ตอนที่ 7 ผมกำลังจีบคุณนะครับ

ตอนที่ 7

ผมกำลังจีบคุณนะครับ

เสียงกุกกักของแม่ที่อยู่ด้านล่าง ทำให้ พราว รีบตื่นและจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะรีบเดินลงจากห้อง ด้วยตอนนี้แม่ของเธอขายโจ๊กในตอนเช้าด้วย และยังมีกาแฟกับแซนวิชซึ่งจะมีคนผ่านไปผ่านมาแวะซื้อแวะทานกันอยู่เป็นประจำ ตอนบ่ายถึงได้ขายกาแฟกับเครื่องดื่ม ซึ่งก็ทำให้มีรายได้เข้ามามากกว่าเดิม

"ขอบคุณครับป้า"

ร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาฉีกยิ้มกว้างเมื่อหันมาสบตากับเธอ ขณะที่แม่ของเธอวางชามโจ๊กหอมกรุ่นตรงหน้าเขาพร้อมแก้วกาแฟ

เขาอยู่ในชุดสุภาพเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าสะอาดและกางเกงชิโนสีเทา 

แค่มากินโจ๊ก

จะต้องหล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

"สวัสดีครับน้องพราว"

คุณหมอทักเธออย่างสุภาพ ขณะยกกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคู่สีนิลมองเธออย่างลุ่มลึก

"ค่ะ"

พราว รับคำสั้น ๆ ขณะช่วยแม่หยิบถุงโจ๊กที่ตักไว้ส่งให้กับลูกค้า หลังจากคุยกับเขาก็ทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน ด้วยคิดถึงแต่ถ้อยคำและสัมผัสของเขาจนจิตใจวุ่นวายเกือบถึงเช้า

แถมพอตื่นขึ้นมาก็ยังมาเจอหน้าหล่อ ๆ ของเขาอีก

เธอจะทานทนไปได้สักแค่ไหนกัน

"คุณหมอจะเอาอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?"

แม่ของเธอตะโกนถาม

"ไม่แล้วครับป้า เดี๋ยวผมต้องไปทำงานแล้ว ยังไงช่วงบ่ายสี่โมงฝากเตรียมแซนวิชและกาแฟให้ผมด้วยนะครับ"

ร่างหนาลุกขึ้น แล้วเดินมาใกล้เธอ

"ได้จ้ะ พราวหยิบขนมให้คุณหมอด้วยลูก"

"ค่ะ"

แม่ของเธอปรี่ไปหลังบ้าน เมื่อเห็นว่าคนเริ่มซาลง 

พราว รีบยื่นกล่องเบเกอรี่ให้กับเขา

"ขอบคุณครับ"

ปลายนิ้วสากที่สัมผัสโดนหลังมือ สร้างความรู้สึกวูบวาบขึ้นในใจ ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจากตัวเขา หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

ผู้ชายอะไรเสน่ห์เหลือล้น!

"...."

เขิน จนพูดไม่ออก

"ผมอยากได้หลอดครับ"

"นี่ค่ะ"

เชน หัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นท่าทางของเธอ วันนี้เจ้าแมวตัวน้อยรสกาแฟของเขา อยู่ในชุดเดรสทะมัดทะแมง ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยพริ้มเพราแต่งแต้มอย่างปราณีต

"จะไปสมัครงานเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ คุณหมอรู้ได้ไงคะ?"

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ร่างหนาขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนเกือบชิด จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินแก้มเนียนของตัวเอง

คุณหมอกระซิบบอกเธอเสียงต่ำพร่า

"ผมกำลังจีบคุณอยู่นะครับ เรื่องแค่นี้ทำไมผมจะไม่รู้"

"คุณหมอ"

พราว เงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวมีกลองหลายร้อยใบตีระรัวอยู่ในนั้น

"ขอให้ได้นะครับ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่ต้องซีเรียส มาเป็นผู้ช่วยที่คลินิกผมก็ได้ หรือจะ..."

"ไม่ดีกว่าค่ะ"

เธอรีบปฏิเสธ แค่ได้อยู่บ้านใกล้ ๆ กับเขา เธอก็แทบไม่มีสมาธิอยู่แล้ว อีกอย่างเธออยากทำงานเซลล์ที่ต้องออกพบหาลูกค้ามากกว่า 

หากต้องมาทำงานคลินิกเขาที่ใกล้กับบ้านขนาดนี้ คงจะหลบเลี่ยงพ่อกับแม่ไปไหนไม่ได้เลย 

บางทีก็อยากอยู่ไกล ๆ บ้านบ้าง

เผื่อมีเรื่องที่ต้องเกเรเถลไถล

"งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ"

คุณหมอ เอ่ยเสียงนุ่ม ไม่รุกเร้าเธอต่อ เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วหยิบกล่องขนม เดินไปยังรถเบนท์ลี่ย์คันสีเทาที่จอดอยู่หน้าบ้าน

หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา

พยายามรวบรวมสติ สมาธิของตัวเอง ด้วยวันนี้เป็นวันที่เธอจะต้องไปสัมภาษณ์งานบริษัทที่ หมวย เพื่อนสนิททำอยู่

สู้โว้ย!!

.

.

