่าแห่งความโชคดีลดลง 2 ระดับ อายุขัยลดลง 2 ปี ] “ถวนถวน ! ขอดูสถานะปัจจุบันหน่อย” หว่านถิงดีอกดีใจมาก เพราะระบบไม่ได้ให้ภารกิจกับเธอมาสักพักใหญ่แล้ว นั่นเท่ากับว่าคุณสมบัติในการทำอาหารของเธอย่อมเพิ่มขึ้นได้อีก [ สถานะปัจจุบัน ! ] [ ชื่อ ซูหว่านถิง อายุ 25 ปี 1 เดือน 22 วัน ] [ ค่าความพึงพอใจ 520 คะแนน ] [ ค่าพลังในการปรุงอาหาร 10 หน่วย ] [ ช่องเก็บของ จำนวน 10 ช่อง ] [ ช่องเก็บอุปกรณ์ ระดับ 2 จำนวน 10 ช่อง ] [ ระดับความโชคดี ระดับ - 8 ] หว่านถิงตอบรับภารกิจจากถวนถวน พร้อมกับหันไปมองรอบตัวว่า จะมีใครสามารถให้คะแนนความพึงพอใจได้บ้าง ในร้านมีเพียงลูกค้าอยู่ 4 โต๊ะ 8 คน ไม่น่าจะเพียงพอให้เธอทำคะแนนได้ 5,000 คะแนนในครั้งเดียวจากคน 10 คนได้ โดยปกติลูกค้าจะมอบค่าความพึงพอใจให้กับเธอคนละ 10-20 และจากเฉาเย่า และลู่ปิ่นเป็นปกติแล้ว เนื่องจากร้านของเธอค่อนข้างเล็ก ไม่ค่อยวุ่นวาย มีโต๊ะเพียง 10 โต๊ะ การตบแต่งโทนอบอุ่น เหมาะกับการนั่งคุย และนั่งทำงานซะเป็นส่วนใหญ่ กิจการของเธอดำเนินไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก นอกจากจะมีอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ จากความโชคร้ายของเธอ ซึ่งส่งผลต่อค่าความพึงพอใจเพียงเล็กน้อยของเธอ นอกจากนั้นก็ไม่เคยมีอุบัติเหตุร้ายแรงอะไรเป็นพิเศษ ยกเว้นแค่เวลาที่หวงเฟย และมู่เฉิงอันมาที่ร้าน แกะอ้วน ๆ สองตัวนี้ของเธอ มักจะมอบความพึงพอใจให้อย่างน้อย คนละ 50 คะแนน เลยทีเดียว วันนี้ทั้งสองคนไม่ได้มาที่ร้าน แต่ยังพอจะมีลูกค้าสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันอยู่บ้าง เธอจึงคิดที่จะทำอาหารเมนูขาแกะทองคำ เป็นเมนูจานพิเศษ เพื่อเรียกค่าความพึงพอใจ และทำภารกิจของระบบให้เสร็จโดยเร็ว เธอเรียกระบบขึ้นมาเพื่อแลกซื้อ “ขาแกะแห่งป่าตะวันตก” ในราคา 200 คะแนนความพึงพอใจ มาย่างน้ำผึ้ง ซึ่งเมื่อสุกแล้ว ขาแกะจะเป็นสีเหลืองทองอร่าม โดยที่ไม่ลืมที่จะแลกน้ำผึ้งหมีขาว ในราคา 100 คะแนนความพึงพอใจมาอีกด้วย โดยเธอแลกวัตถุดิบสำหรับแขกทั้ง 4 โต๊ะแล้ว แน่นอนเธอย่อมต้องแลกวัตถุดิบ มาเผื่อไว้สำหรับแกะอ้วนสองตัวของเธออย่างแน่นอน เมื่อเริ่มหมักขาแกะด้วยผงปรุงพิเศษจากระบบ เธอได้มอบหมายให้เฉาเย่าเป็นผู้ทำน้ำซุป โดยมีลู่ปิ่นเป็นผู้ช่วย ซึ่งสองคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยสักครั้ง ความโชคร้ายของเธอเริ่มปรากฏอีกครั้ง ! เธอไม่สามารถจุดเตาย่างจากระบบของเธอได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน จากการรายงานของระบบ ค่าพลังงานในการปรุงอาหาร และระดับแม่ครัวของเธอเพียงพอสำหรับการทำอาหารชนิดนี้ได้ แต่ทว่าค่าความโชคดีของเธออยู่ที่ระดับ - 8 จึงทำให้ความยากในการใช้อุปกรณ์จากระบบของเธอลดลงลงไปโดยอัตโนมัติ เฮ้อ !... เมื่อไหร่เธอถึงจะมีโชคดีกับเขาบ้าง หว่านถิงเริ่มคิดถึงตัวตนพิเศษของแกะอ้วนสองตัวของเธอ เฉาเย่าได้เข้ามาลองพยายามช่วยจุดเตาย่างจากระบบของเธอบ้างแต่ก็ไม่สำเร็จ ในที่สุดทั้งสองคนจึงต้องเปลี่ยนเมนู จากย่างมาเป็นทอด อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ก็จะออกมาใกล้เคียงกันเพียงแต่กลิ่นที่ค่อนข้างจะแตกต่าง และความกรอบจากการทอด ความนุ่มจากการย่างจะทำให้อาหารแตกต่างกันแล้ว ความแตกต่างของรสชาติย่อมไม่มีผลกระทบใด ๆบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู







