บทที่ห้า

"เอ้าท่านแม่ทัพลู่ก็มาด้วยหรือเจ้าคะก็ดีเหมือนกันข้าเจอคู่กรณีครบทุกคนจะได้พูดให้จบในนี้เลยทีเดียว" นางจึงพูดขึ้น

  "ข้าจะไม่ขอโทษท่านแม่ทัพลู่กับการวางยาถือว่าเราวินๆกันทั้งคู่ในเมื่อข้าเองก็ได้กับท่านถือว่าท่านได้เปรียบข้าจะถือว่าคือการชดใช้ความผิดไปก็แล้วกัน ต่อจากนี้จะไม่มีการพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมาอีกให้ท่านแม่ทัพลู่เทียนหรงจะต้องมาเดือดร้อนรับผิดชอบในตัวของข้าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปข้าจะรับผิดชอบตัวเองไม่ไปให้ท่านต้องมากังวล เชิญพวกท่านตามสบายนี้คือสิ่งที่ข้าอยากจะพูดหวังว่าจะจบในนี้ ทุกคนช่วยเป็นพยานด้วยว่าข้าหลี่ซูเหยียนจะไม่ตามวิ่งไล่ตามตอแยให้ท่านแม่ทัพลู่เทียนหรงอีกต่อไป นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเจ้าค่ะขอบคุณทุกท่านกับการเป็นพยานให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ"

นางพูดจบก็หันหลังเดินออกไปข้างบนทันทีเสียงผู้คนอือฮาขึ้นมาอีกครั้งที่คุณหนูหลี่ซูเหยียนทำให้ภาพลักษ์ของคุณหนูในห้องหอต้องสะเทือนไปทั้งเมืองหลวงในวันนี้

"ข้าบอกว่ายอมจบแล้วหรือในเมื่อเจ้ากล้าทำต้องกล้ายอมรับในสิ่งจะเกิดขึ้นต่อไปให้ได้ด้วยละหลี่ซูเหยียน"   แม่ทัพลู่เทียนหรงพูดตามหลังที่นางกำลังจะเดินออกจากห้องไป

นางหันกลับมามองแม่ทัพลู่อย่างไม่หลบสายตาแล้วเชิดหน้าตอบทันที

"ข้ากลัารับในสิ่งที่ข้าทำคือวางยาจนได้ท่านเป็นสามีหนึ่งคืนแต่ท่านด่าทอข้าเหมือนหมาตัวหนึ่งข้าหลงคลั่งใคร่รักท่านซะเหลือเกิน แต่ท่านก็ไม่ฟังแม้คำอธิบายกับทุกสิ่งว่าข้าพูดอะไรบ้างในวันนั้น คืนนั้นท่านแม่ทัพออกปากเองว่าเรื่องเกิดขึ้นในคืนนั้นจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้นหรือจะกลืนน้ำลายตัวเองแล้วหรือเจ้าคะ  ส่วนข้าคนนี้จะไม่ขอแต่งให้คนไม่รักข้าแม้ข้าจะเสียตัวให้ท่านไปแล้วก็ตามมันไม่ได้ติดตัวท่านไปเสียหน่อย ข้ายังสาวยังสวยจะนอนกับใครข้าจะเลือกเองแต่คงไม่ใช่ท่านแม่ทัพลู่เทียนหรงคนที่เกลียดข้ากระมังเจ้าคะ  ข้าขอตัวเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมามากพอแล้วจบนะเจ้าคะ"

"ไปกันเถอะเจ้าค่ะพี่ใหญ่ข้าหิวข้าวแล้วอย่าสนใจเรื่องของข้าอีกต่อไปเลยนะเจ้าคะ ท่านลุงหม่าเจ้าขาข้าหิวข้าวแล้วขออาหารอร่อยๅที่ห้องเดิมนะเจ้าคะ"

"หลี่ซูเหยียนข้ายังพูดไม่จบท่านแม่ทัพหลี่ซูหยางข้าจะเข้าไปหาท่านที่จวนอีกสามวันข้ามีธุระต้องทำเรื่องของน้องสาวของท่านพวกเราค่อยคุยกัน"

