LOGIN"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า
"หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา
"หลังจากมะรืนนี้ไปสามวันฝากเลขาหลิงจัดการเรื่องในบริษัทด้วย" 'คะ?คุณหยางมีธุระด่วนนอกตารางหรือคะ' "อืม...ฉันจะไปพักผ่อนกับคุณหนูเยว่ หากไม่จำเป็นจริงๆก็คงรู้ใช่ไหมว่าอย่ารบกวน" '...' "อ้อ แล้วก็เลื่อนเป็นเอาจิวเวลรี่เข้ามาบริษัทพรุ่งนี้เลย ฉันจะเลือกสร้อยข้อมือให้คุณหนูเยว่สักเส้น" 'รับทรา
"ฉันคงไม่มีอะไรหรอกค่ะ ขอให้งานคุณหยางราบรื่นนะคะ" ฟาหยางยกยิ้ม เขาชวนคุณหนูเยว่ออกไปทานข้าวด้วยกันแต่ก่อนไปก็แวะไปบอกซูเม่ยให้กลับไปเสียก่อนแล้วเขาจะไปส่งคุณหนูเยว่ที่ที่พักเอง "งั้นขนมที่แฟนคลับฝากมาฉันจะใส่ไว้ในรถเหมือนเดิมนะคะ เผื่อคุณหนูเยว่อยากทานตอนไปกองถ่าย" เยว่ซินพยักหน้า เธอเอ่ยลากับซูเ
เยว่ซินรู้สึกผิดที่สุดในชีวิต... เธอนั่งเฝ้าซูเม่ยอยู่อีกเป็นชั่วโมงแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตื่น ความเหนื่อยล้าผลักให้คุณหนูตระกูลหลี่ค่อยๆจมสู่ห้วงนิทรา เยว่ซินไม่ได้ลุกไปไหนแต่กลับนอนหลับฟุ่บไปกับเตียงของซูเม่ยเสียอย่างนั้น รู้อีกทีพระจันทร์ก็ขึ้นมาแทนที่ดวงอาทิตย์แล้ว ดวงตาสวยกระพริบปรับโฟกัสเมื่อโ
แต่มีหรือที่เขาจะทำเช่นนั้น ฟาหยางปรายตามองครู่เดียวแล้วเบือนหนี ส่วนเลขาเลี่ยงหรงที่ยืนอยู่ข้างๆกันก็เริ่มหน้าซีดเมื่อเห็นเจ้านายตนเองขบกรามแน่น อย่างไรก็ตามเลี่ยงหรงนั้นมีอายุมากกว่าฟาหยางมาก การกระทำเช่นนั้นจึงดูไม่ให้เกียรติคนมีอายุมากกว่า แต่เลี่ยงหรงยังเก็บอาการ ไม่ใช่แค่เขา ไม่ว่าใครก็ตาม







