Share

21

last update publish date: 2026-08-13 13:47:47

​ริมฝีปากของเขารุ่มร้อนแหละหวานซ่าน

​มันกำลังบดเบียดหลอกล่อและดื่มด่ำ ให้เธอเผยอแย้มริมฝีปากให้เขาได้ลิ้มลองความหวาน สาวน้อยไม่เคยชาย มีหรือจะต่อต้านบุรุษเพศผู้เชี่ยวเชิงชาญได้ มือของเขาเลื่อนไล้ไปตามร่างเล็กบาง สำรวจไปด้วย ขณะที่คลึงปากกับปากเธอไปด้วยพร้อมกัน

​เสียงหวานครางออกมาเบาๆ เธอถูกล่อลวงให้เคลิ้มตามเขา อารมณ์ปรารถนาถูกปลุกให้โลดแรง ละลายความหวาดกลัวด้วยความรู้สึกรัญจวนปั่นป่วน เขาอุ้มเธอขึ้นมา ไม่ถอนจูบแม้แต่วินาทีเดียว พาเธอตรงลิ่วไปที่เตียง...ที่รอพวกเขาอยู่

​เขาวางเธอลงบนเตียงลงมากอดจูบคลุกเคล้า ร่างแกร่งยังคงลื่นนิดๆ เพราะสบู่ที่ไม่ได้ล้าง กลิ่นสบู่หอมกรุ่นปนกับกลิ่นตัวของเขา คนหล่อตัวหอม ทำให้เธอมึนไปหมด ทั้งปาก ทั้งมือ ไม่ได้หยุดหน้าที่เลื่อนไล้บนเนื้อตัวเธอเลย

​เขาละจากปากอิ่มที่บวมเจ่อนิดๆ เพราะแรงบดเคล้าคลึงเอาแต่ใจ ปากของน้องยามนี้เซ็กซี่เหลือเกิน แต่มีส่วนอื่นที่น่าลองลิ้มมากกว่า มือของเขาปลดนั่นดึงนี่ไม่กี่ที ร่างงามอยู่ในชุดชั้นในสองชิ้น ที่ปิดความอร่ามกระจ่างนั้นแทบไม่มิด

​ตัวเล็กแต่อย่างอื่นพอเหมาะพอดีมาก

​“อะ อย่า”

​เสียงหวานละล่ำละลักอย่างตกใจ เมื่อเขาก้มลงเชยชิดปทุมนาง เสน่ห์จันทร์พยายามผลักไสเขาแต่ก็ยากเหลือเกิน เขามือไม้ยังกับปลาหมึก แถมยังทำให้ใจสาวเต้นเร่าอย่างไม่เคยมาก่อน ปราการกำแพงของเธอพังทลายเพียงแค่เขากอด เขาจูบ และลูบไล้แบบนี้

​เสียงห้ามเปลี่ยนเป็นเสียงครางเบาๆ ด้วยความเสียวสยิว จากปากเล็กที่โดนจูบจนเจ่อช้ำ มือน้อยจิกไหล่เขาแน่น เมื่อเขาดูดดึงบัวคู่หอมละมุนเนียนลออ แม่คุณขาวผ่องน่ารักไปทั้งตัวจริงๆ ตัวเล็กแต่อย่างอื่นไม่เล็กเลย เขาเกลือกหน้ากับความหอมล่อตาให้ชิมชื่น เสน่ห์จันทร์ตอนนี้ไม่ไหวแล้วกับความรู้สึกที่ถูกเขากอดจูบลูบไล้ สาวน้อยสั่นสะท้านไปทั้งกาย ใจหลอมละลายไปกับสัมผัสอ่อนโยนทว่าเร่าร้อนของเขา

​ไม่รู้ว่าน้องมารยาหรืออะไรทั้งหมดที่ผ่านมา แต่เขาคิดว่าสิ่งที่เสน่ห์จันทร์แสดงตอนนี้คือของจริง เจ้าหล่อนสั่นไปหมด แต่ก็ยินยอมให้เขาสัมผัส แม้จะพยศในตอนแรก แต่ตอนนี้เหลวละลายอ่อนหวานให้เขาดื่มกิน

