บทที่สี่

หลี่ซูเหยียนไปนั่งเก้าอี้สำหรับนั่งอ่านนิยายตัวสูงมีพี่ชายคอยประคองไม่ห่างก่อนนางจะเอ่ยเสียงกังวานเสียง

   "สวัสดีแขกทุกท่านในโรงน้ำชาตระกูลหลี่ก่อนอื่นต้องขอต้อนรับเหล่าคุณหนูในห้องหอทุกคนด้วยสิ่งที่ข้าหลี่ซูเหยียนจะพูดให้ทุกคนได้ฟังในวันนี้คือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับตัวข้าเอง จนได้คิดใหม่กลับมาหลังจากไปเยือนประตูผีมาแล้วหากว่ามันจะมีประโยนช์กับคุณหนูทุกคนยังทำตัวเหมือนตัวของข้าในอดีต ข้าคอยวิ่งตามหาความรักซึ่งมันไม่มีอยู่จริงจากคนอื่นเขาถึงทำดีให้ตายเขาก็ไม่รักข้าจึงอยากบอกว่าทุกคนให้รักตัวเองให้ได้เสียก่อน เพราะข้ามองข้ามคือความรักจากคนในครอบครัวซึ่งรักข้าจริงๆ แม้แต่เพื่อนบางคนข้าไว้ใจมากเชื่อฟังทุกอย่างคอยเสี้ยมข้าให้ทำผิดยังทิ้งข้าเมื่อเกิดเรื่องขึ้น ไม่มีใครเคียงข้างทุกอย่างคือความผิดของข้าล้วนๆ ทั้งที่คนร่วมมือและจัดหาสิ่งข้าวของจะทำให้ข้าสมหวังได้กลับดำเป็นขาวแล้วซ้ำเติมข้าไปอีกเจ็บหนักปางตายกับคำด่าทอของคนรักสุดใจ  ทำให้ข้าคนนี้ได้รู้ซึ่งกับน้ำใจคนยิ่งนักและต่อจากนี้ชีวิตของข้าคุณหนูหลี่ซูเหยียนคนนี้เคยหลงผิดกับความรักของเด็กสาวจะไม่วิ่งตามให้เสียเวลาในชีวิตข้าอีกต่อไป สิ่งที่สูญเสียไปข้าจะทานมันไปซื้อใจคนถือว่าให้ทานหมามันกิน  ข้าคนนี้จะหาคนแต่งให้ข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ข้าไม่สามารถใช้สามีร่วมกับใครได้ และข้าจะแต่งคนหล่อๆแต่รักข้าเข้าจวนสักกี่คนก็ย่อมได้ดีกว่าจะคอยตบตีกับเมียรองอนุของสามีมักมาก  ในเมื่อโลกใบนี้กว้างใหญ่ไม่ไร้เท่าใบพุทราข้าจะท่องเที่ยวไปกี่เมืองก็ย่อมได้ ไม่ต้องคอยวิ่งเอาใจใครให้เสียใจเสียอารมณ์คุณหนูทั้งหลายคิดเหมือนข้าไหมเจ้าคะ ฟังเพลงนี้ดูนะข้าคิดได้ว่ามันไหลออกมาหัวในตอนข้านอนไม่สบายปางตายเจ้าค่ะ"

 เสียงหวานร้องเพลงจบกับการปรบมือดังขึ้นจากคุณหนูหลายคนและดังไปทั้งโรงน้ำชานางยังเล่านิทานอีกสองสามเรื่องติดตัวนางด้วยในภพเก่ามาทุกคนต่างพอใจ  มันสนุกและเหมือนจริงมากเพลงที่นางร้องออกมามันช่วยให้สาวน้อยกำลังหลงผิดคิดกับตัวหันมารักตัวเองให้มากขึ้นเวลาคือสิ่งเยียวยาทุกอย่าง

"มันคงจบแล้วละแม่ทัพลู่คุณหนูหลี่ซูเหยียนนางคิดได้และเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ ข้าดีใจด้วยนะท่านไม่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นางหลงผิดทำมันลงไปอีก ทั้งยังมาสอนคุณหนูทุกคนกำลังหลงผิดถ้ายังจะทำแแบบเดียวกับนาง นำมาให้คนคิดใหม่ ให้หันกับมารักตัวเองหยุดวิ่งตามคนไม่เห็นค่าของเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางช่างน่าสนใจจากเมื่อก่อนมากยิ่งนักหึ" องค์รัชทายาทบอกแม่ทัพลู่นั่งใจลอยกับคำพูดของสาวน้อยด้านนอก

"แต่นางคือภรรยาของข้าคิดจะเปลี่ยนใจในตอนนี้คงไม่ทันแล้วละ" ลู่เทียนหรงพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจนางพูดออกมาว่าจะแต่งหนุ่มหล่อเข้าจวนสักกี่คนก็ย่อมได้นางจะไม่เอาชีวิตไปผูกมัดกับใคร ยิ่งฟังเขายิ่งโมโหคำพูดของนางและได้คนชอบแทบจะทุกโต๊ะ พวกหนุ่มฟังนางพูดตาหวานเยิ้มเขาอยากจะควักลูกตาของพวกมันยิ่งนัก แม่ทัพลู่เทียนหรงนั่งหน้าดำเหมือนก้นหม้อ

ไป๋จี้หลินลุกขึ้นแล้วถามหลี่ซูเหยียนว่า   

"เหยียนเอ๋อร์เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะตัดใจจากท่านแม่ทัพลู่เทียนหรงได้แล้วทั้งที่เมื่อก่อนเจ้าถึงกับวางยาท่านแม่ทัพลู่ถึงในจวนเมื่อหนึ่งอาทิตย์นี้เองนะ ยังมีข่าวลือกันอยู่เลยในเมืองหลวงนี้ยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเจ้าแน่ใจแล้วหรือจึงพูดออกมาเช่นนี้"

