เข้าสู่ระบบอยู่เพียงไม่นานก็จางหาย พร้อมๆ กับแสงสว่างที่เข้ามาแทนที่ให้ชีวิตได้เดินต่อไปสู่จุดหมายชีวิตมีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป เมื่อสุขก็อย่าเพิ่งเหลิงกับมัน เมื่อทุกข์ก็อย่าเพิ่งท้อกับมัน เพราะมนุษย์ต้องเผชิญกับเรื่องไม่คาดฝันมากมายจนกว่าจะลาลับจากโลกนี้ไป...บทส่งท้ายย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน...คุณธรรมมาเยี่ยมชญาณิศาหลังจากหญิงสาวโดนจับในคดีค้ายาเสพติด ยังมีเรื่องคาใจมากมายที่เขาอยากรู้ว่าจริงๆ มันคืออะไรกันแน่“ดีใจจังเลยนะคะที่คุณมาเยี่ยมเดียร์” หญิงสาวโปรยยิ้มหวานหยด ไม่มีท่าทีเศร้าใจหรืออะไรสักนิด แววตานั้นดูน่ากลัวจนคุณธรรมคิดว่าหญิงสาวเหมือนคนโรคจิตนิดๆ“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้”“แหม... คุณก็กล่าวหากันเกินไปหรือเปล่า เรื่องเลวร้ายที่คุณว่า หมายความว่าเรื่องอะไรเหรอคะ เดียร์ไม่เห็นเข้าใจเลย”“เรื่องที่คุณค้ายา คุณทำได้ยังไง”“ใครๆ ก็อยากมีเงิน พวกเสพมันก็อยากเสพเอง ถึงฉันไม่ค้า คนอื่นก็ค้า แบ่งๆ กันไปค่ะ แบ่งกันรวย” หญิงสาวหัวเราะเสียงแหลม“ดูคุณไม่ทุกข์ใจเลยนะที่ถูกจับ” เขาตั้งข้อสังเกต“ทุกข์ใจไปทำไมล่ะคะ นี่จะบอกให้ อีกไม่นานฉันก็ออกไปแล้ว” หญิงสาวหัวเราะ ก่อนเ
“พี่คุณ ดึกแล้วนะคะ” คนที่บอกว่าดึกแล้วถูกแยกเรียวขาเพรียวออกจากกัน หลังจากที่ผ่านพ้นบทรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาก็พาเธอไปอาบน้ำ กลับมานอนสลบไสลด้วยความเหนื่อยล้าจากบทรักที่เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ“ก็ดึกแล้วน่ะสิ” คุณธรรมเลื่อนมือมากอบกุมทรวงอกอิ่มแล้วเคล้นคลึงจนได้ยินเสียงร้องครางผะแผ่วออกมาจากริมฝีปากนิ่ม คุณธรรมเลื่อนใบหน้าให้เหมาะเจาะกับหว่างขาสวยที่เปิดอ้าออกรอรับการปรนเปรอด้วยมือหนาที่จัดการแยกให้กลีบกุหลาบแบะออกจากกัน กลิ่นสาบสาวหอมเย้ายวนรัญจวนใจ ปลายลิ้นสากร้อนกรีดไปตามร่องผิวเนื้ออ่อนละมุนของบุปผชาติยวนใจ หยาดน้ำหวานแห่งความกระสันซ่านถูกไหลรินออกมาถึงปากร้อนที่กำลังดูดกลืนลามเลียอย่างลุ่มหลงเสียงครวญครางดังขึ้นอีกระลอกพร้อมกับร่างสาวที่บิดเร้า คุณธรรมผละห่างจากกลีบกายสาวที่ถูกปลุกเร้าจนตื่นเร่า เขาเลื่อนริมฝีปากไปทั่วเรือนร่างหอมกรุ่นที่ยังมีกลิ่นสบู่อาบน้ำติดกายอยู่ไม่คลาย ประทับจุมพิตที่หน้าผากสวยแผ่วเบาทะนุถนอม ภัทรวนันต์รับสัมผัสนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเต็มตื้นในหัวใจคุณธรรมยื่นหน้ามาประกบริมฝีปากกับปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ บดปากแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน ทรวงสาวถูก