เขาพูดจบแล้วสะบัดตัวเดินออกจากโรงน้ำชาไปด้วยความโมโหเพราะนางช่างหน้าด้านกล้าพูดออกมาโป้งๆให้คนรู้ไปทั่ว หึคิดว่าได้ข้าแล้วจะชิ่งหนีไปง่ายๆฝันไปเถอะหลี่ซูเหยียนเจ้ากล้าล่วงเกินข้าต้องยอมรับกับในสิ่งจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ด้วย

หลี่ซูเหยียนยักไหล่แบบไม่แคร์เดินขึ้นข้างบนไปเลยหลี่ซูหยางหมดคำจะพูดจึงมองตามหลังน้องสาวไปก่อนจะตกใจ  ในห้องพิเศษมีองค์รัชทายาทนั่งกับแม่ทัพลู่ที่ตอนนี้เดินออกไปจากโรงน้ำชาแล้วองค์รัชทายาทยกมือขึ้นบอกไม่ให้เขาต้องพูดอะไร  เขาจึงก้มหัวลงเคารพแล้วตามน้องสาวขึ้นไปชั้นบนก่อนจะกระซิบบอกลุงหม่าให้ดูแลห้องขององค์รัชทายาทอย่างดี

พอมาถึงในห้องก็พูดกับน้องสาวเรื่องในวันนี้ 

  "เหยียนเอ๋อร์ทำไมน้องพูดทำลายชื่อเสียงตัวเองเสียหายไปหมดแบบนี้เล่าข่าวเก่ายังไม่ซาเรื่องใหม่ก็ตามมาพี่จะตอบท่านพ่อเยี่ยงไรเล่ากับสิ่งที่น้องตอบท่านแม่ทัพลู่ในวันนี้ อย่าลืมนะว่าน้องนั้นมีอะไรกับแม่ทัพลู่ไปแล้วน้องยืนยันคำเดิมหรือเปล่าว่าจะไม่วิ่งไล่ตามแม่ทัพลู่อีกต่อไปแล้ว"

"พี่ใหญ่สิ่งที่พี่ได้ยินนั้นคือเรื่องจริงถ้าข้าไม่พูดความจริงแม่ทัพบ้านั้นจะยอมรับหรือว่าเขานั้นด่าข้าในวันนั้นยิ่งกว่าหมาที่ข้าว่าให้เขาเมื่อครู่นี้นะเจ้าคะ เขาจะได้สำนึกว่าข้านั้นหาได้รักเขาอีกต่อไปแล้วทำมาเป็นโมโหยอมรับความจริงไม่ได้ละสิ  หึข้าว่าถึงข้าไม่พูดในตอนนี้เขาก็ลือไปจนทั่วคนพูดว่าข้าไม่มีดีแล้วละเจ้าค่ะพี่ใหญ่  แต่ที่ข้าสะใจคือได้ด่านังเพื่อนทรยศกับแม่ดอกบัวขาวนั้นไปแล้วเหอะมีหน้ามาถามข้าเพราะอยากรู้ว่าข้าจะเลิกวิ่งไล่จับแม่ทัพลู่ต่อไปจริงหรือเปล่าเหอะ  รอเสียบแย่งกันไปให้สบายเลยข้าไม่ต้องการผู้ชายปากหมานิสัยเสียอย่างแม่ทัพลู่อีกต่อไปแล้วเจ้าคะ ข้าพูดจริงๆนะเจ้าคะพี่ใหญ่"

"พี่พูดถามน้องเพื่อความแน่ใจเพราะเมื่อก่อนเจ้าเองหลงรักแม่ทัพลู่พี่กับท่านพ่อห้ามอย่างไรเจ้าก็ไม่สนใจโดนด่ากลับมาถึงจวนนอนร้องไห้แน่พอวันรุ่งขึ้นเจ้าก็ยังวิ่งตามเขาเหมือนเดิม "  

