13

เซียวหรานทั้งตบทั้งถีบเขาภายในกระโจม แต่ชายหนุ่มแรงเยอะกว่าจึงฉีกเสื้อผ้านางขาดกองกับพื้น นางไม่อยากหวนคิดสัมผัสอันโหดร้ายและป่าเถื่อนของเขา

          “เซียวหราน ข้าขอบอกเจ้าครั้งสุดท้าย เจ้าเลิกยุ่งกับสวีอวิ๋นได้แล้ว ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตายก็ตาม” น้ำเสียงดุเอ่ยออกมาทำให้คนฟังถึงกับหวาดกลัวเขา ใบหน้าที่จริงจังแววตาที่โหดร้ายแสดงออกมาอย่างชัดเจน ผู้ใดจะอยากให้ฮูหยินของตัวเองไปยุ่งกับบุรุษอื่นเล่า ถึงแม้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะเป็นอดีตคนรักของนางก็ตามแต่

          “ข้าแค่เป็นห่วงเขาเท่านนั้น” ถึงแม้ว่านางกับสวีอวิ๋นจะเป็นอดีตไปแล้วก็ตาม แต่นางก็มิอาจทนเห็นเขาตายได้ กระนั้นนางต้องช่วยเขา

          “เป็นห่วงเขาอย่างนั้นรึ ดี ข้าจะทรมานมันให้ตายไปเลย”

          “เซี่ยหลิง ข้าว่าเจ้ามิมีความเป็นคนจริง ๆ”

          ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ไหน้ำส้มเขาแตกแล้ว เขาหึงนาง เซี่ยหลิงไม่ต้องการให้เซียวหรานพูดคุยกับสวีอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย นางมิอาจโต้เถียงกับเขาได้ เรียวปากหนาคาบเกี่ยวเรียวปากงาม หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้เขาตักตวงความสุขจากร่างกายของนาง

          สองมือหนาใหญ่โอบอุ้มเต้านมทั้งสองข้างไว้ เรียวปากหนาลิ้มลองหัวนมจนคนร่างเล็กสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก อีกแล้วเซี่ยหลิงจะทำให้วิญญาณของนางออกจากร่างแล้ว ปากงามสั่งเสียงครวญครางออกมา นางจะทนมิไหวแล้ว

          “อ่า ข้า เสียว อ่า” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมบิดเรือนกายไปมา

          ได้ยินกระนั้นเซี่ยหลิงทำหน้าพอใจยิ่งนัก ที่นางเป็นฝ่ายร้องขอเขา มือหนาใหญ่ขยำทรวงอกคู่งามจนเป็นรอยแดงก่ำ ลิ้นหนาเลียจากเต้านมลงมาหาหน้าท้องงามที่แบนราบ รสชาตินี้ช่างหวานล้ำเหลือเกิน เขาชอบยิ่งนัก ส่วนเซียวหรานนั้นยิ่งได้รับสัมผัสนี้ นางยิ่งเคลิ้มและคล้อยตาม มันดีเหลือเกิน

          “เซี่ยหลิง อ่า อ้า อย่าหยุด” เรียวปากงามส่งเสียร้องขึ้น

          เซี่ยหลิงลูบไปที่หน้าท้องงาม มือหนาใหญ่จับขางามแยกจากกัน บุปผาแรกแย้มผลิออกมาราวกับว่าออกมาแสงอาทิตย์อย่างนั้นล่ะ ดอกตาดอกท้อที่เปี่ยมไปด้วยเสน่หา ทอดมองบุปผาที่ชุ่มไปด้วยน้ำเมือกสีขาว มือหนเขี่ยไปมาหลายครั้ง คนร่างเล็กส่งเสียงร้องออกมา นางจะทนไม่ไหวแล้ว

          “เจ้าทนมิไหวใช่หรือไม่” นางไม่ตอบ แต่ส่งเสียงครางออกมาแทน ชายหนุ่มใช้นิ้วสามนิ้วเบิกทางเข้าไปมนร่องรัก แหย่เข้า ๆ ออก ๆ นานนับหนึ่งถ้วยชา เซียวหรานหน้าเหยเกยิ่งนัก นิ้วมือนั้นติดเต็มไปด้วยน้ำเมือกสีขาวขุ่น ชายหนุ่มยกมันขึ้นมาเรียกกินอย่างไม่รังเกียจ ใบหน้าหล่อเขาก้มลงไปดูดกินน้ำรักจากร่องงาม

          จวบ จวบ จวบ

          เสียงดูดกินช่างรุนแรงนัก

          “อ้า อ้า” เซียวหรานได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างแรง

          รสชาติหวานเหมือนเดิม เมื่อกินจนอิ่มหนำใจแล้ว ชายหนุ่มนนั้นคุกเข่าลง แล้วหันหญิงสาวนอนหันหน้ามาทางเขา ดวงตางามมองลำดุ้นนาดใหญ่ อย่าบอกนะว่าเขาจะให้นางอมเจ้านี่อีกครั้ง

          “อมมันมิ เสี่ยวหราน” ลิ้นงามแลบออกมาเลียที่หัวดุ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

          “ทำอย่างกับไม่เคยไปได้ เจ้าอมแรง ๆ สิ”

          นางนั้นทั้งเลีย ทั้งดูด ทั้งอม ทำให้เซี่ยหลิงมีใบหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม ผ่านไปหนึ่งถ้วยชา ในที่สุดน้ำขาวขุ่นก็ออกมาจากปากดุ้น หญิงสาวกำลังจะคลายออก

          “กลืนเข้าไปให้หมด” เซี่ยหลิงบอกนาง กระนั้นเซียวหรานจำใจต้องกลืนน้ำรักลงคออย่างหลีเลี่ยงมิได้

          “อ่าดี” ชายหุ่นจับนางนอนหงายแล้วเสียบลำดุ้นในร่องรักอย่างแรง เซียวหรานถึงกับร้องออกมาอย่างเจ็บปวดโดนของแข็งกระแทกอย่างแรง เขาช่างเป็นหยกที่ไม่รู้จักถนอมบุปผาเสียจริง ๆ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นกระโจม ทำให้ทหารที่ฝ้าหน้ากระโจมพลันหน้าแดงก่ำที่เจ้านายทำเรื่องอย่างว่ายามค่ำคืนในยามที่หิมะตก ช่างทำให้พวกเขาหวนคิดถึงฮูหยินที่บ้านเหลือเกิน

          “อ้า อ้า” ดวงตางามมองดวงหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ นี่เขายังไม่พออีกรึ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว

          “ข้าเหนื่อย”

          “อีกนิดเดียว” ใยระหว่างที่เขาพูด ใบหน้าหล่อนั้นก็ซุกเข้าไปที่อกงาม ไม่นานนักชายหนุ่มก็พลันปล่อยน้ำเมือกสีขาวขุ่นเข้าไปด้านในร่องงามจนหมด จากนั้นค่อย ๆ ถอดลำดุ้นออกจากร่องงาม ร่างหนาทิ้งเรือนกายนอนข้าง ๆ นาง…

        หลายวันผ่านไปเซี่ยหลิงปรายเผ่าเหอได้สำเร็จจนสิ้นซาก ได้รับการยกย่องจากชาวบ้านละแวกนั้น พวกต่างชื่นชมท่านแม่ทัพคนใหม่ที่มาประจำการที่แถบเจียงหนานได้ไม่นานก็ปราบเผ่าเหอได้สำเร็จ อีกทั้งยังระดมคนสร้างสะพานข้ามแม่น้ำอีกต่างหาก ช่างเป็นพระโพธิ์สัตว์ลงมาโปรดเสียจริง

          หลายวันมานี้เซียวหรานโดนเซี่ยหลิงทรมานทั้งกายจนแทบจะไม่ได้นอนอยู่แล้ว นางอยากจะรู้จริง ๆ ว่าสวีอวิ๋นเป็นอย่างไรบ้างกระนั้นหญิงสาวให้เสี่ยวเมาไปสืบความพบว่า สวีอวิ๋นไปสร้างสะพานไม้ข้ามแม่น้ำตามคำสั่งเซี่ยหลิงนั่นเอง นางอยากจะช่วยสวีอวิ๋นกลับเมืองหลวงเหลือเกิน นางไม่ต้องการเห้นอดีตชายคนรักต้องทรมาน ถึงอย่างไรฝ่ายนั้นนก็เป็นบุตรชายของท่านราชครู จะให้มาทำงานเยี่ยงนี้ได้อย่างไร นางจึงแอบติดสินบนทหารให้นำตัวสวีอวิ๋นออกมาอย่างลับ ๆ แต่ดันถูกคนของเซี่ยหลิงจับได้เสียก่อน

          “เจ้ามีอันใดสารภาพหรือไม่ ที่ผ่านมา ความรักของข้ามีให้เจ้าไม่เพียงพอ เจ้าถึงแอบไปหาคนรักเก่า” เซี่ยหลิงโกรธจัดที่นางไปยุ่งกับสวีอวิ๋น

          “ข้าแค่อยากให้เขากลับเมืองหลวง ไปใช้ชีวิตที่ดีกว่า ดีกว่าถูกเจ้าจับมาทรมาน”

          นางยอมรับว่าเป็นสวีอวิ๋นจริง ๆ

          “เจ้าคิดกับมันแค่นั้น จริง ๆ รึ ข้าไม่อนุญาต ข้าจะให้มันสร้างสะพานจนเสร็จ แล้วค่อยกลับไปที่เมืองหลวง”

          กว่าสะพานจะสร้างเสร็จคงอีกหลายปี ในตอนที่นางไปเห็นสภาพของสวีอวิ๋น จากคนมีเนื้อหนังพ่ายผอมราวกับผี จะไม่ให้นางสงสารเขาได้อย่างไร

          “เซี่ยหลิง เจ้ามันนรกส่งมาเกิด เสียจริง” นางมองเข้าไปนัยน์ตาที่แสนจะเย้ายวน พบเพียงความโหดร้ายที่แผ่กระจายออกมา ไม่มีความเป็นคนหลงเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ

          “เจ้ากลับกระโจมเจ้าไปเถอะ” เขาไล่นางอย่างนั้นรึ คิดว่านางอยากจะอยู่กับเขาตายเลยล่ะ

        “เรียนท่านแม่ทัพ แม่นางเสี่ยวเหลียนมาขอรับ” แม่นางเสี่ยวเหลียนคือบุตรสาวหัวหน้าหมู่บ้านในแถบเจียงหนานเมื่อรู้ว่า ท่านแม่ทัพหรือเทพสงครามหน้าหยกปราบเผ่าเหอได้จึงส่งบุตรสาวมามอบของขวัญตอบแทนท่านแม่ทัพ เซียวหรานได้ยินกระนั้นไม่รั้งอยู่ต่อจึงรีบสาวเท้าออกไป ชายหนุ่มอนุญาตให้แม่นางเสี่ยวเหลียนเข้ามา

          เซียวหรานเดินออกมาจากกระโจมท่านแม่ทัพสวนกับเสี่ยวเหลียนเข้าพอดี หญิงสาวทั้งสองสบตากัน เสี่ยวเหลียนคิดว่านี่คงเป็นองค์หญิงที่เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพเป็นแน่แท้ นางมิสนใจหรอกนะ ในเมื่อนางชอบท่านแม่ทัพเสียอย่าง

          เซียวหรานมาถึงกระโจมนางรีบให้เสี่ยวเมาจุดกำยานผ่อนคลายทันที ช่วงนี้นางรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก เวียนศีรษะบ่อยครั้ง หรือว่าอาจะเป็นเพราะอยู่ในกระโจมมากเกินไปอากาศถ่ายเทไม่สะดวก กระนั้นจึงให้เสี่ยวเมาประคองนางไปด้านหลังค่ายทหารคือสวนดอกไม้ ที่เหล่าทหารปลูกไว้ เพราะเมื่อก่อนฮูหยินท่านแม่ทัพคนก่อนชอบสวนดอกไม้ จึงสั่งให้ทหารปลูกไว้ หลังจากนั้นก็ย้ายไปประจำการที่เมืองหลวง

          “องค์หญิง อากาศดีเหลือเกินช่วงนี้ หิมะ ไม่ตก แต่แสงแดดเจิดจรัสส่งลงมามวลบุปผาทำให้พวกมันเบ่งบานช่างงามนัก” เสี่ยวเมาเอ่ยขึ้น เซียวหรานสูดอากาศที่สดชื่นก็พลอยให้สมองปลอดโปร่งเหลือเกิน สายตาของนางเหลือบไปเห็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี ยืนเคียงกัน เซียวหรานกำมือแน่น เสี่ยวเมานั้นโกรธแทนเจ้านายเหลือเกิน

          ท่านแม่ทัพกับแม่นางเสี่ยวเหลียนยืนเคียงกันแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข เซียวหรานจึงชวนเสี่ยวเมากลับกระโจมทันที

          “ท่านแม่ทัพ ท่านพ่อบอกว่าขอบคุณมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนเอ่ยขึ้นอย่างเขินอาย นางไม่คิดว่าจู่ ๆ ท่านแม่ทัพจะชวนนางออกมาที่สวนดอกไม้

