92

มู่หนานหนานพลันมองหลี่อ๋องด้วยความรู้สึกดีใจ นางรอดจากเหลียงซีคืนนี้ได้ แต่คืนต่อไป มิอาจรอดไปได้เช่นกัน

"หลี่อ๋อง ท่านไม่จำเป็นต้องทำเยี่ยงนี้"

"เจ้าจะอยู่กับเขารึ"

"ท่านมีอำนาจ จะยึดบัลลังก์รึ"

"ยามนี้ ราษฎรทุกหนักเพราะท่านพี่ เก็บภาษีเกินกำลัง ข้าจะหาทางยึดอำนาจคืน"

ข่าวนี้ ทำให้เขาเป็นห่วงราษฎรแคว้นเหลียงเช่นกัน ยามนี้ เหลียงซีหน้าเลือดยิ่งนัก คิดหาแต่รีดไถคนเหล่านั้น 

มู่หนานหนานพลันมองหลี่อ๋อง นี่เขาจะชิงบัลลังก์อย่างนั้นรึ

"ข้าขอให้เจ้าช่วย ข้าอีกเเรง เห็นแก่ชาวเหลียงด้วย"

"ท่านจะให้ข้าทำอะไร"

หลี่อ๋องกระซิบบอกคนงาม มู่หนานหนานถึงกับดวงตาถลน

"ท่านจะให้ข้า วางยาเขา"

"ใช่" เขาล้วงขวดกระเบื้องออกมาให้คนงาม หญิงสาวมองดูแล้วใจหาย ที่นางต้องสังหารคน

"เพื่อประชนแคว้นเหลียง"

อีกทั้งเพื่อให้เขากลับนางได้ครองรักกันไปชั่วชีวิต ตราบฟ้าดินสลาย

มู่หนานหนานมอบจุมพิตที่เร่าร้อนให้กับเขา นางรักเขามากเช่นกัน

 ในเมื่อช่วยเหลือประชาชนแคว้นเหลียงจากทรราชเเล้ว นางยังได้ครองรักกับเขา เหตุใดนางจะไม่ทำเล่า

แม้ในใจจะรู้สึกผิดก็ตาม ใบหน้างามจุมพิตที่ริมฝีปากหนาอย่างเร่าร้อน นางรักเขามาก 

ชายหนุ่มก็รักนางมากเช่นกัน หลี่อ๋องครวญครางอย่างสำราญใจ ที่คนงามขึ้นขย่มบทสวาทอันเร่าร้อนให้เขา

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นตำหนัก ทั้งสองมีความสุขมาก นางและเขาปรารถนาที่จะได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกันไปจนชั่วชีวิต

วันต่อมามู่หนานหนานตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ผ่องใส เมื่อฉุกคิดถึงแผนการอันแยบยลของหลี่อ๋อง หญิงสาวล้างหน้าบ้วนปาก แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างงดงาม

ชุดผ้าต่วนสีชมพู ลายดอกเหมย ถักด้วยดิ้นทองของแคว้นเหลียงอย่างดี มาสวมในกายคนงาม ช่างงดงามยิ่ง

รวมทั้งมงกุฎบนศีรษะของนาง ที่เหลียงซีสั่งให้ช่างทำให้นางเป็นพิเศษ ประดับอยู่เหนือหัว 

อาจู อาจี มองเจ้านาย ราวกับเทพธิดาลงมาจุติ มู่หนานหนานแค่นยิ้ม ให้สาวใช้ทั้งสองคน

"ข้าจะไปเสวยอาหารเช้ากับฝ่าบาท" ข้ารับใช้ทั้งสองคนพลันได้ยินตกใจมาก นี่พระสนมมีใจให้กับฝ่าบาทแล้ว กระนั้นทั้งสองรีบตามพระนางไปที่ตำหนักของฝ่าบาททันที

ในตำหนักของเหลียงซีในยามนี้ ลู่กงกงสวมชุดให้เหลียงซี เสร็จพอดี ข้ารับใช้ด้านนอกเข้ามารายงาน

"ทูลฝ่าบาท พระสนมมู่ขอเข้าเฝ้า" ทันทีที่ได้ยินชื่อของนาง เหลียงซีใบหน้าระรื่นขึ้นมาทันที