พอไป๋จี้หลันพูดจบทุกคนมองขึ้นไปมองหลี่ซูเหยียนตาเดียวแล้วรอคำตอบจากปากของนางอีกด้วยใจจดจ่อ

หลี่ซูเหยียนมองลงมาแล้วยกยิ้มมุมปากก่อนจะปรบมือให้กับแม่เพื่อนรักที่ต้องการเหยียบย้ำนางให้จมดินต่อหน้าผู้คนในโรงน้ำชาของครอบครัวนางเองสินะ

"ข้าต้องปรบมือใหห้คุณหนูไป๋จี้หลันเพื่อนรักของข้าคนนี้ยิ่งนัก นางตีหน้าซื่อทั้งด้านเข้ามาตีสนิทกับข้าเพราะแอบหลงรักแม่ทัพลู่เทียนหรงอีกคน ถึงขั้นหายามาให้ข้าอีกทั้งมองต้นทางวางแผนการเป็นอย่างดีแต่พอเกิดเรื่องนางกับตีหน้าซื่อใจคดว่าข้าทำเรื่องต่ำช้าเช่ยนั้นคนเดียวว่ายังไงจ๊ะแผนจะเสียบแทนข้าสำเร็จไหม แต่น่าจะเข้ากันได้นะอีกคนตอแหลอีกคนโง่ไม่มีเหตุผลไม่ฟังคำอธิบาย  ข้าเลยขออวยพรล่วงหน้าให้รักกันนานๆ แล้วก็สมหวังได้แต่งเข้าจวนของแม่ทัพลู่ เอ้ะแต่ข้ากินก่อนเจ้าแล้วนะเชิญไปกินต่อได้เลยจ้า ก็แค่ผู้ชายห่วยๆคนหนึ่งข้าไม่ต้องการแล้วจบนะ"   นางตอบแล้วยักไหล่อย่างไม่แคร์

"วันนี้ข้าได้เปิดูเปิดตาเสียแล้วสิคุณหนูหลี่ซูเหยียนเมื่อก่อนคอยวิ่งตามตบตีหึงหวงท่านแม่ทัพลู่เทียนหรงตั้งหลายเดือนตั้งแต่แม่ทัพลู่มาประจำคค่ายเดียวกับพี่ชายของเจ้า  แล้วอ้างคำสัญญาของมารดาต่างอยากให้บุตรชายหญิงได้แต่งงานกันจนทำให้เจ้ากล้าถึงขั้นวางยากำหนัดในจวนของท่านแม่ลู่ เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านในงานเลี้ยงของท่านแม่ทัพลู่จนคนลือยังไม่หายดีเลย วันนี้คุณหนูหลี่ซูเหยียนถึงกับประกาศเลิกวิ่งตามจับท่านแม่ทัพลู่แล้วเป็นเรื่องจริงข้าก็ใคร่อยากจะรู้เหมือนกันกับทุกคน"

"อ้อนึกว่าใครคุณหนูจ้าวอวีหลิงนี้เองสิ่งไหนข้าพูดออกจากปากข้าคือเรื่องจริงเชิญเจ้าตกลงกับคุณหนูไป๋อี้หลันได้เลยนะใครอยากเป็นเมียเอกเมียรอง เห็นวิ่งตามข้าไปแทบจะทุกที่นี่นาถ้าเห็นอดีตคู่หมั้นวัยเด็กของข้าเชิญแย่งกันตามสบายนะจ๊ะบ๊ายจ้าสาวๆผู้สิ้นคิดทั้งคู่ "  นางฟาดกับแบบไม่กลัวสักนิด

"ไป๋อี้หลันจ๊ะที่วางแผนวางสำเร็จแล้วขอให้โชคดีได้รับการแต่งเข้าจวนแม่ทัพลู่นะจ๊ะอดีตเพื่อนรัก แต่ชอบหักหลังเพื่อนข้ากับเจ้าถือว่าตัดขาดไม่ขอคบหาคนใจคดอีกต่อไปเชิญไปกัดกันตามสบายกับของเหลือจากข้า"

"มันจะมากไปแล้วนะหลี่ซูเหยียนไม่ใช่เพราะเจ้าโง่หรอกหรือข้าถึงหลอกเจ้าได้ทุกอย่างไม่ว่าข้าจะพูดอะไรเจ้าก็ทำตามเองช่วยไม่ได้"

"ขอบใจนะเพราะความโง่ทำให้ข้าตาสว่างและคิดได้คุณหนูทั้งหลายใครกำลังโดนนางเสี้ยมตอนนี้ถอนตัวซะนะ เดี๋ยวนางจะหาสามีให้พวกเจ้าเหมือนข้านะนางฉลาดมากทำให้ผู้ชายเกลียดข้ามาก แต่นางตั้งใจเสียบแทนเพื่อปลอบใจทั้งที่เป็นนางวางแผนให้ข้าทั้งหมด"

คนไหนยืนใกล้ไป๋อี้หลันรีบถอยออกจากเพื่อนใจคดทันทีนางสามารถตลบหลังได้ทุกคนถ้าทำให้ได้ในสิ่งที่นางต้องการ

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะยกข้าให้กับคนอื่นอย่างนั้นหรือหลี่ซูเหยียน" เสียงของแม่ทัพลู่เทียนหรงพูดขึ้นด้วยความโกรธ

หลี่ซูเหยียนถึงกับสะดุ้งมองไปร่างของสามีเจ้าของร่างเดิมแม่งหล่อวัวตายควายล้มชัดๆมิน่าละนางถึงหวงนักหนากับคู่หมั้นในวัยเด็กคนนี้เอง