93

หลายวันต่อมาเข้าสู้ฤดูหนาว มู่หนานหนานพลันเอาใจเหลียงซีมาก เขาก็รักนางมาเช่นกัน อีกไม่นานเขาจะแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาของแคว้นเหลียง

หญิงสาวป้อนผิงกัวเข้าปากเขา ในอุทยานหลวงในยามนี้ หมู่วิหคบินว่อนเต็ม อีกทั้งกลิ่นบุปผางามส่งกลิ่นหอมออกมา

"หนานหนาน แคว้นหนานต้องการตัวเจ้า เราไม่ยอมส่งเจ้าให้พวกเขาเป็นอันขาด" ย้อนไปเมื่อสามวันก่อน

สาส์นจากแคว้นหนานต้องตัวมู่หนานหนาน แต่เหลียงซีไม่ยอมที่จะส่งตัวนางไป นางเป็นของเขาเเล้ว เหตุใด เขาต้องส่งนางไปด้วยเล่า

มู่หนานหนานมองดวงหน้าหล่อเหลา อยากรู้ว่าเขาจะส่งนางไปรึไม่ 

"ท่านว่าอย่างไร"

"เราไม่มีทางส่งเจ้าไปหรอก" เหลียงซีไม่พูดเปล่า ไอโขรก ๆ ออกมา

"แย่เเล้ว ฝ่าบาท ในยามนี้ ทหารม้าแคว้นหนานบุกมาที่เมืองเหนือของเรา หากไม่ส่งพระสนมมู่ไป พวกเขาจะมาตีเมืองเหลียง" ลู่กงกงวิ่งอย่างเหนื่อยหอบมารายงานเจ้านาย

"ฝ่าบาท" 

"เจ้ามิต้องกังวล ถ่ายทอดคำสั่งเราลงไป ให้หลี่อ๋องออกรบในครั้งนี้ หากเขาตีชาวหนานได้สำเร็จ ข้าจะยกโทษให้เขา"

ถ้าหลี่อ๋องตาย ก็แค่ตายในสนามรบเท่านั้น 

ในเรือนของหลี่อ๋อง ในยามนี้ เขากำลังเป่าน้ำชาที่มีไอระเหยขึ้นมา 

ประตูถูกเปิดออก พร้อมลู่กงกงถือราชโองการเดินเข้ามา

"หลี่อ๋องรับราชโองการ" 

หลี่อ๋องพลันคุกเข่า 

"เนื่องจากหลี่อ๋องเป็นพระอนุชาของเรา มีโทษฐานคิดก่อกบฎ กระนั้น มีคำสั่งให้หลี่อ๋องออกรบ เพื่อทำความดี ลบความผิด"

"ท่านรีบไปเถอะ" ลู่กงกงยื่นราชโองการให้เขา 

สายตามองลู่กงกงย่างกรายออกไป ในใจคิดว่า เข้าทางเขาพอดี เขาซื้อตัวนายทหารมากมายไว้เเล้ว รอแต่ชิงบัลลังก์เท่านั้น อีกทั้งราษฎรทนมิไหวเกี่ยวกับการรีดไถ่ภาษีที่แพงเเสนเเพง ยามนี้ฤดูหนาวหาเบี้ยหวัดยากยิ่งนัก

บนหลังอาชาหลี่อ๋องนำทหารม้านับหมื่นนายออกไปที่เมืองเหนือเพื่อสู้รบกับแคว้นหนาน มู่หนานหนานในอาภรณ์สีแดง ปรายตามองเขาออกนอกประตูเมือง นางในยามนี้ ยืนอยู่ป้อมปราการกำแพงเมือง 

หวังว่าเขาจะปราบแคว้นหนานได้ อีกทั้ง กลับมาชิงบัลลังก์กับเหลียงซี 

ในยามนี้เหลียงซีพลันดื่มน้ำจันทร์รอคนงามที่ตำหนักของเขา 

หนึ่งชั่วยามผ่านไป หญิงสาวย่างกรายเข้ามาในตำหนัก มองหน้าเขา 

"ฝ่าบาท บรรทมเถอะเพคะ"

"ข้าจะนอนกับเจ้า" เขาโอบกอดนางไว้

"ข้ากลัวหลี่อ๋องจะแพ้"

