공유

23

last update 게시일: 2026-08-13 13:48:49

“อื้อ เอารถมารับหน่อยสิ อยากย้ายไปโรงพยาบาลของมึงอะ ดูแลให้พิเศษหน่อยได้ไหมวะ?”

“โอเค แต่ค่าเคลื่อนย้าย ค่าติดต่อ มันก็...”

“มาเก็บที่กูไอ้หมอ แค่นี้ไม่มีปัญหา”

“ไม่ได้จะงกนะ...แต่แบบแค่ยังงงๆ ว่ามึงนึกยังไงขึ้นมา มาอุปการะคนไข้วะไอ้ปริ้นซ์”

“กูเป็นคนดีศรีสังคมไง งงอะไรก่อน จัดพยาบาลพิเศษดูแลให้กูด้วยนะ เท่าไหร่? เอาบิลมาเบิกได้ครับ”

“เรื่องนี้น่าจะมีเงื่อนงำ”

ปลายสายหยอกมา ปภพเพียงแค่หัวเราะ ด่าแถมไปอีกเล็กน้อยแล้ววางสาย

นัยน์ตากลมโตเหมือนแมวคู่นั้น มองจ้องเขม็งมายังเขา

เสน่ห์จันทร์เม้มปากแน่น เธอได้ยินทุกคำที่เขาคุยกับเพื่อนของเขา มาเก็บที่เขา ฟังแค่นี้น่าจะแพงหูฉี่เลยละ ถามก่อนไหมว่าเธอจะเอาที่ไหนมาจ่ายให้

จะให้เธอไป...ทำแบบนั้นกับเขาอีกเพื่อจ่ายเงินให้น้องอะไรแบบนั้นอีกไหมอะ?

ไม่ได้ต้องคุยกันก่อน

“คุณ...”

“พี่ปริ้นซ์”

เขาว่า แล้วหันมายิ้มตาพราวให้สาวน้อย ที่ตอนนี้อยู่ในชุดเดรสน่ารักมากลายสกอตสีขาวสลับชมพู แขนพองตุ๊กตา ตกแต่งด้วยลูกไม้และริบบิ้น กระโปรงสั้นเหนือเข่า เธอมัดผมไว้เป็นหางม้า ด้วยยางรัดของที่เธอเอามาจากถุงกับข้าว หน้าหวานใสนั้นไม่ได้แต่งเครื่องสำอาง แต่แค่นี้ น้องก็น่ารักบาดใจเหลือเกิน

“หนูไม่เรียกได้ไหม”

เธอเม้มปาก มือใหญ่นั้นจึงดึงมือเธอเข้าไปหาเขาแล้วกอดเอาดื้อๆ เล่นเอาเสน่ห์จันทร์ต้องผลักเขาเป็นพัลวันเพราะตอนนี้พวกเขาอยู่หน้าห้องการเงิน เขาลากเธอลงมาเคลียร์เรื่องค่ารักษาของน้องๆ โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอ จัดการพาเด็กๆ ขอย้ายโรงพยาบาลเขาบอกว่าจะให้อยู่ห้องพิเศษและตรวจอาการอีกที เธอก็ไม่ได้ร้องขอเช่นกัน

“ทำไม? ตกลงกันแล้วนี่คะ”

“หนู...”

เมื่อเขาก้มลงใกล้เรื่อยๆ เธอก็หายดื้อ กลัวเขาจะบ้าจับเธอมาจูบจริงๆ ตรงนี้ก็รีบพูดขัดขึ้นก่อนที่ปากจะแตะปาก

“พี่ปริ้นซ์ก็ได้พี่ปริ้นซ์ ปล่อยหนูสิ เรียกคุณว่าพี่แล้วอะ”

“ไม่ปล่อยดีกว่าเดี๋ยวหนูเรียกว่าคุณอีก”

เขาโอบไหล่เธอไว้ ไม่อายใครเลยแม้จะมีคนมองมายังพวกเขายิ้มๆ ภาพของผู้ชายหล่อตัวสูงดูดี กับผู้หญิงสาวน่ารักตัวเล็ก มองยังไงก็ผู้ชายมีแฟนเด็ก...คงไม่ใช่สถานะอื่นไปได้

“พี่ปริ้นซ์ หนูจะคุยกับพี่ปริ้นซ์เรื่องที่พี่จะมาจ่ายเงินทองให้หนูนี่ หนูไม่ตอบแทนอะไรทั้งสิ้นนะ เพราะพี่อยากจ่ายเอง”

ยัยตัวแสบพูดแบบนั้นฉอดๆ เล่นเอาปภพกลั้นขำ แสบใช่เล่นเลยนะ เมียเขา

เมีย...