          ชายหนุ่มมองอีกฝั่งหนึ่งเมื่อเห็นคนเดินกลับเข้ากระโจมแล้วว ทำให้เขามีความสุขนัก นางคงจะหึงเขากระมัง พูดคุยไม่นานนักเสี่ยวเหลียนจึงขอกลับไปที่เรือนเพราะใกล้จะพลบค่ำแล้ว…

        “องค์หญิงไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ” เมื่อเข้ามาในกระโจมเสี่ยวเมาเอ่ยถามเจ้านายทันที เกรงว่าจะกระทบจิตใจองค์หญิงของนาง

          “ข้ามิเป็นไร ข้าไม่ได้รักท่านแม่ทัพเสียหน่อย” นางไม่มีทางชอบเจ้าคนโฉดนั่นเป็นอันขาด เขาจะยุ่งกับใครมันก็เรื่องของเขามิใช่เรื่องของนาง เซียวหรานคิดในใจ

          หลายวันมานี้ได้ยินข่าวเหล่าทหารคลุ่มคลั่งฟันกันเองที่ลานประลองยุทธ์ เรื่องน่าแปลกนัก ทำให้เหล่าทหารในค่ายหวาดกลัวเหลือเกินบ้างก็ว่าทหารโดนผีเข้า ถึงขนาดฆ่าฟันกันเอง เรื่องนี้เซี่ยหลิงหาสาเหตุมิได้จริง ๆ เหตุใดเหล่าทหารถึงได้เกิดอาการประหลาดเช่นนี้

          เซียวหรานพลันปักถุงหอมสีฟ้าขึ้นมา นางอยู่ในค่ายอย่างเบื่อหน่าย ตอนกลางคืนต้องรับใช้เจ้าคนถ่อยนั่น

          “องค์หญิง หลายวันมานี้ ท่านอย่าออกไปไหนคนเดียวนะเจ้าคะ ได้ยินว่าทหารคลั่งฟันกันเองจนตาย” เสี่ยวเมาเล่าความให้เจ้านายฟัง เซียวหรานไม่แสดงอาการหวาดกลัวใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

          “เอาล่ะ เสร็จแล้ว พวกเราไปที่ศาลาท้ายค่ายกันเถอะ ข้าอยากจะฟังสูดบรรยากาศ อยู่ในกระโจมเวียนหัวยังไงไม่รู้” นับวันอาการเวียนหัวของนางยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

          ศาลาท้ายค่าย หญิงสาวมองดูดอกท้อสีชมพูที่เบ่งบานสะพรั่งลงมา ดอกท้อสีชมพูตกหล่นบนพื้นดินอย่างงดงามตระการตา หญิงสาวมองหาสาวใช้เมื่อไรจะมาเสียที นางสั่งให้เสี่ยวเมาไปเอาของว่างที่โรงครัวมาป่านนี้แล้วยังไม่มาอีก มือเรียวงามยกขึ้นกระนั้นดอกท้อล่วงหล่นลงมาที่มืองามของนางทันที ดอกท้อในมือสีชมพูอ่อน ๆ งดงามเหลือเกิน ในระหว่างที่นางชมความงามของดอกท้อ นางมิรู้เลยว่า ภัยกำลังจะมาถึงตัวแล้ว…

          “ท่านแม่ทัพแย่แล้วเจ้าค่ะ องค์หญิงโดนนายทหารทำร้ายเจ้าค่ะ” เสี่ยวเมาวิ่งพรวดพราดเข้ามาในกระโจมรายงานท่านแม่ทัพ ในระหว่างนั้นเองท่านแม่ทัพกับรองแม่ทัพกำลังหาลือเรื่องเหล่าทหารเกิดอาหารเห็นภาพหลอนมันเป็นมาได้อย่างไร ชายหนุ่มรีบวิ่งออกไปทันที

          บนเตียงนอนสีขาวร่างงามนอนนิ่ง ศีรษะนางได้รับการกระแทกไม่มากนัก ท่านหมอทหารเขียนเทียบยาแล้วก็จากไป เซี่ยหลิงกุมมือนางไม่ห่าง ช่วงที่รับรู้ว่านางได้รับอันตราย หัวใจของเขาหล่นลงไปอยู่ปลายเท้า

          “เจ้าฟื้นแล้ว” เมื่อเขาเห็นนางลืมตาขึ้นชายหนุ่มดีใจไม่น้อย

          เซียวหรานมองชายหนุ่มตรงหน้า ใช่แล้วนางจำได้ว่านางนั่งเล่นที่สวนดอกท้อ จู่ ๆ มีนายทหารพุ่งมาทำร้ายนาง ตีศีรษะนางจนสลบไป

          “เจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่”