14

“ไม่ข้าไม่เป็นไร มันทำร้ายข้า ข้าจำได้ว่ามีสิ่งของหนึ่งหล่นบนตัวนายทหารผู้นั้นก่อนที่ข้าจะสลบไปเจ้าให้คนไปหาที”

          ไม่นานนักรองแม่ทัพมู่หรงก็กลับมาพร้อมกับผงขาวชนิดหนึ่งในมือ

          “ถ้าจำไม่ผิด ผงสิ่งนี้น่าจะทำให้เกิดภาพหลอนแน่ ๆ” เซียวหรานเชื่ออย่างนั้น

          ในค่ำคืนนั้นเซี่ยหลิงมิได้มากวนเซียวหราน เขาอยู่ในกระโจมมองผงขาวในมือ ผงขาวนี้เรียกว่าอันใด เห็นทีเขาต้องเชิญตัวหัวหน้าหมู่บ้านมาเสียแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นนายทหารได้ไปเชิญตัวหัวหน้าหมู่บ้านมาที่ค่ายทหาร

          “ท่านแม่ทัพ” หัวหน้าหมู่บ้านคำนับท่านแม่ทัพ

          แววตาเซี่ยหลิงมองหัวหน้าหมู่บ้านราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง เขาวางผงขาวตรงหน้าหัวหน้าหมู่บ้าน

          “เจ้าพอจะรู้หรือไม่ ว่าคือสิ่งใด”

          “สิ่งนี้คือฝิ่น ผู้ใดกินเข้าไปจะเกิดภาพหลอน ของสิ่งนี้เป็นของเผ่าเหอขอรับ ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพไปได้มาจากไหน” เซี่ยหลิงไม่ตอบเพียงแต่สั่งให้ทหารนำตัวหัวหน้าหมู่บ้านกลับไป

          หลังจากวันนั้นเซี่ยหลิงสั่งให้รองแม่ทัพค้นกระโจมของเหล่าทหารทุกนาย พบว่าของสิ่งนักมีอยู่ในกระโจมของเหล่าทหารเกือบทุกนาย เขาไม่รู้ว่ามันเข้ามาได้อย่างไร หรือคนเผ่าเหอยังตายไม่หมด จึงต้องการแก้แค้นพวกเขา อีกทั้งเขายังสั่งให้ค้นกระโจมคนงานสร้างสะพานข้ามแม่น้ำด้วย

          “ท่านแม่ทัพ เจอของพวกนี้ในกระโจมของสวีอวิ๋นขอรับ”

          “นำตัวคนมา”

          ภายในกระโจมของเซียวหรานตอนนี้หญิงสาวกำลังจะนอนพักผ่อนช่วงนี้อ่อนเพลียมากกว่าเดิม แต่ทว่ากลับมีร่างหน้ากระโดดเข้ามาทางหน้าต่างกระโจมของนาง

          “สวีอวิ๋น” หญิงสาวมองสภาพชายหนุ่มไม่มีเค้าหล่อเหลาเหมือนเดิมเลยแม้แต่น้อย เขาเข้ามาในนี้ทำไม

          “องค์หญิง หนีไปกับข้าเถอะ ข้ารักท่าน”

          “สวีอวิ๋น ข้าหนีไปกับเจ้ามิได้” นางจะหนีไปได้อย่างไร นางแต่งงานกับเซี่ยหลิงแล้ว เหตุใดสวีอวิ่นถึงเป็นบุรุษที่เข้าใจอะไรยากถึงเพียงนี้นะ

          “หรวนเอ๋อร์ ข้ารักเจ้าหมดหัวใจ หลายเดือนที่ผ่าน ข้าให้ท่านพ่อทูลขอเจ้า แต่ไหนใครจะรู้เล่าว่า เซี่ยหลิงจะทูลขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท เรื่องนี้ข้าปวดใจนัก” สวีอวิ๋นรักนางจริง ๆ มิอาจให้นางตกเป็นของท่านแม่ทัพ