ก็เมียนั่นแหละ ปรกติไม่ให้ฐานะนี้กับคนนอนด้วยมีความสัมพันธ์แค่เรื่องเซ็กซ์ แต่กับเสน่ห์จันทร์ มันอยากได้เป็นเมีย

“ใช่พี่อยากจ่ายเอง”

“ฉะนั้นพี่ปริ้นซ์ห้ามเอามาเป็นข้ออ้าง มาซื้ออะไรหนูอีก หนูไม่ขายให้พี่อีกแล้ว หนูไม่มีความจำเป็นแล้ว”

แก้มสาวแดงก่ำ ปภพพยักหน้าหงึกๆ แต่เขาไม่ยอมปล่อยที่โอบไหล่เธอ เขาพาเธอเดินไปยังห้องคนไข้ที่เป็นห้องรวม อยากเห็นน้องๆ ของเสน่ห์จันทร์ ตัวแค่นี้เลี้ยงน้องได้ตั้งเจ็ดคน เก่งมาก เก่งเกินวัยจริงๆ เขาประทับใจอยากรู้จักบ้านช่อง อยากเห็นความเป็นอยู่ และอยากช่วย...

“ครับผมครับ...ไม่ขายจริงๆ เหรอ ถ้าเกิดว่าพี่ซื้ออีกสักคืนละล้านละ”

“พี่ปริ้นซ์”

คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาแล้วกลอกตา พร้อมกับทำสีหน้าชนิดหนึ่งใส่เขา ที่ปภพมองแล้วเหมือนโดนน้องดูถูกสุดๆ

“ชีวิตพี่ไม่มีอะไรทำแล้วเหรอคะ ถึงคิดได้แต่จะมาเอาเงินมาทำอะไรแบบนี้อะ มันไม่มีใครบอกเหรอว่า...มันเปลืองมันแพงมากนะ แล้วพี่ก็ได้หนูไปแล้ว ก็พอแล้วปะ ไม่ต้องมาซื้อไม่ขายแล้ว ไม่ได้อยากได้เงินจากการนอนทำงาน อยากทำงานอยากเหนื่อย อยากลำบาก”

นี่คือคำพูดของเด็ก 18 แน่หรือ?

แม่คุณฟังแล้วจุกอกมากๆ

“ยังไงก็ไม่ขาย”

“ไม่ค่ะ”

ตอบย้ำชัดเจน คนตัวโตกว่าหัวเราะ เขาและเธอมายืนอยู่หน้าห้องคนไข้รวมพอดี เขาหันมาหาเธอแล้วยิ้มส่งให้ รอยยิ้มในระยะประชิดของคนหล่อเล่นเอาสาวน้อยตาพร่าไปอึดใจ

“แล้วถ้าไม่ขาย พี่จะทำยังไงถึงจะได้จ้อยอีกครับ”

“เอ่อ...”

อ้าปากค้างมองเขาแล้วหน้าแดงก่ำ เขาใช้มือจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มกลั้วหัวเราะ

“ไปคิดมานะ แล้วพี่จะมาถาม แล้วก็จะทำด้วย”

เขาเปลี่ยนจากโอบไหล่มาจับมือเธอ เดินตรงไปยังเตียงของน้องชายทั้งสอง เสน่ห์จันทร์เดินตามเขาไป ยังคงงงกับคำพูดของเขา

ทำยังไงจะได้จ้อยอีกครับ?

งื้อ..

นี่เขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่นะ

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   บทส่งท้าย

    ​เสน่ห์จันทร์เรียนไม่จบจนได้เพราะเธอท้องตอนเรียนปี 2 เลยต้องดร็อปเรียนไว้ก่อ สามีของเธอบางทีก็ขี้หึงเกินไป ไม่ชอบหนุ่มๆ ที่มาวนเวียนใกล้จ้อยของเขา ไม่ต้องเรียนจบก็ได้เพราะประสบการณ์ชีวิตน้องเยอะแล้ว เขานี่แหละจะเป็นครูในชีวิตจริงให้เธอ​คุณปณิตาไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะอยากให้สะใภ้เรียนต่อยอด ปภพบอกว่างั้นเขาจะเรียนด้วยพร้อมกับเธอ เอากับพ่อสิ หวงเมียเบอร์หนึ่งเลยพ่อคนนี้ และพอเสน่ห์จันทร์คลอดงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นตามที่ได้สัญญากับเธอไว้ ว่าจะจัดงานให้เขาก็ทำให้เธอจริงๆ ในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง การเปิดตัวของเจ้าสาวของปภพ ลูกสะใภ้คนแรกของคุณปณิตากับสังคม ไม่มีใครดูแคลน มีแต่คนชื่นชมเมื่อรู้ประวัติความเป็นมาของเธอและครอบครัว ส่วนมากทึ่งในความเป็นคนเก่ง มีความรับผิดชอบ และความรักในครอบครัวของเสน่ห์จันทร์​เสน่ห์จันทร์ได้ลูกสาวน่ารักน่าฟัด คือ เด็กหญิงจรัสจันทร์ หรือ ณจันทร์ อีกสี่ปีต่อมาก็คลอดเด็กหญิงจรัสดารินทร์ หรือ ณดาว เธอกับปภพแยกบ้านไปอยู่อีกหลังหนึ่งอยู่ในบริเวณรั้วเดียวกับบ้านใหญ่ ส่วนปพลนั้นก็กลับไปคืนดีกับทยิดาที่มีลูกสาวคือ นะนาย ที่ซ่อนแอบไว้ ความจริงปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำลายเ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   37