“หลับตาก่อนสิ” คุณธรรมกระซิบที่ซอกหูของภรรยาสาว ภัทรวนันต์มองอย่างสงสัยก่อนจะยอมหลับตา เธอสัมผัสได้ว่าเขาสวมสร้อยให้เธอและอุ้มเธอไปที่หน้ากระจก“พี่คุณ” เธอลืมตาโดยที่ไม่ต้องให้เขาบอก เมื่อเขาวางคางที่ไหล่มน จับมือเธอวางที่สร้อยเส้นนั้น“พี่เอาหัวใจของพี่กลับมาไว้ที่เจ้าของ”“สร้อยเส้นนี้” เธอมองสร้อยรูปหัวใจนั้นด้วยความรู้สึกตื้อในอก“พี่กระชากมันไปเอง และพี่ก็เก็บมันมาซ่อมให้ดูดี รอวันที่จะสวมไว้ให้คนที่พี่รัก พัดทิ้งหัวใจของพี่ไปนานแสนนาน ครั้งนี้ห้ามทิ้งมันไปอีก” เขายกจี้รูปหัวใจขึ้นมาประทับจุมพิตกับริมฝีปาก กอดรัดให้เธอจุมพิตพร้อมๆ กับเขาด้วยหัวใจที่ซ่านไปด้วยความรักอันแสนบริสุทธิ์เตียงขนาดเล็กดูช่างน่าอึดอัดสำหรับหนุ่มสาวที่บดเบียดกันแนบชิด ภัทรวนันต์ถูกยกเรือนร่างให้คุกเข่าอยู่บนหัวเตียง มือนิ่มจับพนักหัวเตียงเอาไว้ เธอส่ายร่อนสะโพกด้วยความเสียวซ่านเมื่อเรือนกายสาวจำต้องบดเบียดกับปากร้อนร้ายที่รอคอยซอกซอนดื่มกินน้ำทิพย์อันฉ่ำหวานภัทรวนันต์ดึงสะโพกหนี เขาดึงกลับมา ใบหน้าที่สอดอยู่หว่างขาสาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว การได้ลิ้มรสสวาทที่แสนตราตรึงในหัวใจทำให้คุณธรรมครางงึมงำ มือห
“ไม่อายหรอกครับ ผมสงสารแม่”“แม่ของเราไม่มีเงินซื้อรองเท้าให้เหรอไง” คุณธรรมเสียงแผ่วลงในทันทีที่คิดว่าภรรยาและลูกลำบาก“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นคนขอแม่ใส่รองเท้าคู่นี้เอง มีพี่คนหนึ่งเป็นนักกีฬาอยู่ในซอยนั้น เขาให้ผมมา ผมเลยใส่ไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเงินไม่ต้องซื้อใหม่ ผมสงสารที่แม่ต้องทำงานหนัก อีกอย่างแม่จะได้เก็บเงินส่วนนั้นไปทำอย่างอื่น”จริงที่ภาสวิชญ์อยากใส่รองเท้าคู่นี้เอง เพราะประทับใจรุ่นพี่ในซอยที่เคารพรัก ใจนักเลง และเป็นลูกผู้ชาย ไม่ใช่ไม่มีเงินซื้อรองเท้าอย่างที่คุณธรรมเข้าใจ แต่เด็กน้อยไม่อธิบายให้พ่อเข้าใจ อยากให้พ่อเห็นใจแม่มากๆ“โธ่... ลูก” คุณธรรมมือสั่นดึงลูกมากอด“แล้วเพื่อนไม่ล้อหรือลูก” ชายหนุ่มถามลูกชายตัวอ้วนที่ตอนนี้มีรองเท้าใหม่ เพราะเขาซื้อให้“ล้อครับ แต่ผมไม่สนใจ ผมสนใจแม่ สนใจน้อง และสนใจเรียนมากกว่าเรื่องไร้สาระพวกนั้น”คุณธรรมถึงกับพูดไม่ออก “ผมคิดว่าจะใส่มันอีกหลายปีเพราะรองเท้าคู่นี้แพงมาก แม้จะเก่าไปสักหน่อย แต่ผมจะใส่มันจนกว่าผมจะมีเท้าที่ใหญ่พอดีกับรองเท้า” ภาสวิชญ์นึกถึงวีรภาพพี่ชายที่แสนดีในซอย ซึ่งเป็นนักกีฬาโรงเรียน พี่ชายคนนั้นสอนอะไรเขาตั้งหลายอ
