บทที่14.สายตาที่พูดแทนใจ

แสงแฟลชจากกล้องวูบวาบถี่ยิบ ราวกับเสียงกระสุนปืนที่สาดใส่ ไม่หยุด นักข่าวนับสิบยืนเบียดเสียดกันหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ รอเพียงจังหวะที่เขาจะก้าวออกมา

ทันทีที่ประธานหนุ่มในสูทสีเข้มปรากฏตัว ก้าวเดินอย่างมั่นคงพร้อมการ์ดขนาบข้าง สายตาทุกคู่ก็หันมาที่เขาทันที เสียงคำถามดังระงม แข่งกับเสียงชัตเตอร์ที่ไม่เคยหยุดพัก

“มีคนในหักหลังคุณจริงหรือไม่ครับ?”

“ศัตรูที่ว่าหมายถึงคู่แข่งทางธุรกิจใช่ไหม?”

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการแก้แค้นส่วนตัว หรือการลอบสังหารบิดาของคุณเมื่อปีที่แล้วหรือเปล่าครับ?”

คำถามของนักข่าวยิ่งทวีความรุนแรง ราวกับต้องการคำตอบบางอย่างจากปากของCEOหนุ่ม แต่เขายังคงนิ่งเฉย ไม่แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ก้าวฉับ ๆ แหวกฝูงนักข่าวที่เบียดขวางทาง ด้วยสีหน้าเรียบเย็น

จนกระทั่งเขาเกือบจะก้าวขึ้นรถ เสียงของนักข่าวหญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือเสียงทั้งหมด  ชัดถ้อย ดุดัน และ ท้าทาย

“ช่างภาพคนสนิทของคุณเป็นคนล้วงความลับของโครงการ Quantum X เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย…ใช่ไหม?”

เสียงนั้นดังชัดเหนือความวุ่นวาย มาจาก อเล็กซี่  นักข่าวสาวชื่อดังในชุดสูทสีเทาเข้ม เธอยืนถือไมโครโฟนด้วยท่วงท่ามั่นใจ ดวงตาเป็นประกายวาววับราวนักล่าที่ได้กลิ่นเหยื่อ เธอจ้องตรงมาที่เขาแน่วนิ่ง ไม่หลบสายตาแม้แต่นิด

อารัญ ชะงักเท้า  แค่ชั่วพริบตาเดียว แต่เพียงพอให้กล้องทุกตัวพร้อมใจกันลั่นชัตเตอร์ระรัว เสียงแฟลชวาบซ้ำราวฟ้าผ่า เขาหันมองเธอ  ดวงตาคมเข้มฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน ริมฝีปากขบแน่น ก่อนจะปล่อยลมหายใจหนัก ๆ ออกมาโดยไม่เอ่ยคำใด

อเล็กซี่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างคนที่รู้ดีว่าตัวเองเพิ่งแตะต้อง “จุดต้องห้าม”

อารัญสะบัดหน้า หันกลับแล้วก้าวยาวขึ้นรถลีมูซีนสีดำเงาที่จอดรออยู่ ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าอาคาร ทิ้งไว้เพียงแสงแฟลชที่ยังไล่ตามไม่หยุด ราวกับพยายามจะจับภาพ ความลับ ที่ไม่มีใครกล้าเปิดเผย

***

บนเพนต์เฮาส์ใจกลางกรุงเทพฯ

ฉันลากปลายนิ้วไล้ไปตามขอบโต๊ะและชั้นวางอย่างเผลอใจ สัมผัสเย็นเรียบของหินอ่อนตัดกับอากาศอุ่นในห้องกว้างที่หรูหรา

ฉันเดินทอดน่องช้า ๆ สายตามองไปรอบ ๆ ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบหรู เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นสะท้อนรสนิยมและอำนาจของเจ้าของ

แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น กลับมีบางอย่างที่ขาดหายไป

เสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้มีเพียงไม่กี่ชุด

รูปถ่ายบนผนังก็มีเพียงไม่กี่ใบ และในทุกภาพ เขาดูราวกับโดดเดี่ยวอยู่เสมอ แม้จะถูกโอบล้อมด้วยความสำเร็จก็ตามที แววตาในภาพนั้นกลับเย็นชาและว่างเปล่า ราวกับซ่อนปมบางอย่างไว้ในใจ

ฉันยืนมองภาพนั้นอยู่นาน ความเงียบค่อย ๆ ซึมลึกจนหลงเหลือเพียงคำถามเต็มหัว

ที่นี่… กว้างขวางและโอ่อ่า ทว่าให้ความรู้สึกราวกับเป็นแค่ที่พักชั่วคราว ไม่ใช่บ้านของใครจริง ๆ ความสงัดแผ่คลุมทั่วห้อง ผสานกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขากลิ่นที่ทั้งเย็นชาและน่าค้นหาในคราวเดียวกัน

ติ้ง… ต่อง…

พลันเสียงลิฟต์ดังแผ่วแทรก ทำให้ฉันสะดุ้งและหันตามไปทันที

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก…

ชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีเข้ม อารัญ เจ้าของเพนต์เฮาส์ ยืนเด่นอยู่ตรงนั้น แสงไฟเหนือศีรษะสะท้อนบนกล่องของขวัญสีเงินขนาดใหญ่ในมือ  ดวงตาคมลึกจ้องมาที่ฉันไม่วางราวเหมือนตรึงให้ฉันอยู่กับที่

แล้วเสียงทุ้มต่ำเพียงประโยคเดียวก็ทำให้หัวใจฉันสะท้าน

“สำหรับคุณ”

“สำหรับฉัน…เหรอ?” ฉันถามเสียงแผ่ว ทั้งที่รู้สึกได้ชัดว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มสั่น