เหลียงซีมองคนงามนั่งตรงหน้าเขา ไม่อยากจะเชื่อนางจะเสวยอาหารเช้ากับเขา

"ฝ่าบาท รบกวนฝ่าบาทรึไม่ ที่หม่อมฉันมายามนี้"

ใบหน้าเหลียงซีผลิด้วยรอยยิ้มที่สดใจประดุจเเสงสุริยันส่องยามเช้า 

สายตาที่มองมู่หนานหนานเต็มไปด้วยความเสน่หา และอ่อนโยน ทำให้นางใจสั่น ไม่กล้าที่จะทำร้ายเขา

"ไม่หรอก เราอยากให้เจ้ามาเสวยอาหารเช้ากับเราทักวันด้วยซ้ำ"

น้ำเสียงปีติดีใจอย่างชัดเจน นางคีบอาหารหลายอย่างให้เขา เขาก็เช่นกัน ในระหว่างที่ทั้งสองเสวยอาหารเช้าด้วยกันอย่างมีความสุข

ลู่กงกงมาขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับรายงานว่า ราษฎรรวมตัวกันร้องทุกข์ที่ประตูอู่เหมิน เรื่องการเก็บภาษาที่เเพง ทำให้เขาต้องรีบไปที่ท้องพระโรงโดยด่วน กระนั้นไม่ลืมดื่มน้ำที่นางรินให้

มู่หนานหนานมองจอกน้ำ ที่นางผสมกับยาพิษให้เขากิน คาดว่าเดือนหน้าคงจะเห็นผล

ราษฎรตีกลองร้องทุกข์อย่างหนักในยามนี้ ภาษีขึ้นอย่างหนัก เหตุใดฝ่าบาทไม่เห็นใจพวกเขาบ้าง เพียงเดือนเดียว ขึ้นภาษีข้าวสารอาหารเเห้งอย่างมาก ทำให้พวกเขาเดือดร้อนมาก

ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตรึงเครียด เหล่าขุนนางขอร้องให้ฝ่าบาทลดภาษีลง จากเดือนละห้าสิบกวน เหลือสิบกวนก็เป็นพอ

แต่เหลียงซีไม่ฟังคำผู้ใดทั้งนั้น เพราะเงินในคลังหลวงใกล้จะหมดเเล้ว เขาไม่มีทางลดภาษีจากราษฎรหรอก มีแต่จะเพิ่มขึ้น

ทำให้ขุนนางไม่พอใจอย่างมาก

เหล่าขุนนางนึกถึงหลี่อ๋องขึ้นมา แต่ทว่าหลี่อ๋องโดนกักบริเวณ ราวกับนักโทษ เห็นทีแคว้นเหลียง คงจะสิ้นก็คราวนี้ล่ะ

เหลียงซียกเลิกประชุมท้องพระโรงกลับตำหนักอย่างเสียพระทัยมาก

มู่หนานหนานและข้ารับใช้อีกสองคน ยืนรอที่หน้าตำหนัก 

ลู่กงกงเข้าไปรายงาน ไม่นานนัก ให้นางเข้าไปในตำหนักได้

เหลียงซีพลันนึกชังราษฎรนัก ที่ไม่รู้จักบุญคุณของแผ่นดินเหลียง ขึ้นภาษีแค่นี้ก็พลันฟ้องร้องเขา

สายตามองคนงามเดินถือถาดน้ำแกงเข้ามา ใบหน้านางยิ้มแย้มนัก

"ฝ่าบาท หม่อมฉันนำน้ำแกงรังนกมาถวายเพคะ" หญิงสาวยิ้มหวานให้เขา

เขาเห็นใบหน้าความงามพลันลืมเรื่องภาษีทันที

"เจ้าคงคิดได้เเล้วกระมัง"

"เพคะ"

นางยื่นชามน้ำแกงให้เขา

"เราจะกินเจ้าแทน"

"เพคะ ทรงดื่มน้ำแกงก่อน"

เหลียงซีกระดกน้ำแกงชามนั้นจนหมด โยนชามน้ำแกงออกไปนอกหน้าต่าง กระชากคนงามเข้ามากอดเเล้วจุมพิตอย่างเร่าร้อน ในใจมู่หนานหนานรู้สึกผิดอย่างมาก