​เขารู้สึกอยากได้น้องรุนแรงจนเกินต้าน

​มือนั้นเลื่อนลงไปหากลีบนาง ปากยังดูดดึงบัวตูมเข้าไปในอุ้งปากร้อนๆ พบว่าน้องอูมล้นเต็มมือ เขาโดนน้องต้มจนสุก ก็ต้องเอาคืนให้สุข...คืนนี้เขาจะพาน้องท่องนาวาสวาททั้งคืน

​กลีบกุหลาบเริ่มขับน้ำหวานใส ให้นิ้วเรียวยาวเข้าไปแหวกว่ายหาตาน้ำใส เมื่อพบเจอแล้วก็ทำการเคล้นเคล้าเอาใจให้ยิ่งส่งน้ำหวานมาเคลือบชโลมนิ้วให้เลื่อนไหลเข้าไปยังปากถ้ำ ถ้ำนางฟิตจนนิ้วของเขายังเข้าไปลำบาก หรือว่าเขากำลังได้เจอเข้ากับ

​สาวพรหมจรรย์

​น้องไม่น่าจะเคยมาก่อน เพราะแน่นมาก แถมตอนเลื่อนนิ้วเข้าไปพบกับเยื่อใยบางๆ รับรู้ว่าเจ้าตัวสะดุ้ง เขาเลื่อนขึ้นไปจูบเธอไว้ปิดเสียงห้ามนั้นเสีย มุดนิ้วเข้าไปอีก และอีก..มันขวางกั้นเขาไว้จนรู้สึกได้ ปภพละจูบนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมเข้มฉ่ำสวาท มองสบกับนัยน์ตาปรือปรอยของสาวน้อยคนสวย ที่มาตุ๋นเขาจนเปื่อยถึงสองรอบ

​“ไม่เคยเหรอ?”

​“ปล่อยหนูเถอะ...”

เสียงหวานเอ่ยกระท่อนกระแทน แล้วร้องอุทานเบาๆ ใบหน้างดงามเหยเก เมื่อเขาจี้คลึงเกสรและส่งนิ้วเข้าไปในกายเธอไปด้วยการ นิ้วของเขาเลียนแบบจังหวะสวาท เริ่มเข้าออกช้าๆ เสียงน้องเอ่ยครางออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ นี่มันอะไรกันนะ ความรู้สึกเหล่านี้คืออะไร สะโพกผายแอ่นตามนิ้วของเขา มือของเขาอย่างน่าอาย เธอจิกเล็บกับแขนเขา ปั่นป่วน ทรมานไปด้วยความเสียวปนสุข เมื่อเขาทำแบบนั้น

​“ให้พี่ปล่อยจริงๆ เหรอ หืม...คนสวย หน้าตาหนูเซ็กซี่มาก ไม่ชอบเหรอ? เวลาพี่ทำแบบนี้ อา...”

เขากัดปาก เมื่อถ้ำนางดูดตอดนิ้วของเขา ให้ความรู้สึกแน่นหนึบ นี่นิ้วยังขนาดนี้ ถ้าเป็นส่วนชายของเขามันจะขนาดไหน

​“มะ อื้อ อื้อ”

จะบอกเขาว่าไม่ แต่ก็กลั้นเสียงไม่ไหว สะโพกนั้นสั่นไหวตามแรงนิ้วของเขา มันเริ่มเข้าออกเร็วๆ แรงๆ น้ำสาวฉ่ำนิ้วเกิดเสียงแปลกเฉพาะดังขึ้น เขารู้ว่าน้องนั้นเยิ้มหยาดไปด้วยน้ำหวาม และเขาก็กำลังจะไม่ไหวอีกแล้ว

​“อ๊ะ อ๊า”

​ร่างงามกระตุกเกร็ง ตอดรัดนิ้วของเขาถี่ยิบ น้องกำลังล่องลอยเพราะสวาทแรก และเขาก็ฉวยโอกาสนี้ จับตัวตนอันแข็งขึง ของเขาเสียดสีกับปากทางอันชุ่มฉ่ำที่ยังคายน้ำหวานออกมาเพราะเพิ่งเสร็จสมไปเมื่อครู่

​หาทางเข้าถ้ำนางแสนแคบไม่นาน ก็เจอปากทางที่ยังปิดแต่ฉ่ำเยิ้ม เขาถือโอกาศตอนเจ้าของถ้ำเผลอ กดมันลงไปแหวกมุดเข้าไปทีเดียวเกือบครึ่ง เจ้าของถ้ำถึงกับเกร็งทั้งตัว เอามือดันเขา แล้วเริ่มทุบเขาเบาๆ คนใต้ร่างเขาน้ำตานองหน้า เสียงหวานโอดครวญเพราะความเจ็บ

​“อื้อ ปล่อย หนูเจ็บออกไปนะ”

​“มันออกไม่ได้ คนสวย พี่ขอโทษนะ พี่...โอ ให้ตายเถอะ”

เขาสบถ พึมพำ จูบคลอปลอบเธอ เสน่ห์จันทร์เจ็บไปหมดเมื่อเขาทำแบบนั้นกับเธอ อื้อ...ใครบอกว่ามันสนุกกัน ไม่สนุกเลย เจ็บมากด้วย เขามันผู้ใหญ่รังแกเด็ก

​“ออกไป ไม่เอา”

สาวน้อยเบะปาก น้ำตาไหลพรากๆ คนทำน้องก็ใจบาง จูบไปทั่วหน้าหวานเอ่ยเสียงอ่อน

​“ชูว์ ชูว์ ไม่เจ็บนะคะ ไม่เจ็บ”

​“ไม่เจ็บบ้าอะไร เจ็บจะตาย ฮือๆ”

​“โอ๋ๆ มาให้พี่จูบนะคะ นะจะได้หายเจ็บ”

ปภพก้มลงจูบปากหวาน น้องเผยอปากให้โดยดี เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดูดกลืนเธอมือก็บีบเคล้นเต้าตึงไปด้วย ส่วนนั้นดูดเขาตุบๆ ทำให้เขาเกือบจะหลั่งทั้งที่ยังเข้าไปไม่สุด เด็กร้ายกาจ เขาต่างหากที่จะตาย...

​เมื่อร่างงามเผลอเพราะความวาบหวิวที่โดนเขาจูบเคล้าเร้าอารมณ์ เขาก็กดเข้าไปอีกทีแบบรวดเดียวสุดโคน

​“อื้อ...”

​“ไม่เจ็บแล้วนะ อา หนูจ๋า พี่ไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวพี่ทำให้ใหม่นะ”

​เสน่ห์จันทร์หูอื้อตาลายไปหมด เมื่อถูกเขากอด เขาพาเคลื่อนไหวไปกับจังหวะที่ราวกับคลื่นพายุซัดฝั่ง สาวน้อยกระฉอกล้นไปด้วยความรัญจวน ในอ้อมแขนของเขา ที่พาเธอไปล่องลอยกับคลื่นอารมณ์อันเร่าร้อน

​เขาขอโทษ ขอโทษ แล้วก็กระแทกลงมา

​ก่อนจะซบตัวลงกับเธอ เสน่ห์จันทร์น้ำตาซึม เจ็บไปหมด ไม่สนุกสยิวเหมือนตอนแรกที่เขาใช้นิ้วกับตรงนั้น เขาใหญ่ ตัวโต อะไรๆ ก็โตไปหมด ฮือ...

​จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ยอมถอนตัวออก แต่พลิกให้เธอนอนบนตัวเขา ไม่อยากทับเธอ มองหน้าสบตากัน ปภพเห็นน้ำตาของเสน่ห์จันทร์ก็นึกสงสาร น้องคงเจ็บ ไม่สนุก ไม่สบายเพราะเขาเอาแต่ใจ กับเธอ แต่เขากลั้นไม่ไหวจริงๆ น้องดีเกินไป เร้าใจเกินไป เด็กยุ่ง

​“เจ็บเหรอ?”

เขาลูบผมออกให้พ้นหน้า เสน่ห์จันทร์เม้มปาก ตอนนี้มันก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ แต่รู้สึกแหละว่าเขายังอยู่ข้างใน...มันเฉอะแฉะไปหมด

​“เจ็บ”

​“โอ๋...พี่ขอโทษนะครับ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ครั้งแรกก็ต้องเจ็บ”

เขากอดเธอให้แน่นขึ้น เมื่อร่างเสียดสีกัน ความนุ่มนิ่ม หอมกรุ่นนั้น ก็ทำให้เขาแข็งขึ้นมาอีกแล้ว...

​ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ด้วยว่าเขากำลังขยายในช่องทางของเธอ จนมันเต็มแน่น ไปหมด

​สาวน้อยเอามือยันอกเขา พลางทำตาโตใส่เขา ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่บวมเห่อนิดๆ ดูแล้วเซ็กซี่เหลือเกินนั้น เอ่ยพึมพำ

​“คะ คุณ”

​“หืม? อะไรคะ”

​“มะ มันใหญ่อีกแล้ว อื้อ...มันแน่นไปหมดแล้ว”

​“หึๆ มันแน่นแต่ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมคะ”

​เขาถาม มือเสียดสีติ่งมุกที่อยู่ในกลีบสาว ส่วนกลางยังเชื่อมต่อกัน แล้วก้มลงดูดหน้าอกสวยที่เชิดชูล่อตา

​มือน้อยจิกแน่นเมื่อเขาทำแบบนั้น พร้อมๆ กัน ทั้งที่ยังอยู่ในตัวเธอ

​“ไม่เจ็บแล้วนะ เดี๋ยวพี่จะทำให้หนูมีความสุข จนลืมเจ็บไปหมดเลย คนสวย”

​เขาพลิกร่างของเสน่ห์จันทร์ลง ก้มลงมาประกบจูบสาวน้อย สะโพกโยกไหว...พาเสน่ห์จันทร์ไปค้นพบกับความสุขจากเซ็กซ์ด้วยความดื่มด่ำเร่าร้อน

​คืนนั้นเขาเฝ้าสอนน้องให้สุขจนลืมเจ็บไปอีกสองรอบ รังแกน้องจนพอใจแล้ว ก็กอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมให้ห่าง เวลาก็เลื่อนไปจนเกือบจะค่อนรุ่งแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   บทส่งท้าย

    ​เสน่ห์จันทร์เรียนไม่จบจนได้เพราะเธอท้องตอนเรียนปี 2 เลยต้องดร็อปเรียนไว้ก่อ สามีของเธอบางทีก็ขี้หึงเกินไป ไม่ชอบหนุ่มๆ ที่มาวนเวียนใกล้จ้อยของเขา ไม่ต้องเรียนจบก็ได้เพราะประสบการณ์ชีวิตน้องเยอะแล้ว เขานี่แหละจะเป็นครูในชีวิตจริงให้เธอ​คุณปณิตาไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะอยากให้สะใภ้เรียนต่อยอด ปภพบอกว่างั้นเขาจะเรียนด้วยพร้อมกับเธอ เอากับพ่อสิ หวงเมียเบอร์หนึ่งเลยพ่อคนนี้ และพอเสน่ห์จันทร์คลอดงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นตามที่ได้สัญญากับเธอไว้ ว่าจะจัดงานให้เขาก็ทำให้เธอจริงๆ ในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง การเปิดตัวของเจ้าสาวของปภพ ลูกสะใภ้คนแรกของคุณปณิตากับสังคม ไม่มีใครดูแคลน มีแต่คนชื่นชมเมื่อรู้ประวัติความเป็นมาของเธอและครอบครัว ส่วนมากทึ่งในความเป็นคนเก่ง มีความรับผิดชอบ และความรักในครอบครัวของเสน่ห์จันทร์​เสน่ห์จันทร์ได้ลูกสาวน่ารักน่าฟัด คือ เด็กหญิงจรัสจันทร์ หรือ ณจันทร์ อีกสี่ปีต่อมาก็คลอดเด็กหญิงจรัสดารินทร์ หรือ ณดาว เธอกับปภพแยกบ้านไปอยู่อีกหลังหนึ่งอยู่ในบริเวณรั้วเดียวกับบ้านใหญ่ ส่วนปพลนั้นก็กลับไปคืนดีกับทยิดาที่มีลูกสาวคือ นะนาย ที่ซ่อนแอบไว้ ความจริงปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำลายเ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   37