          “เจ้าช่างหน้าหนานักนะ สวีอวิ๋นถึงกับกล้าจะพาคนของข้าหนีไป” เซี่ยหลิงย่างกรายเข้ามาในกระโจมของเซียวหราน นี่ถ้าเสี่ยวเมาไม่ไปรายงานเขาป่านนี้สองคนนี้คงจะหนีไปด้วยกันแล้วกระมัง เซียวหรานกวาดสายตามองเซี่ยหลิงอย่างตื่นกลัว

          “หรวนเอ๋อร์ไปกับข้าเถอะ” สวีอวิ๋นยังยืนยันคำเดิมที่จะให้นางไปกับเขาด้วย

          “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น”

          “เจ้าก็ได้ยินแล้วนี่ ว่านางไม่ไปกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงรั้นนัก”

          “เพราะเจ้าเซี่ยหลิง… เซียวหรานเจ้าจำมิได้รึ ว่าเมื่อสองปีก่อนที่เจ้าตกในสระน้ำอุทยานหลวงผู้ใดเป็นคนช่วยเจ้า ถ้าหากมิใช่ข้า” สวีอวิ๋นทวงบุญคุณนาง เหตุใดนางจะจำมิได้เล่า บุญคุณนางก็อยากจะตอบแทน ในเมื่อเป็นคำสั่งบิดาให้แต่งงานกับท่านแม่ทัพ นางจะขัดได้อย่างนั้นรึ

          มุมปากหนาเซี่ยหลิงเผยอยิ้มขึ้นมา “เจ้าแน่ใจรึว่าเจ้าเป็นคนช่วยนาง” เซี่ยหลิงเอ่ยเช่นนี้ทำให้เซียวหรานหันมามองเขาอย่างสงสัย สวีอวิ๋นเลิกคิ้วมองเซี่ยหลิง

          “ข้านี่แหละช่วยนาง”

          “มิใช่เจ้า แต่เป็นข้าที่ช่วยนาง”

          “ว่าอย่างไรนะ” เซียวหรานเบิกตาอย่างกว้างไม่อยากจะเชื่อ ในตอนนั้นนางเดินเล่นที่อุทยานหลวงคนเดียวดันเผลอตกลงไปในสระบัว พอลืมตาขึ้นมาพบว่าสวีอวิ๋นอยู่ตรงหน้า นางคิดว่าเขาช่วยนางให้พ้นเคราะห์กรรมครั้งนั้น กระนั้นหญิงสาวจึงมีใจปฏิพัทธ์ให้เขาเรื่อยมา   

          “ข้าในตอนนั้นรีบเข้าเฝ้าฝ่าบาท เดินผ่านอุทยานหลวง เห็นคนตกน้ำจึงรีบไปช่วย แต่ด้วยความรีบพอข้าจุมพิตจนนางฟื้นแล้วจากไป แต่ไม่คิดเลยว่า เจ้าจะมาสวมรอยต่อ” เซี่ยหลิงยังคิดหวนเหตุการณ์ครั้งนั้นไม่เคยลืม

          สวีอวิ๋นเมื่อถูกจับได้นั่นยืนนิ่ง

          “ข้าคิดมาตลอดว่าเป็นเจ้าที่ช่วยข้าในตอนนั้น จึงทำให้ข้าหลงรักเจ้า หลงรักในความดี ความสุภาพของเจ้า เหตุใดเจ้ามิบอกข้าเล่า ว่าเจ้ามิได้เป็นคนช่วยชีวิตข้า ปล่อยให้ข้าเข้าใจผิดมาตลอดสองปี” เซียววหรานร่ายยาว สวีอวิ๋นกลัวถ้าสารภาพออกไป นางจะไม่รักเขาเหมือนเดิม กระนั้นเขาจึงได้แต่เก็บซ่อนความลับนี้ต่อไป ผู้ใดจะไปล่วงรู้ว่าเซี่ยหลิงคือคนที่ช่วยชีวิตนางในตอนนั้น