“ใช่ครับ… ลองแกะดูสิ”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงประกายบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบต้องหยุดฟัง

เขาวางกล่องลงตรงหน้า ฉันนั่งลงบนโซฟา ปลายนิ้วลากผ่านกระดาษห่อเนียนวาวที่สะท้อนแสงอุ่นจากโคมไฟ ริบบิ้นสีเงินค่อย ๆ คลายออก เสียงกระดาษขยับเบา ๆ ดังชัด

ภายในกล่องคือกล้อง Canon รุ่นล่าสุด พร้อมเลนส์ครบชุด ทุกชิ้นจัดวางอย่างประณีตเกินกว่าจะเป็นของขวัญธรรมดา กล่องดีไซน์หรูบุด้วยผ้าไมโครไฟเบอร์เนื้อนุ่ม รายละเอียดทุกส่วนบอกชัดถึงราคาและการคัดสรรมาอย่างดี

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกสับสนผสมหวั่นไหวค้างอยู่ในอก

แล้วเอ่ยเสียงแผ่วราวกระซิบ

“กล้องเหรอ…”

อารัญเพียงยกมุมปากเล็ก ๆ ดวงตาคมยังคงนิ่งเหมือนเคย ฉันมองของตรงหน้าอยู่ชั่วครู่ ก่อนค่อย ๆ เบือนสายตาไปยังผนังกระจกขนาดใหญ่ มองแสงไฟระยิบระยับของค่ำคืน

“ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก…”

เสียงของฉันแผ่วแต่หนักแน่น ราวกำแพงบางอย่างที่ฉันสร้างขึ้นไม่ใช่เพื่อต่อต้านเขา แต่เพื่อปกป้องตัวเองและความทรงจำที่สำคัญเกินกว่าจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งใด

ฉันลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้กระจก มองออกไปจนสุดสายตา

ทว่าความคิดกลับวนไปยังอดีตที่ไม่มีวันกลับมา

ของขวัญชิ้นนี้ มันมีมูลค่ามากแค่ไหน

ก็ไม่อาจทดแทนสิ่งที่สูญเสียไปแล้วได้

พ่อ… คือแรงผลักดันที่ทำให้ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้

แม่… คือแสงสว่างที่คอยพยุงหัวใจฉันในวันที่มืดที่สุด.

ฉันคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน

กล้องตัวนั้นหายไปพร้อมสายน้ำในลำคลองคืนก่อน

และคอนโดหลังเล็ก ๆ ที่ฉันเคยอยู่ มันคือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ สิ่งเดียวที่ยังยืนยันได้ว่า ความรักครั้งนั้นมีอยู่จริง

ไม่ใช่แค่ภาพในความทรงจำ แต่คือร่องรอยสุดท้ายของครอบครัวที่พร้อมหน้าและความสุข ของตรงหน้าอาจสวยงาม มีค่า และถูกเลือกอย่างตั้งใจ  แต่ไม่มีสิ่งไหน… สามารถมาแทนสิ่งที่หัวใจฉันเคยสูญเสียได้เลย

เขาเดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างฉันเงียบ ๆ ชั่วอึดใจ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มและมั่นคง

“ผมรู้ดี… ว่าสิ่งที่คุณเสียไป ไม่มีอะไรทดแทนได้”

เขาหยุดชั่วขณะ แล้วหันหน้ามองมาที่ฉัน

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะทดแทนสิ่งนั้น แต่ผมอยากมอบสิ่งนี้ให้ ด้วยความจริงใจ”

ดวงตาคมลึกของเขาเหมือนกำลังอ่านทุกความรู้สึกที่ฉันซ่อนไว้

“ผมมองเห็นตัวตนของคุณ ผ่านเรื่องราวที่คุณถ่ายทอดในภาพถ่าย… ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเป็นคนเลือกมันเอง”

เสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนราวกับทุกคำพูดถูกชั่งน้ำหนักมาอย่างละเอียด และฉันรู้ทันทีว่า ของขวัญตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่เป็นสัญลักษณ์ของความเข้าใจ และความใส่ใจที่เขาเก็บไว้โดยไม่พูดออกมา

เขาย้ำอีกครั้งด้วยความเชื่อมั่น

“รับมันไว้เถอะครับ”

และนั่นทำให้ฉันรู้ว่า… คงไม่อาจปฏิเสธได้

 “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมอยู่ตรงนี้ ขอให้ไว้ใจผม”

ประโยคนั้นเหมือนทำให้จังหวะลมหายใจฉันหยุดชงัก สายตาเราประสานกัน นิ่ง ลึก และจริงจังเกินกว่าจะเป็นเพียงคำปลอบใจธรรมดา  ความเงียบระหว่างเรากลายเป็นเสียงดังที่สุดในห้อง

แต่แล้ว เสียงรองเท้าหนังหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายบรรยากาศทั้งหมดราวกับกระจกแตก

“ท่านประธานครับ”

เลขาชายก้าวเข้ามา ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ท่าทางรีบร้อนชัดเจน

เขายื่นโทรศัพท์ให้ด้วยสองมืออย่างเคารพ

“สายด่วนครับ”

อารัญรับโทรศัพท์พลางพยักหน้ารับ สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับฉันค่อย ๆ หลุดออกไป รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากเลือนหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

เขาแนบโทรศัพท์กับหู นิ่งฟัง ไม่พูด

แต่ร่องคิ้วที่ขมวดเข้าหากันกลับบอกทุกอย่างแทน จากนั้น…คำพูดเดียวก็หลุดออกมา ช้า ต่ำ และหนักจนราวกับอากาศทั้งห้องเปลี่ยนสี

“ไม่… มันเป็นไปไม่ได้”