เรื่องไม่คาดคิด

ภายในผับหรูย่านกลางเมืองเหล่าบรรดาผีเสื้อราตรีทั้งหลายกำลังวาดลวดลายเต้นกันอยู่อย่างสนุกสนานหนึ่งในนั้น คือ ภูริตา พิมุกเดชา ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของ ภารัน พิมุกเดชา และยังเป็นน้องสาวสุดที่รักของภูวินทร์ พิมุกเดชา ประธานบริหารโรงแรมหรูย่านกลางเมืองอีกต่างหาก

“ยัยริตาแกมาเที่ยวแบบนี้พ่อกับพี่ชายแกไม่ว่าเหรอ” เพื่อนสาวคนสนิทเอ่ยถามขึ้นเพราะรู้กิตติศัพท์เรื่องความขี้หวงของพ่อกับพี่ชายของริตาดี

“ไม่ว่า”  ริตาตอบกลับไปด้วยใบหน้าทะเล้นที่ไม่ว่าเพราะว่าเธอไม่ได้บอกที่บ้านว่ามาเที่ยวสถานที่แบบนี้ ถ้าขืนบอกมีหวังโดนกักบริเวณแน่ พ่อกับพี่ชายเธอน่ากลัวจะตาย

“จริงเหรอ” เมื่อกลุ่มเพื่อนสาวของริตาได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้างงไปตามๆ กัน ว่าเป็นไปได้ยังไง

“เพราะว่าฉันไม่ได้บอกที่บ้านว่าจะมาเที่ยวที่นี่” เมื่อพูดจบกลุ่มเพื่อนสาวก็พยักหน้าเข้าใจทันที

“แล้วแกไม่กลัวพ่อกับพี่ชายแกรู้เหรอ”

“ไม่มีทางรู้แน่นอน” ริตาตอบอย่างมั่นใจว่าที่บ้านไม่มีทางรู้อย่างแน่นอนเพราะเธอบอกกับที่บ้านว่าเธอมากินข้าวกับทอฝัน และที่สำคัญเธอโทรไปเตี้ยมกับทอฝันเรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางที่ที่บ้านของเธอจะรู้แน่นอน

“แกนี่มันร้ายจริงๆ” หลังจากนั้นเหล่าบรรดาสาวๆ ก็ดื่มกินพร้อมกับวาดลายเต้นกันอย่างเมามัน

ทางด้านทอฝันที่ได้รับโทรศัพท์จากภูริตาน้องสาวของภูวินทร์ที่โทรมาขอร้องให้เธอช่วยโกหกที่บ้านเรื่องที่จะไปเที่ยวสถานที่อโคจรก็เกิดความไม่ค่อยจะสบายใจสักเท่าไหร่ ถึงจะไม่อยากโกหกแต่ก็ขัดภูริตาไม่ได้เนื่องจากทั้งสองค่อนข้างจะสนิทกันเพราะเจอกันตั้งแต่เด็ก และที่ยอมรับปากก็คิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรง

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะการนอนทำให้ทอฝันจำต้องเอื้อมมือไปหยิบมาดูว่าใครกันโทรมาดึกขนาดนี้ หัวคิ้วทั้งสองข้างต้องขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นเบอร์โทรของภูริตาปรากฏอยู่ที่หน้าจอ

“ฮัลโหลล ว่าไงริตา” ทอฝันกรอกเสียงลงไปหลังจากที่กดรับสายเรียบร้อยแล้ว

“สวัสดีค่ะ หนูไม่ใช่ริตาค่ะ แต่เป็นเพื่อนของริตาค่ะ”

“เพื่อนริตาแล้วริตาไปไหน” ทอฝันรีบถามทันทีที่รู้ว่าปลายสายไม่ใช่ภูริตา

“ตอนนี้ยัยริตาเมามากเลยค่ะ หนูอยากรบกวนให้พี่มารับริตาหน่อยได้ไหมค่ะ”

“ได้สิ ส่งโลเคชั่นมาเลย เดี๋ยวพี่จะไปรับเดี๋ยวนี้เลย” หลังจากวางสายทอฝันก็รีบแต่งตัวเพื่อจะไปรับภูริตาทันที พลางคิดในใจว่าถ้าภูรู้เรื่องนี้ต้องโกรธเธอมากแน่

หลังจากทอฝันเดินลงมาถึงลานจอดรถก็พบว่าตอนนี้ฝนตกหนักมากแต่ทอฝันไม่มีเวลามาคิดอะไรเพราะต้องรีบไปรับภูริตาให้เร็วที่สุด หลังจากที่ทอฝันขับฝ่าสายฝนมาถึงสถานที่ที่เพื่อนของภูริตาส่งมาให้ ทอฝันก็มองหาภูริตาทันที

“ทางนี้ค่ะ” เพื่อนของภูริตาจะโกนเรียกทอฝันที่ยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้า