          “สวีอวิ๋น เจ้ามีความผิด เจ้าไปรับโทษเถอะ เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับคนเผ่าเหอนำฝิ่นเข้ามาในค่ายทหาร ทำให้ทหารคุ้มคลั่ง” หลังจากที่เซี่ยหลิงพูดจบ เซียวหรานกวาดสายตางามมาทางสวีอวิ๋น มองเขาอย่างลึกซึ้งหรือนี่คือตัวตนของสวีอวิ๋น

          “สวีอวิ๋น เหตุใดท่านต้องร่วมมือกับเผ่าเหอ ทำร้ายคนแคว้นเดียวกันด้วยเล่า”

          “ก็เพราะเจ้า ข้าแค้นที่มันได้เจ้าไปครอบครอง เหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนไป แค่เจ้าแต่งงานกับมัน เจ้าก็รักมันแล้ว”

          “สวีอวิ๋น ข้าเซียวหรานองค์หญิงแห่งแว่นแคว้น ย่องคำนึงถึงความถูกต้องมากกว่าถูกใจ อีกอย่าง เจ้ามันนคือคนหลอกลวงข้า ต่อไปนี้ข้ากับเจ้าเราจะไม่รู้จักกัน”

          นางโมโหที่สวีอวิ๋นหลอกนางที่ ว่าเป็นคนช่วยนางจากการจมน้ำ นางโมโหที่สวิอวิ๋นทำร้ายทหารแห่งแว่นแคว้นจนทำร้ายนางเกือบตาย นางหลงรักคนผิดจริง ๆ

          “เซียวหราน!!!”

          “ทหารนำตัวสวีอวิ๋นออกไป” ทหรานคุมตัวสวีอวิ๋นออกไป เวลาที่เดินผ่านเซียวหราน นางมิหันมามองสวีอวิ๋นแม้แต่น้อย นางโง่เองล่ะ ที่ดูคนไม่ออก

          เซี่ยหลิงไม่คิดว่าน้องสาวเขาเซี่ยเซียงเป็นอีกคนที่ชื่นชมสวีอวิ๋น พวกนางตาบอดหรืออย่างไร ถึงได้ชอบคนเยี่ยงนั้น

          เซียวหรานเมื่อรู้ความจริงว่าสองปีก่อน ว่าเซี่ยหลิงเป็นคนช่วยนางเอาไว้หญิงสาวไม่รู้จะเริ่มพูดกับเขาว่าอย่างไร

          “ขอโทษ ที่ผ่านมา ข้าต่อว่าด่าทอเจ้า ข้าขอโทษแล้วกัน” น้ำเสียงใสกระกระจ่างราวกับสายธารเอ่ยขึ้นอย่างไม่เขินอายใด ๆ เซี่ยหลิงได้ยินกระนั้นสีหน้าเขาพอใจขึ้นมาไม่น้อย นางเอ่ยคำว่าขอโทษกับเขาก็เป็นด้วยรึ

          “ข้าไม่ถือโทษเจ้าหรอก ถึงอย่างไร ตอนนี้เราสองคนก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว” เซี่ยหลิงไม่เคยโกรธนางเลยแม้แต่น้อย หแต่เขาชอบคำพูดนางหนึ่งประโยค นางเลือกความถูกต้องมากกว่าความถูกใจ ถือว่านางไม่สวมหมวกเขียวให้เขานับว่าดีแล้ว

          “เซี่ยหลิง นับจากนี้ไปพวกเราเริ่มต้นใหม่ดีหรือไม่” นางมองเข้าไปในดวงตาดอกท้อของเขาหวังว่าเขาจะไม่ถือโทษนางที่ผ่านมา

          “ทำไมจะไม่ได้เล่า ในเมื่อข้ารักเจ้าถึงเพียงนี้” เซี่ยหลิงไม่พูดเปล่าดึงร่างงามเข้ามาจุมพิตอย่างหนักหน่วง เสี่ยวเมารู้หน้าที่นางนั้นรีบล่าถอยออกมาอย่างเงียบ ๆ