"เขาไม่มีวันแพ้หรอก"

มู่หนานหนานนอนพร้อมเหลียงซี เวลาผ่านไปสองชั่วยาม เหลียงซีพลันลืมตาขึ้น เพราะเหมือนมีอะไรจ่อที่คอของเขา

พบว่า หลี่อ๋องในชุดเกราะสีน้ำเงิน อีกทั้งข้ารับใช้ของเขาโดนคุมตัว 

"นี่เจ้า"

"ท่านพี่ ถึงเวลาที่ข้าต้องยึดบัลลังก์คืนจากท่านเเล้ว"

"เจ้าคนสารเลว" เหลียงซีพูดได้ไม่กี่คำก็ไอเป็นเลือด

"ท่านลงจากบัลลังก์เถอะ ท่านมันไร้มโนธรรมขูดรีดราษฎรอย่างหนัก มิสมควร ได้ปกครองแคว้น"

"ข้าให้โอกาสเจ้าไปสร้างความดี แต่เจ้ามาหักหลังข้างั้นรึ"

"ท่านพี่ ท่านอยู่ได้ไม่นานหรอก"

เหลียงซีไอไม่หยุด

หมายความว่าเขาโดนวางยาอย่างนั้นรึ

"เจ้าวางยา ข้าอย่างนั้นรึ"

"ท่านพี่ จากไปอย่างสงบเถอะ" มู่หนานหนานเดินออกมาจากฉากกั้น

"เจ้าทำร้ายข้าหนานหนาน" เหลียงซีล้มลงไป ด้วยร่างที่ไร้ลมหายใจ หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ยาพิษได้กัดกินร่างกายของเขาไปมาก

"แล้วแคว้นหนานเล่า"

"ข้าสังหารเเม่ทัพแคว้นหนาน ยามนี้ แคว้นหนานจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อเรา" เขายิ้มให้กับมู่หนานหนาน

เหล่าข้ารับใช้ต่างเอาตัวรอด 

"ขอให้ฝ่าบาท ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่น ๆ ปี" ในห้องนั้นมีคนสรรเสริญหลี่อ๋องอย่างมากมาย

ข่าวใหญ่ของแคว้นเหลียง คือการแต่งตั้งฮ่องแต่องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ อีกทั้งศพอดีตฮ่องเต้ได้ถูกฝังในสุสานหลวงพร้อมข้ารับใช้ของเขาอย่างลู่กงกง นางกำนัลทั้งหลายที่ยอมตายลงหลุมพร้อมกับเหลียงซี

ฮ่องเต้องค์ใหม่เว้นเงินภาษีห้าปี การไม่เก็บภาษีจากราษฎร อีกทั้ง ตั้งโรงทานแจกข้าวทุกวัน ทำให้คนแคว้นเหลียง รักเหลียงเซียวอย่างมาก อีกทั้งมู่ฮองเฮาก็เป็นคนดี ช่วยเหลือคนยากไร้ในแคว้นเหลียง หาหมอมารักษา เก็บค่ารักษาไม่แพง

ทั้งสองคนครองรักกันอย่างมีความสุข หลังจากผ่านเรื่องร้าย ๆ มาด้วยกัน 

มู่หนานหนานไม่คิดว่าสตรีมีราคีเยี่ยงนางจะได้เป็นฮองเฮาแคว้นเหลียง 

อดีตมันผ่านไปแล้ว

ปัจจุบันฮ่องเต้เหลียงไม่รับพระสนมสักนาง ในตำหนัก เพราะต้องการความเงียบสงบ เขารักมู่หนานหนานมาก

ใต้ต้นอวี้หลันในอุทยานหลวง แสงจันทร์ส่องลงมา สายตาของเขามองแสงจันทร์

"ฮองเฮา นับจากนี้ไป จะมีเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้น"

"เพคะ"

"ไม่ต้องพิธีกับข้าหรอก"

"เจ้าค่ะ ท่านพี่"

"เจ้ามีลูกให้เราดีรึไม่"

"เรากลับตำหนักเถอะเจ้าค่ะ"

"ข้าจะทำตรงนี้ได้บรรยากาศ"

นี่มันอุทยานหลวง

"ท่านพี่อย่า"

ชายหนุ่มจุมพิตคนงามใต้แสงจันทร์อย่างมีความสุข