"พี่ใหญ่ตั้งแต่นี้ไปพี่จะไม่มีทางได้เห็นน้องสาวคนนี้วิ่งตามแม่ทัพปากหมานั้นอีกข้ารู้เรื่องของข้ามันดังไปไม่มีชิ้นดีแล้แต่ข้าไม่สนเพราะคนที่ข้ารักมีพี่ใหญ่กับท่านพ่อก็เพียงพอแล้ว คนอื่นนั้นคอยซ้ำเติมเหยียบย้ำข้าพวกเขาไม่ได้หาข้าวหาน้ำมาให้ข้ากินเหมือนพี่สาวผิงผิงกับพี่สาวซิงซิงเสียหน่อย ข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะกินข้าวดีกว่าข้าหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วตอนนี้"

"   ... "   หลี่ซูหยางนนี้น้องสาวของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆใช่ไหมคำพูดที่นางพูดออกมาแต่ละคำนั้นรุนแรงมาก ด่าเพื่อนที่เมื่อก่อนเขาจะห้ามอย่างไรนางก็ไม่สนใจยังเชื่อเพื่อนคนนี้จนเกิดเรื่องใหญ่จนได้เห้อข้าคงได้แต่ทำใจ

"พี่ใหญ่ทานเยอะๆเจ้าค่ะ" นางคีบอาหารใส่ถ้วยให้พี่ชายแล้วกินของตัวเองด้วยความอร่อย

    "พี่สาวทั้งสองทานเยอะๆนะเจ้าคะข้ายังมีเรื่องทำอีกเยอะเลยวันนี้"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

นางบอกสาวใช้คนสนิทที่สั่งข้าวมาให้ต่างหากเพราะคนยุคนี้นั้นถือเรื่องนายบ่าวเหลือเกิน

"พี่ใหญ่เจ้าคะถ้าข้าเสร็จงานจากโรงน้ำชาก่อนจะกลับจวนช่วยพาข้าไปดูเครื่องดนตรีหน่อยนะเจ้าคะข้าจะหัดเล่นหัดร้องเพลงด้วยเช่นเดียวกัน อีกทั้งข้าอยากสอนพ่อครัวของเราให้ทำเมนูใหม่ๆข้าได้มาหลายอย่างเลยเจ้าค่ะมีอาหารเช้าด้วยนะ ข้าจะทำให้พี่ชิมดูว่าพอจะทำขายได้ไหมเจ้าค่ะเราไปกันเถอะเจ้าค่ะข้าอิ่มละ"

นางลุกขึ้นดึงแขนพี่ชายให้เดินลงด้านไปด้านล่างด้วยกันแล้วขอดูของในถังเก็บเนื้อสัตว์ว่าพอจะทำอะไรได้บ้าง  รวมถึงให้พ่อครัวกับผู้ช่วยช่วยกันนวดแป้งทำปาท๋องโก๋รวม ถึงซาลาเปา  นางผัดเนื้อหมูสับทำใส้ซาลาเปา ใส้ผัก ใส้หวานเอาไว้รอแป้งฟูเสียหน่อยก่อน  นางจึงนำหมูสามชั้นมาทำหมูกรอบแล้วจะผัดกระเพรา   ข้าวผัดวันหลังค่อยทำข้าวหมูกรอบ ข้าวมันไก่วันนี้เอาแค่นี้ก่อนเพราะนางยังอยากไปเที่ยวเมืองหลวงต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะมืดค่ำเสียก่อน

หลังจากลงมือช่วยกันจนเสร็จหมดทุกอย่างแล้ว  ทุกคนก็มาชิมพร้อมกันทุกคน ต่างก็ตกตะลึงกับรสชาตินุ่มหอมอร่อยของซาลาเปาแต่ละใส้ ทุกคนแทบน้ำตาไหลกับอาหารของคุณหนูถึงกับได้ชิมกันทุกคนที่ทำงานในโรงน้ำชานี้

   "น้องเล็กมันอร่อยมากจริงๆพี่กินครบทั้งสามใส้แล้วอาหารนี้ช่างแปลกใหม่ยิ่งนักดูสิมันทำได้ตั้งหลายอย่างรสชาติต่างกันยิ่งนักท่านลุงหลงจู๊นำไปทำขายได้เลยขอรับข้าคิดว่าต้องขายดีอย่างแน่นอน"   หลี่ซูหยางพูดขึ้นก่อนทุกคนในห้องครัวนี้

ทุกคนต่างพยักหน้าเหมือนไก่จิกกับคำพูดเจ้านาย