    ​บ้านเจนธรรมดีถูกสร้างใหม่จนเรียบร้อย ครอบครัวของเสน่ห์จันทร์ทั้งแปดคนและนิสา กลับไปยังบ้านหลังเดิมอีกครั้ง และอย่างที่ปภพสัญญาทุกคนจะได้ห้องส่วนตัว...​ต้องเรียกว่าตึกมากกว่าบ้าน เพราะมีความสูงถึงห้าชั้นและมีชั้นดาดฟ้า ใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เด็กๆ ดีใจมากๆ กับบ้านหลังใหม่ นิสาเองตอนนี้มาอยู่กับเพื่อนเกือบจะถาวรแล้วเพราะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลย ก็มีห้องของตัวเองด้วยที่บ้านหลังนี้​ห้องของเสน่ห์จันทร์ มีข้าวของของปภพไปอยู่ในนั้นด้วย อย่างเป็นเจ้าของห้องอีกคน เหมือนกับที่คอนโดของเขา และ...ห้องของเขาที่บ้านด้วย​เขาพาเสน่ห์จันทร์ไปนอนค้างที่บ้านมารดาทุกศุกร์-เสาร์ก่อน รอให้น้องเรียนมหาวิทยาลัยค่อยขยับเป็นมานอนทุกวันให้กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ และมารดาให้พื้นที่ว่างที่ตอนนี้ใช้เป็นพื้นที่สวน ให้เขาปลูกบ้านเพื่อจะเป็นเรือนหอในอนาคต คุณ ปณิตาตอนแรกก็วางท่ากับว่าที่สะใภ้สาวน้อย หลังๆ มาท่านก็แพ้กับความน่ารักของเสน่ห์จันทร์ แพ้เสน่ห์ปลายจวักของเธอด้วย ถ้าวันไหนอยู่นอนค้างที่บ้านวัชระโชติ วันนั้นเธอก็จะรับหน้าที่แม่ครัวทำอาหารขึ้นโต๊ะเอง ปพลเองก็ชอบฝีมือของเสน่ห์จันทร์มากเช่นกัน และนึ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   36

    ​“ตาปริ้นซ์กับเด็กนั่น แกคบกับเขามากี่เดือนแล้ว” มารดาถามขึ้น ท่านสั่งให้เขามานั่งคุยในห้องนอน เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว ปพลขยิบตาให้กับพี่ชายเมื่อเขาเดินตามท่านขึ้นมายังชั้นสอง พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วบอกใบ้ว่าสู้ตายนะครับพี่​“ห้าหกเดือนแล้วครับ”​“แม่คงไม่ต้องถามล่ะมั้งว่า...เรากับเขาถึงขั้นไหนกันแล้ว”ท่านทำสีหน้ารู้ทัน ขณะที่ชายหนุ่มกระแอม ท่านถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอ่ยลอยๆ​“ดีนะไม่สิบเจ็ด ถ้าสิบเจ็ดนี่แกติดคุกแน่ตาปริ้นซ์ เจอกันที่ตลาดของแม่หรือยังไงกัน”​“ก็อะไรแบบนั้นครับ”​เล่าไม่ได้หรอกว่าเจอน้องที่ไหน ขืนเล่าคงเรื่องใหญ่ เขานี่แหละจะโดนบ่นว่า ส่วนน้อง...ท่านคงจะมองว่าเด็กคนนี้มันแสบและเอาตัวรอดเก่งมาก ถ้าเขาไม่กลับไปซ้อนแผนก็คงจะไม่ได้น้องแน่นอนละ เขาพึ่งรู้จากนิสาว่า การที่เสน่ห์จันทร์กลับไปรับงานตกหลุมเขาได้ เพราะน้องชายประสบอุบัติเหตุเลยต้องใช้เงินด่วน​เขาจะต้องขอบคุณทั้งทองเอกและทองนพคุณมากๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง จนเสน่ห์จันทร์ยอมรับงานอีกหน​“เป็นคนที่เก่งนะ เก่งมากด้วย” ท่านพึมพำ จะว่าเกลียดก็ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะเด็กมันไม่น่ารังเกียจอะไร น่าทึ่งด้วยซ้ำไป ตัวแค่นั้นดูแลน้อ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   35

    คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ ​นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียว​ปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขา​ไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...​รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน​“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”​“สิบเก้าค่ะ”โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ​“ตาปริ้นซ์” ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่​“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”​“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   34

    ปภพโผล่ไปที่ห้องของครอบครัวเจนธรรมดีในเวลาเกือบสามทุ่มของอีกวันต่อมา เขามีตุ๊กตากระต่ายสีขาวสองตัวขนาดใหญ่ผูกโบเป็นของขวัญผูกโบให้น้องแฝด ดาวล้อมเดือนกับดาราทองดีใจมาก กับของขวัญของ พี่ปริ้นซ์ เด็กๆ ไหว้ขอบคุณเขา ดีใจกับวันเกิดครบอายุ 11 ปีมาก เพราะปีนี้ได้ทั้งจัดวันเกิด ไปเที่ยวสวนสนุก และเป็นวันที่ได้ของขวัญมากที่สุดตั้งแต่เกิดมา ​ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นตั้งแต่ที่มีปภพก้าวเข้ามาในบ้าน ทุกคนไม่ต้องเครียด กินอิ่มนอนหลับ มีเวลาคิดเรื่องเรียน ไม่ต้องเห็นพี่จ้อยแอบซึม ถ้าพี่จ้อยคือเสาหลัก เปรียบเป็นบ้านหลังหนึ่ง พวกเธอน้องๆ ก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง บางคนเป็นประตู บางคนเป็นหน้าต่าง พื้นบ้าน เสริมให้บ้านหลังนี้แข็งแรงไม่ล้มครืน วันนี้เป็นวันที่เห็นพี่น้องหัวเราะเสียงดัง มีความสุขกับเครื่องเล่น ไปกันครบหน้าทั้งแปดคน เจ้าจิ๋วที่กำลังซนเริ่มหัดเดินก็ไปกับเขาด้วย เสร็จแล้วพากันไปดูบ้านหลังเดิมแวะซื้อของฝากให้ ยายสมพร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่บ้านเดิมกันพักนี้ พี่จ้อยบอกว่าจะสร้างใหม่ เห็นเขากำลังก่อสร้างเริ่มขึ้นโครงร่างแล้ว ครอบครัวจับมือกันและมองบ้านที่เริ่มก่อสร้างอีกหนด้วยสายตาปลาบปลื้

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   33

    ​“พักนี้อยู่บ้านได้แหะ”ปภพเอ่ยหยอกน้องชาย ปพลยิ้มน้อยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้ารับประทานอาหารตรงหน้า ถ้าเขาไม่มีเรื่องในใจ คงจะสังเกตว่าพักนี้น้องชายดูซึมๆ แปลกไปไม่เหมือนเดิม อาหารเย็นวันนี้เขารับประทานมาแล้วกับวรวงศ์แวะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศมาก่อนเข้าบ้าน​“น้องอยู่บ้านได้ แต่แกออกบ้านบ่อยนะตาปริ้นซ์” มารดาเอ่ยมาเสียงนิ่ง มองจ้องลูกคนโตเขม็ง คนเล็กก็อย่าง คนโตก็อย่างไม่ได้ดั่งใจสักคน ​คนเล็กมีเรื่องให้นางต้องเคลียร์ไปสิบล้าน แถมนึกโมโห อีกอย่างแอบรู้สึกบาป ถ้าเกิดว่าเด็กนั่นมีหลานนางจริงๆ แล้วต้องไปทำแท้ง ต่อให้เรื่องไม่จริงก็รู้สึกไม่ดี คุณปณิตาหนีไปบวชมาเจ็ดวันถึงจิตใจสงบลง นางไม่คุยกับปพลเลย ลูกชายนั้นกลับบ้านทุกวัน พยายามคุยกับท่าน และไม่ไปค้างที่คอนโดอีก ส่วนแม่ทยิดานั่นก็ออกไปแบบทิ้งงาน ก็วุ่นวายกันอยู่บ้าง เพราะงานเอกสารต้องกลับมาต่อ มาเคลียร์กัน ต้องหาคนมาช่วย ตอนนี้ก็มีความวุ่นวายนิดหน่อยในออฟฟิศ เลขาของท่านเลยต้องไปช่วยเคลียร์งานฝั่งของปพลด้วย ให้ยืมไปใช้นั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีเลขา ให้หาคนให้อยู่แน่นอนว่าหนนี้ท่านจะคัดเลือกด้วยตัวเอง ไม่ไว้ใจปพลอีกแล้ว​“ก็งานมันยุ

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status