    ​บ้านเจนธรรมดีถูกสร้างใหม่จนเรียบร้อย ครอบครัวของเสน่ห์จันทร์ทั้งแปดคนและนิสา กลับไปยังบ้านหลังเดิมอีกครั้ง และอย่างที่ปภพสัญญาทุกคนจะได้ห้องส่วนตัว...​ต้องเรียกว่าตึกมากกว่าบ้าน เพราะมีความสูงถึงห้าชั้นและมีชั้นดาดฟ้า ใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เด็กๆ ดีใจมากๆ กับบ้านหลังใหม่ นิสาเองตอนนี้มาอยู่กับเพื่อนเกือบจะถาวรแล้วเพราะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลย ก็มีห้องของตัวเองด้วยที่บ้านหลังนี้​ห้องของเสน่ห์จันทร์ มีข้าวของของปภพไปอยู่ในนั้นด้วย อย่างเป็นเจ้าของห้องอีกคน เหมือนกับที่คอนโดของเขา และ...ห้องของเขาที่บ้านด้วย​เขาพาเสน่ห์จันทร์ไปนอนค้างที่บ้านมารดาทุกศุกร์-เสาร์ก่อน รอให้น้องเรียนมหาวิทยาลัยค่อยขยับเป็นมานอนทุกวันให้กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ และมารดาให้พื้นที่ว่างที่ตอนนี้ใช้เป็นพื้นที่สวน ให้เขาปลูกบ้านเพื่อจะเป็นเรือนหอในอนาคต คุณ ปณิตาตอนแรกก็วางท่ากับว่าที่สะใภ้สาวน้อย หลังๆ มาท่านก็แพ้กับความน่ารักของเสน่ห์จันทร์ แพ้เสน่ห์ปลายจวักของเธอด้วย ถ้าวันไหนอยู่นอนค้างที่บ้านวัชระโชติ วันนั้นเธอก็จะรับหน้าที่แม่ครัวทำอาหารขึ้นโต๊ะเอง ปพลเองก็ชอบฝีมือของเสน่ห์จันทร์มากเช่นกัน และนึ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   36

    ​“ตาปริ้นซ์กับเด็กนั่น แกคบกับเขามากี่เดือนแล้ว” มารดาถามขึ้น ท่านสั่งให้เขามานั่งคุยในห้องนอน เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว ปพลขยิบตาให้กับพี่ชายเมื่อเขาเดินตามท่านขึ้นมายังชั้นสอง พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วบอกใบ้ว่าสู้ตายนะครับพี่​“ห้าหกเดือนแล้วครับ”​“แม่คงไม่ต้องถามล่ะมั้งว่า...เรากับเขาถึงขั้นไหนกันแล้ว”ท่านทำสีหน้ารู้ทัน ขณะที่ชายหนุ่มกระแอม ท่านถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอ่ยลอยๆ​“ดีนะไม่สิบเจ็ด ถ้าสิบเจ็ดนี่แกติดคุกแน่ตาปริ้นซ์ เจอกันที่ตลาดของแม่หรือยังไงกัน”​“ก็อะไรแบบนั้นครับ”​เล่าไม่ได้หรอกว่าเจอน้องที่ไหน ขืนเล่าคงเรื่องใหญ่ เขานี่แหละจะโดนบ่นว่า ส่วนน้อง...ท่านคงจะมองว่าเด็กคนนี้มันแสบและเอาตัวรอดเก่งมาก ถ้าเขาไม่กลับไปซ้อนแผนก็คงจะไม่ได้น้องแน่นอนละ เขาพึ่งรู้จากนิสาว่า การที่เสน่ห์จันทร์กลับไปรับงานตกหลุมเขาได้ เพราะน้องชายประสบอุบัติเหตุเลยต้องใช้เงินด่วน​เขาจะต้องขอบคุณทั้งทองเอกและทองนพคุณมากๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง จนเสน่ห์จันทร์ยอมรับงานอีกหน​“เป็นคนที่เก่งนะ เก่งมากด้วย” ท่านพึมพำ จะว่าเกลียดก็ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะเด็กมันไม่น่ารังเกียจอะไร น่าทึ่งด้วยซ้ำไป ตัวแค่นั้นดูแลน้อ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   35

    คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ ​นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียว​ปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขา​ไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...​รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน​“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”​“สิบเก้าค่ะ”โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ​“ตาปริ้นซ์” ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่​“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”​“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   34

