94

"เจาอ๋อง ท่านทำแรง ๆ สิเจ้าคะ" เยียนหรานนอนใต้ร่างอันหนาใหญ่ ท่อนรักกระแทกร่องสวาทอย่างแรง นางร้องครวญครางอย่างเร่าร้อน

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

ท่อนรักอวบใหญ่อัดแน่นไปด้วยน้ำสีขาวไหลออกมาหล่อลื่นอย่างดี 

"อ้า อ้า ท่านอ๋องเจ้าขา" เยียนหรานหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ปากหนาจุมพิตที่ทรวงอกงามอย่างเร่าร้อน เยียนหรานแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว เหตุใดเจ้าอ๋องถึงได้หื่นกระหายถึงเพียงนี้

เจาอ๋องไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้ว เขาส่งให้เยียนหรานไปเป็นสาวใช้ในจวนหนานอ๋อง เพียงที่จะเอาตราพยัคฆ์ทางการทหารมาให้เขา แต่ทว่าเยียนหรานไปอยู่ได้ไม่นาน หนานอ๋องช่างซ่อนของสิ่งนั้นไว้ดียิ่งนัก

เยียนหรานมองเขาจุมพิตที่ร่องงามอย่างเร่าร้อน ลิ้นหนาตวัดไปทางซ้ายที ทางขวาที ในเยียนหราเต้นอย่างแรง การเล้าโลมเลียของเขาทำให้นางจะตายอยู่แล้ว

รสชาติใจกลางความสาวช่างหอมหวานเสียจริง ราวกับน้ำบุปผาไหลออกมา ลิ้นหนารับรสชาติความหวาน จุมพิตรูตรงกลาง

"อ้า ท่านอ๋อง" เยียนหรานน้ำไหลออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เจาอ๋องชอบมากน้ำรักของเยียนหรานหอมหวานเสียจริง  กลีบอูมงามขนาดใหญ่ เจาอ๋องมองอย่างเพลินตา กระนั้นเขาให้นางดูดท่อนรักของเขาบ้าง 

ดวงตางามพลันมองท่อนรักที่ยาวใหญ่ กระแทกที่ปากงามอย่างช้า ๆ ลิ้นบางเลียที่หัว รสชาติใช้ได้ เยียนหรานชอบยิ่งนัก เจาอ๋องทำหน้าอย่างผ่อนคลาย มือหนาใหญ่สัมผัสที่ศีรษะของนางอย่างเบา ๆ 

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

ปากงามอมจนมิดด้าม เจาอ๋องส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะ ๆ เยียนหรานทำให้เขามีความสุขมาก น้ำสีขาวขุ่น ค่อย ๆ ไหลออกมาทีละนิด

ไม่นานนักเจาอ๋องปล่อยน้ำรักใส่ปากคนงามจากนั้นดึงออกมา พุ่งกระฉุดใส่ดวงหน้าคนงาม

แต่ทว่าแค่นี้เจาอ๋องยังอิ่มใจ เขาให้นางนอนคว่ำ สายตามองสะโพกกลมกลึงที่งอนงาม ยัดเจ้าดุ้นเข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ 

เยียนหรานทนรับความใหญ่ยาวไม่ไหว ถึงกับครางออกมาอย่างเจ็บปวด

"อ้า อ่า ท่านอ๋อง" สองมือจิกฟูกที่นอนอย่างเจ็บปวด ดุ้นอวบทำให้เยียนหรานไม่อยากจากเจาอ๋องกลับไปที่จวนหนานอ๋องเอาเสียเลย

เยียนหรานกลับมาที่จวนหนานอ๋องเกือบพลบค่ำ นางอยู่ในห้องนอนของนางอย่างสบายใจ หากเจาอ๋องได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ในอนาคต

 นางก็จะได้เป็นฮองเฮาของเขา เพราะนางช่วยเจาอ๋องได้หลายอย่าง ในการช่วงชิงบัลลังก์

เยียนหรานนอนในห้องอย่างผ่อนคลาย ในสมองคิดว่าจะหลอกล่อนำตราพยัคฆ์ของหนานอ๋องอย่างไรดี

โครม !!!

มีคนถีบประตูเข้ามา ทำให้เยียนหรานพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา มองผู้มาเยือนในยามนี้

"พวกเจ้าบังอาจเข้ามาโดยพละการเช่นนี้" เยียนหรานชี้หน้าคนพวกนั้น

บุรุษผู้นั้นเป็นคนของหนานอ๋อง 

"เจ้าไปถามท่านอ๋องเองเถอะ" พวกมันกระชากเยียนหรานออกไป

ร่างบางกระแทกลงกับพื้นอย่างเจ็บปวด เยียนหราพลันมองบุรุษชุดน้ำดำ ใบหน้านิ่งเรียบ หนานอ๋องมองนางอย่างเกลียดชัง 

สตรีนางนี้ เขาอุตส่าห์นางมาจากพ่อค้าทาส เป็นสตรีอุ่นเตียงของเขา แต่ไม่คิดว่านางจะร่วมมือกับเจาอ๋อง ทำร้ายเขา ต้องการเพียงตราพยัคฆ์

"เยียนหราน เจ้าทรยศข้า จุดจบของเจ้าจะเป็นเช่นไร" หนานอ๋องเชยคางนางขึ้นมา ทั้งคู่พลันสบตากัน

เยียนหรานนึกกลัวเขาขึ้นมา วันนี้คนของเขาแอบตามนางไป พบว่านางไปพบเจาอ๋อง คิดว่าเขาโง่หรือไร

"เยียนหราน ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองผลการเป็นคนทรยศข้ามันเป็นเช่นไร" เยียนหรานหนาวไปถึงขั้วหัวใจ 

นางมองหนอนตัวใหญ่บนฝ่ามือของ ใบหน้าหนานอ๋องเผยอยิ้มอย่างสาแก่ใจ

"ท่านจะทำอะไรข้า" เยียนหรานพลันหวาดกลัวยิ่งนัก

"มอบพิษหนอนไหมไยวสันต์ให้เจ้าอย่างไรเล่า หากเจ้าไม่ได้นอนกับบุรุษทุก ๆ สามวัน เจ้าจะกระอักเลือดตาย" 

"จับนางไว้"

"ไม่นะ ท่านมันไม่ใช่คน" เยียนหรานคลานหนี แต่ทว่าคนของหนานอ๋องจับนางไว้ทั้งซ้ายและขวา

หนานอ๋องบีบปากนางไว้ ให้หนอนตัวใหญ่เข้าไปในปากคนงาม เยียนหรานตาหลือกพยายามอาเจียนออกมา แต่ไม่เป็นผลเอาเสียเลย 

นางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด 

"เยียนหราน เจ้าเลือกที่จะทรยศข้าเอง" น้ำเสียงเย็นชาพลันเอ่ยขึ้น 

คนของหนานอ๋องผลักเยียนหรานเข้าไปในห้องแล้วขังนางจากด้านนอกไว้ เยียนหรานปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวแล้ว นางได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก