บทที่13.บันทึกที่หายไป

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามก้อง กรีดผ่านอากาศราวกับตอกย้ำคำขู่ไม่ให้ฉันเฉียดเข้าใกล้ สายตาล็อกเป้ามาที่ฉันราวดั่งเหยื่อที่ไม่มีทางหลบหนี ก่อนที่รถจะพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันดำลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศ

ฉันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับหัวใจให้สงบลงเมื่อแน่ใจแล้วว่าพวกมันคงไม่ตามมา ฉันจึงรีบสาวเท้าเข้าคอนโดทันที

มือสั่นเทา ควานหากุญแจในกระเป๋า เสียงกุญแจกระทบกันเบา ๆ ขณะที่ฉันพยายามหาดอกที่ถูกต้อง แต่แล้วความสงสัยก็แล่นวาบขึ้นมา… เพราะเพียงแค่บิดกุญแจครั้งเดียว ประตูกลับเปิดออกอย่างง่ายดาย

สัญญาณเตือนในหัวว่า มีบางอย่างผิดปกติ มือฉันสั่นเล็กน้อยขณะจับลูกบิด แล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ขาแทบหมดแรง

ห้องทั้งห้องถูกรื้อกระจุย ราวกับมีใครค้นหาบางอย่างอย่างบ้าคลั่ง

ฉันยกเท้าก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ดวงตากวาดมองรอบห้องด้วยความงุนงงและไม่เชื่อสายตา

หัวใจเต้นแรงในอก ขณะที่ฉันก้าวลึกเข้าไปยังห้องส่วนตัว

คำถามเดียววนเวียนอยู่ในหัว… เกิดอะไรขึ้นกันแน่

จนเมื่อเดินไปถึงด้านในสุด ‘ห้องล้างฟิล์ม’

ห้องขนาดเล็กสว่างด้วยแสงไฟสีแดงสลัว กระจายตัวทั่วทุกมุม

ผนังบุด้วยวัสดุกันแสงสีดำด้าน ปิดกั้นไม่ให้แสงภายนอกเล็ดลอดเข้ามา

ฉันยืนนิ่ง มองไปรอบห้อง พยายามทำใจรับภาพตรงหน้า

บนโต๊ะเรียงรายด้วยอุปกรณ์ล้างฟิล์ม ถังน้ำยา และขวดสารเคมีที่ตั้งกระจัดอยู่ทั่ว

ถาดล้างฟิล์มบางใบยังมีน้ำขุ่นปนเศษฟิล์มลอยอยู่

ม้วนฟิล์มบางส่วนถูกแขวนบนเชือกเพื่อให้แห้ง ขณะที่บางม้วนขาดกลางทาง ห้อยต่องแต่งเหมือนซากสิ่งของที่ถูกทิ้งไว้ค้างคา

ฉันก้าวต่อไปอีกไม่กี่ก้าว แล้วภาพหนึ่งก็ทำให้ลมหายใจสะดุด

ภาพแม่… ในเช้าที่สดใส นั่งตรงมุมเดิม

ภาพที่ฉันเคยเก็บไว้อย่างทะนุถนอม

ตอนนี้วางอยู่บนพื้น ราวกับสิ่งไร้ความหมาย

“ไม่…” เสียงที่หลุดออกมาแผ่วเบาแทบไม่พ้นลมหายใจ

ความชาแล่นผ่านปลายนิ้ว ฉันถอยหลังแล้วทรุดลงข้างโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

ฉันกำมือแน่น พยายามรวบรวมสติ สูดลมหายใจเข้าลึก

แต่หางตาก็เหลือบไปเห็น… โน้ตบุ๊กที่ยังเปิดค้างอยู่

มือเริ่มสั่น ใจเต้นแรงทุกครั้งที่ยกเมาส์ ค่อย ๆ เลื่อนไปทีละนิด

เสียงคลิกดังแผ่ว… ในความเงียบที่กดทับห้องทั้งห้อง

โฟลเดอร์ภาพงานทั้งหมดดูเหมือนยังอยู่ครบ…

แต่บางอย่างในใจกลับบอกว่า ไม่ใช่

ฉันเลื่อนเมาส์ตรวจทีละไฟล์ เสียงคลิกดังก้องในความเงียบราวกับหัวใจตัวเอง

แล้วจู่ ๆ ช่องว่างเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นในรายชื่อไฟล์

หัวใจฉันเย็นวาบ ร่างแข็งค้างตรงนั้น

บางไฟล์… หายไป

หนึ่งในนั้นคือไฟล์ชื่อ “Gala_VIP_25”

ฉันมองชื่อนั้นนิ่ง ๆ ความคิดสับสนตีวนในหัว

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะฉันรู้ดีว่า ใครก็ตามที่ลบมันไป…

เขา ต้องการบางอย่างแน่ ๆ

จู่ ๆ เสียงริงโทนเพลงสากลดังขึ้น แทรกความเงียบในห้อง

ฉันหันไปมองกระเป๋าที่วางอยู่ตรงมุม มือสั่นกับหัวใจที่เริ่มเต้นแรง

เสียงริงโทนนี้… ตั้งไว้สำหรับแนนซี่

เธอไม่เคยโทรหาฉัน หากไม่รีบด่วนจริง ๆ

“ฮัลโหล แนนซี่”

“ลิลิน แก! ด่วนมาก!” เสียงแนนซี่กระแทกหูฉัน

“ภาพแกกับประธานคนสนิท… จาก Bangkok Insight พาดใหญ่โต แกลองเปิดดูสิ!”

ฉันสตั้นไปสองสามวิ ราวกับกำลังปรับอารมณ์สองเหตุการณ์ที่ชุลหุกในเวลาไล่เลี่ย

“…โอเค แนนซี่”

“เกิดอะไรขึ้น ลิลิน ทำไมข่าวพาดแบบนั้น ใครเล่นงานแกอยู่”

เสียงแนนซี่ยังดังก้องในลำโพงมือถือ ขณะที่ฉันพยายามทำใจให้สงบ

มืออีกข้างเลื่อนเมาส์ คลิกเข้าไปที่ช่องค้นหา และพิมพ์… Stride X

ติ้ง

ช็อก! ช่างภาพคนสนิทประธานอารัญถูกสงสัยปล่อยข้อมูลลับบริษัท รวมถึงภาพงานอีเวนต์ส่วนตัวสู่สาธารณะ

ความมั่นคงของบริษัทลดลงทันที ความตึงเครียดกับพันธมิตรพุ่งสูง นักวิเคราะห์เตือนว่า หากข้อสงสัยเป็นจริง นี่อาจเป็นการหักหลังบริษัทครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

และภาพของฉันท่ามกลางสื่อในงานเปิดตัว Quantum Prime ปรากฏอยู่ใต้พาดหัวข่าวนั้น

หัวใจฉันร่วงวูบ แสงขาวเย็นจากคอมพิวเตอร์ทาบลงบนผิวที่ชาไปทั้งร่าง

มือแข็งค้างเหนือเมาส์ สติหมุนวนกับคำถามนับไม่ถ้วน

ใครกันแน่… ที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่?

“ลิลิน แกยังอยู่ไหม.” เสียงปลายสายของแนนซี่ดึงสติฉันกลับมา

“เดี๋ยวไว้เจอกัน ฉันมีอะไรต้องจัดการยิดหน่อย บาย”

ทันใดนั้น… ปัง!

เสียงประตูหน้าห้องดังก้อง ฉันหันขวับไปทันที

ชายสองคนในฮู้ดดำ คนเดียวกับที่ขี่มอไซค์เมื่อครู่ พุ่งเข้ามาในห้อง

พวกมันเดินตรงมาหาฉันด้วยท่าทีแข็งกร้าว ไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย

“พวกแกเป็นใคร ต้องการอะไร!” ฉันพยายามกลั้นเสียงไม่ให้สั่น

คนหนึ่งถมึงทึงสวนกลับทันที

“ไฟล์ภาพนั้นอยู่ไหน เอาคืนมา!”

“มันหายไปแล้ว! ฉันไม่รู้!” ฉันตะโกนตอบ ทั้งที่ในอกบีบรัดเหมือนถูกกำปั้นบีบแน่น

หนึ่งในร่างใหญ่ยื่นมือหมายคว้าตัวฉัน

สัญชาตญาณสั่งให้ขยับ ฉันคว้าขวดน้ำยาที่อยู่ใกล้มือที่สุด ปาใส่มันอย่างไม่ยั้งคิด

ข้าวของรอบตัวถูกฉันคว้าโยนใส่โดยไม่เลือก

“แก! ทำลายกล้องตัวโปรดฉัน!”

ฉันถอยหลังคว้าไม้เบสบอลของพ่อ ยกขึ้นทั้งเป็นกำบังและอาวุธในมือที่สั่นเทา

จังหวะหนึ่ง แรงถีบจากด้านข้างส่งฉันล้มกระแทกพื้น

โต๊ะล้มครืน กระเด็นกลิ้ง ฟิล์มกระจายเต็มพื้นราวสายฝนสีเงิน

“หยุด!” เสียงตะโกนขาดกลางความโกลาหล

แสงจากหน้าประตูสว่างจ้า… หนุ่มหล่อในสูทเข้ม อารัญ ก้าวเข้ามาท่าทีมั่นคง

มือข้างหนึ่งชักปืนขึ้นลำ เล็งตรงไปยังพวกฮู้ดทั้งสอง

พวกมันชะงัก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนถอยร่น วิ่งหนีออกประตู เสียงประตูปิด ปัง! ดังสะท้อนก้องทั่วห้อง

“ผมตามหาคุณ… ลิลิน”

อารัญย่อตัวลงตรงหน้า มือหนาแตะแขนฉันเบา ๆ

ฉันนั่งช็อกอยู่กับพื้น หัวใจยังเต้นแรง มือสั่นกับเศษฟิล์มกระจัดกระจาย

ความตื่นตระหนกเริ่มลดลง แต่ความงุนงงและคำถามในใจยังคงชัดเจน

“คุณต้องอยู่ที่เพนต์เฮ้าส์ไปก่อนนะ อย่าเพิ่งกลับมาที่นี่อีกเลย”

ฉันพยักหน้ารับ ข่มความกลัวไว้ในอก

แต่สายตาและหัวใจยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ไร้คำตอบ

โทรศัพท์บนพื้นสั่นขึ้นฉับ

ร่างฉันหยุดชะงักเมื่ออ่านข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ:

“อัปโหลดเสร็จแล้ว”