    ปภพโผล่ไปที่ห้องของครอบครัวเจนธรรมดีในเวลาเกือบสามทุ่มของอีกวันต่อมา เขามีตุ๊กตากระต่ายสีขาวสองตัวขนาดใหญ่ผูกโบเป็นของขวัญผูกโบให้น้องแฝด ดาวล้อมเดือนกับดาราทองดีใจมาก กับของขวัญของ พี่ปริ้นซ์ เด็กๆ ไหว้ขอบคุณเขา ดีใจกับวันเกิดครบอายุ 11 ปีมาก เพราะปีนี้ได้ทั้งจัดวันเกิด ไปเที่ยวสวนสนุก และเป็นวันที่ได้ของขวัญมากที่สุดตั้งแต่เกิดมา ​ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นตั้งแต่ที่มีปภพก้าวเข้ามาในบ้าน ทุกคนไม่ต้องเครียด กินอิ่มนอนหลับ มีเวลาคิดเรื่องเรียน ไม่ต้องเห็นพี่จ้อยแอบซึม ถ้าพี่จ้อยคือเสาหลัก เปรียบเป็นบ้านหลังหนึ่ง พวกเธอน้องๆ ก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง บางคนเป็นประตู บางคนเป็นหน้าต่าง พื้นบ้าน เสริมให้บ้านหลังนี้แข็งแรงไม่ล้มครืน วันนี้เป็นวันที่เห็นพี่น้องหัวเราะเสียงดัง มีความสุขกับเครื่องเล่น ไปกันครบหน้าทั้งแปดคน เจ้าจิ๋วที่กำลังซนเริ่มหัดเดินก็ไปกับเขาด้วย เสร็จแล้วพากันไปดูบ้านหลังเดิมแวะซื้อของฝากให้ ยายสมพร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่บ้านเดิมกันพักนี้ พี่จ้อยบอกว่าจะสร้างใหม่ เห็นเขากำลังก่อสร้างเริ่มขึ้นโครงร่างแล้ว ครอบครัวจับมือกันและมองบ้านที่เริ่มก่อสร้างอีกหนด้วยสายตาปลาบปลื้

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   33

    ​“พักนี้อยู่บ้านได้แหะ”ปภพเอ่ยหยอกน้องชาย ปพลยิ้มน้อยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้ารับประทานอาหารตรงหน้า ถ้าเขาไม่มีเรื่องในใจ คงจะสังเกตว่าพักนี้น้องชายดูซึมๆ แปลกไปไม่เหมือนเดิม อาหารเย็นวันนี้เขารับประทานมาแล้วกับวรวงศ์แวะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศมาก่อนเข้าบ้าน​“น้องอยู่บ้านได้ แต่แกออกบ้านบ่อยนะตาปริ้นซ์” มารดาเอ่ยมาเสียงนิ่ง มองจ้องลูกคนโตเขม็ง คนเล็กก็อย่าง คนโตก็อย่างไม่ได้ดั่งใจสักคน ​คนเล็กมีเรื่องให้นางต้องเคลียร์ไปสิบล้าน แถมนึกโมโห อีกอย่างแอบรู้สึกบาป ถ้าเกิดว่าเด็กนั่นมีหลานนางจริงๆ แล้วต้องไปทำแท้ง ต่อให้เรื่องไม่จริงก็รู้สึกไม่ดี คุณปณิตาหนีไปบวชมาเจ็ดวันถึงจิตใจสงบลง นางไม่คุยกับปพลเลย ลูกชายนั้นกลับบ้านทุกวัน พยายามคุยกับท่าน และไม่ไปค้างที่คอนโดอีก ส่วนแม่ทยิดานั่นก็ออกไปแบบทิ้งงาน ก็วุ่นวายกันอยู่บ้าง เพราะงานเอกสารต้องกลับมาต่อ มาเคลียร์กัน ต้องหาคนมาช่วย ตอนนี้ก็มีความวุ่นวายนิดหน่อยในออฟฟิศ เลขาของท่านเลยต้องไปช่วยเคลียร์งานฝั่งของปพลด้วย ให้ยืมไปใช้นั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีเลขา ให้หาคนให้อยู่แน่นอนว่าหนนี้ท่านจะคัดเลือกด้วยตัวเอง ไม่ไว้ใจปพลอีกแล้ว​“ก็งานมันยุ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status