“ริตา” ทอฝันรีบเข้าไปประคองริตาทันที

“ขอโทษด้วยนะค่ะที่โทรรบกวนพี่ดึกขนาดนี้” เพื่อนของภูริตาพูดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร แต่ทำไมริตาเมาขนาดนี้ล่ะ”

“ยัยริตาน่าจะดื่มเยอะไปหน่อยค่ะ แต่พวกหนูห้ามแล้วนะค่ะแต่ยัยริตามันดื้อไม่ยอมฟังพวกหนูเลยค่ะ”

“คราวหลังพี่ไม่ให้มาแล้วนะ เกิดอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”

“ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ” เพื่อนของภูริตาก้มหน้าสำนึกผิดทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“งั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วพวกเราจะกลับยังไง ให้พี่ไปส่งไหม” ทอฝันถามออกไปเนื่องจากเป็นห่วงเด็กพวกนี้ นี่ก็ดึกมากแล้วแถมฝนยังตกหนักอีกด้วย

“พวกหนูว่าจะเรียกแท็กซี่กลับค่ะ”

“เดี่ยวพี่ไปส่งเอง ดึกขนาดนี้มันอันตราย” หลังจากนั้นทอฝันก็พาทุกคนไปส่งยังที่พักของแต่ละคนซึ่งก็อยู่คนละทางกว่าจะส่งเสร็จก็กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมง

ระหว่างทางกลับทอฝันต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมากในการขับรถ เนื่องจากฝนตกหนักมากแทบมองไม่เห็นทาง

“เอาไงดี ถ้าไปส่งริตากลับบ้านตอนนี้ ที่บ้านต้องรู้แน่ว่าริตาไม่ได้มากินข้าวกับเธอแต่แอบไปเที่ยวผับกับพวกเพื่อน ๆ งั้นพากลับคอนโดก่อนแล้วกัน” หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วทอฝันก็ขับรถด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมากเพื่อกลับไปยังคอนโดของตัวเอง

ตูดดดด

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ทอฝันจำเป็นต้องเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูว่าใครกันโทรมาป่านนี้ และเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏก็ทำให้ทอฝันถึงกับใจเต้นแรง ทอฝันลังเลอยู่สักพักว่าจะกดรับสายดีไหม จนสายตัดไปแต่ไม่เกินหนึ่งนาทีสายเดิมก็โทรเข้ามาอีกรอบและคราวนี้ทอฝันคิดว่าจำเป็นต้องรับเพราะถ้าไม่รับปลายสายน่าจะโทรมาไม่หยุดเป็นแน่ ทอฝันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับกดรับสาย

“ฮัลโหลล ภู” ทอฝันกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนักเนื่องจากรู้ตัวว่าผิดที่ช่วยภูริตาโกหกที่บ้านเรื่องวันนี้

“อยู่ไหน” ภูวินทร์กรอกเสียงเรียบนิ่งมาตามสายโทรศัพท์

“เอ่ออ ฝันกำลังขับรถอยู่”

“แล้วริตาล่ะ”

“น้องก็อยู่ข้าง ๆ ฝันนี่แหละ”

“ทำไมต้องโกหก”

“โกหกเรื่องอะไร” ทอฝันแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอก

“ฝัน”

“ฝันขอโทษ ภูอย่าโกรธฝันเลยนะ” ทอฝันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

“ฝันก็รู้ว่าน้องยังเด็ก แล้วไปเที่ยวสถานที่แบบนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ” เมื่อได้ฟังน้ำเสียงไม่พอใจของภูวินทร์ก็ทำให้ทอฝันถึงกับหน้าเสีย

“ฝันขอโทษ ต่อไปฝันจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก”

“อืออ ใครค่ะเนี่ย อ๋อออ พี่ฝันนั่นเอง ไม่มาววไม่กลับบค่า” เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของภูริตาที่ดังเล็ดลอดเข้าไปในโทรศัพท์ก็ทำให้ภูวินทร์รู้ได้ทันทีว่าน้องสาวของตนน่าจะเมาไม่ได้สติ

“ภูแค่นี้ก่อนนะ ฝันขอดูน้องก่อน ริตานั่งเฉย ๆ พี่ขับรถอยู่” ระหว่างที่ทอฝันหันไปพูดกับภูริตาที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ทำให้ทอฝันไม่ได้มองถนนด้านหน้า พอหันมามองอีกทีก็เจอเข้ากับแสงไฟหน้ารถของคนที่ขับสวนมากำลังพุ่งเข้าหารถเธอ ด้วยความตกใจทอฝันจึงหักพวงมาลัยหลบอย่างเร็วทำให้รถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทางอย่างแรง

“ว้ายยย” เสียงทอฝันกรีดร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับเสียงดังโครมสนั่นและสายโทรศัพท์ที่ทอฝันยังไม่ได้กดวางก็ตัดไป

เอี๊ยดดดด โครมมม

“ฝัน ริตา”