มองตากันอย่างเจ้าเล่ห์ และจะต้องเล่าวีรกรรมที่เอาคืนบิดาให้ฟัง ซึ่งก็จะถูกมารดาเอ็ดเอาทุกครั้ง แต่ทั้งสองแอบเห็นท่านอมยิ้มขำเลยอยากเอาคืนให้อย่างสาสม“อุ๊ย! คุณพ่อ พลอยขอโทษค่ะ” ภัคจิราเดินไปหลบหลังพี่ชาย กลัวบิดาจะโกรธเอา คุณธรรมเองอยากจะตำหนิลูก แต่พอเห็นแววตาไร้เดียงสาแถมยังสำนึกผิดและหวาดกลัวเขา หน้าตึงๆ ดุๆ ก็คลายลง“ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้อาบน้ำได้แล้ว” เสียงเข้มๆ ของคนเป็นพ่อทำให้เด็กๆ ยอมให้พ่อถูสบู่ให้ทั่วตัวและอาบน้ำในที่สุด เด็กแสบทั้งสองสบตากันยิ้มๆ ยอมทำตามอย่างว่าง่ายคุณธรรมยิ้มออกเมื่อจัดการกับลูกลิงสองตัวได้สำเร็จ ก่อนจะฉุกใจคิดขึ้นมาว่าเมื่อก่อนภัทรวนันต์คงต้องอาบน้ำให้เสือแสบทั้งสองทุกวันเป็นแน่ แค่คิดเขาก็เหนื่อยแทน เธอช่างอดทนอย่างที่สุดจริงๆหลังออกจากห้องน้ำ คุณธรรมก็หัวหมุนอีกรอบเมื่อต้องจัดการให้เจ้าแสบทั้งสองเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้า กว่าจะสวมเสื้อผ้าได้เล่นเอาหอบแฮกๆ เช่นเดิม ลูกทั้งสองเลือกเสื้อผ้ากันยกใหญ่ ทำให้เขาต้องตัดสินใจว่าจะให้ใส่ชุดไหนดี“เสื้อสวยมากๆ เลยค่ะพี่เพชร พลอยไม่เคยมีเสื้อผ้าแบบนี้มาก่อน” น้ำเสียงตื่นเต้นของภัคจิราทำให้คุณธรรมถึงกับพูดไม่ออก เมื่
เธอและลูกจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก“หนูพัดคงได้ยินแล้วนะ ออกมาได้แล้ว” คำพูดของคุณากรทำให้ภัทรวนันต์สะดุ้ง“คุณลุงเอ่อ... เห็นหนูด้วยเหรอคะ” เธอไม่คิดว่าคุณากรจะตาไวขนาดนี้“เห็นนานแล้ว เลยอยากให้หนูได้รู้ความรู้สึกของเจ้าคุณมัน แต่หากมันยังปากไม่ดี พูดหมาๆ อีก ลุงคงช่วยไม่ได้ ปรับความเข้าใจกันซะ มีหลายเรื่องที่หนูเข้าใจผิดอยู่ คนเรารักกันอย่าเอาแต่ทิฐิ หันหน้าเข้าหากัน พูดคุยกัน ความเข้าใจจะเกิดขึ้น” คุณากรพูดอย่างปรานี“พ่อ” คุณธรรมเสียงดังกลบเกลื่อน ใบหน้าแดงก่ำ คราแรกคิดว่าเป็นแผนการของพ่อเลยนึกฉุนจัด แต่เพราะประโยคถัดมาทำให้รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของพ่อ ท่านกำลังช่วยให้เขาปรับความเข้าใจกับภัทรวนันต์ได้เร็วขึ้น เขายังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง ได้แต่ใช้กำลังที่เหนือกว่ากักเธอเอาไว้ รวมถึงคิดจนสมองแทบแตกว่าจะง้อเมียอย่างไรดี ก็ยังคิดไม่ออก ที่คิดออกคือจับปล้ำทำให้ท้องโย้ไว้ก่อนแล้วค่อยผูกมัดคนท้องโย้ไม่ให้ไปไหน แต่แผนการของบิดาเมื่อครู่เหนือชั้นกว่า ดูจากสีหน้าของท่าน ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนเลยว่าจะถามเขาแบบนี้ เตรียมมาฆ่าเขามากกว่าที่เขาบังอาจพาหลานรักอย่างภัทรวนันต์มาขย้ำเขมือบจนอิ่มแปล้อ






![ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