"ฉันว่าแล้ว แกจะต้องได้แน่นอน โปรไฟล์ดีซะขนาดนี้ ยังไงฝ่ายบุคคลก็ต้องรับอยู่แล้ว คนเก่งมีฝีมือซะอย่าง"

หมวย เอ่ยอย่างลิงโลด 

หลังจากที่เธอผ่านสัมภาษณ์งานและฝ่ายบุคคลแจ้งว่าสามารถเริ่มงานได้ภายในสัปดาห์หน้านี้

บริษัททีดี เมดิคอล เทรดดิ้ง เป็นบริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายเครื่องมือและอุปกรณ์ทางการแพทย์ ที่เพิ่งจะมาเปิดสาขาไทรน้อยนนทบุรี ได้ไม่นานนัก และหมวยมาทำที่นี่ตั้งแต่บริษัทมาเปิดใหม่ ๆ

"อืม ยังไงฉันก็คงต้องขอคำแนะนำจากแกแล้วละ ถึงฉันจะเคยเป็นเซลล์แอดมินก็จริง แต่ไม่เคยทำเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ทางด้านนี้เลย"

"ได้อยู่แล้ว แต่เบื้องต้นระหว่างที่รอเริ่มงานแกอ่านข้อมูลที่ พี่กุ้ง ผู้จัดการฝ่ายขายส่งไฟล์ให้ดูผลิตภัณฑ์ไปก่อน ไม่ยากหรอกน่า เผลอ ๆ แกอาจจะชอบกว่างานเก่าที่แกทำก็ได้นะ"

"ก็หวังว่าอย่างนั้น"

"แล้ว นพโทรมาหาแกบ้างไหม?"

เพื่อนสาวชะโงกหน้ามาถาม 

"ไม่"

อาจจะโทรหรือไม่โทร ก็ไม่อยากจะสนใจ เพราะเธอบล็อกทั้งเบอร์โทรและทุกช่องทางการติดต่อไปหมดแล้ว

"ก็ดีแล้ว ฉันล่ะกลัวแกจะใจอ่อนอีก ดีนะที่แกหายเสียใจได้ไว ยังไงก็เดินหน้าต่อนะเพื่อนฉันอยู่ข้างแกเสมอ"

"ขอบใจมากหมวย"

พราว มองหน้าเพื่อนสนิท ที่ปกติแล้วเวลามีอะไรเธอจะเล่าให้ฟังแทบจะทุกอย่าง "ถามอะไรหน่อยสิ"

"ว่า"

"ถ้าเราอยากจะเป็นแฟนหรือจะคบกับคนที่หล่อมาก ๆ แถมโปรไฟล์โคตรเริ่ด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเจ้าชู้ เราควรจะว่าต้องวางตัวยังไงวะ?"

"หือ"

หมวย หันมามอง "ถามแบบนี้ แกมีหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีมาจีบใช่มั้ย?"

มีอะไรที่เธอจะปิดบังเพื่อนคนนี้ได้

"อืม"

"ใครอ่ะ? แกรู้จักเขามานานหรือยัง?"

"ลูกค้าแถวบ้านนั่นแหละ เป็นคุณหมอรักษาสัตว์ มาซื้อกาแฟที่ร้านฉัน เพิ่งจะรู้จักกันเมื่อวาน"

"เมื่อวาน?"

เพื่อนสาวตาเบิกโพลง "ไม่น่าเชื่อว่าแกจะเสน่ห์แรงขนาดนี้ เจอกันเมื่อวานแล้วจะขอคบแกเป็นแฟนเนี่ยนะ"

"อืม"

"แบบนี้คือหวังจะหลอกฟันชัวร์ ยิ่งถ้าโปรไฟล์ดี พวกคุณหมอนี่แหละตัวดี ทำทีเป็นสุภาพ คนแบบไหนจะเจอกันวันแรกแล้วขอคบเป็นแฟนเลย"

"ฉันก็ว่างั้น"

พราว ถอนหายใจออกมาเมื่อนึกตามคำพูดของเพื่อน แม้เธอจะรู้สึกดีใจและหลงใหลไปกับสัมผัสที่เคลิบเคลิ้มของเขา แต่ลึก ๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่านั่นคือสัญญาณอันตรายที่อาจจะพาให้หัวใจเจ็บปวดได้อีกครั้ง

"แล้วยิ่งหน้าซื่อ ๆ แบบแกเนี่ยหลอกง่ายด้วย"

ก็คงจะจริง

ไม่งั้นคงไม่ถูกแฟนเก่ากับหัวหน้างานสวมเขามาตั้งนานหรอก

"แล้วฉันควรจะทำยังไง? ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ แล้วหลบหน้าหลบตาไปเลยดีไหม"

ไหน ๆ ก็ได้ปรึกษาไลฟ์โค้ชแล้ว

"โน!"

หมวย ส่ายหน้าแทบจะทันที "แกจะบ้าเหรอพราว นาน ๆ มีของดีมาติดกับดักขนาดนี้ ถึงแม้ท่าทางจะเป็นยังไงก็ตามเหอะ แต่เราควรจะเปิดโอกาสให้ตัวเองแบบมีชั้นเชิง อย่าปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ เชียว"

พราว เกาหัวแกร๊ก ๆ

"ก็ไหนแกบอกว่าฉันควรจะอยู่ให้ห่างจากผู้ชายเจ้าชู้ไง"

"โอ๊ยนั่นเป็นคำพูดของคนที่มองโลกด้านเดียวหรอก แกมัวแต่วิ่งหนี แล้วเมื่อไหร่จะจับเสือได้ล่ะ"

"เสือ?"

เธอไม่เคยคิดอยากจะจับเสือซะหน่อย

"ใช่"

ไลฟ์โค้ชพยักหน้า "จำคำฉันไว้นะ ถ้าคิดจะจับเสือใจแกต้องนิ่ง เล่นตามน้ำเข้าไปก่อน ไม่ต้องปิดโอกาสให้ตัวเอง แต่แค่อย่าเอาใจลงไปเล่นก็พอ"

อย่าเอาใจลงไปเล่นอย่างนั้นเหรอ?

เธอจะพยายามแล้วกัน

.

.

พราว กลับมาถึงบ้านเกือบสามทุ่ม เพราะเม้าท์มอยระหว่างกินมื้อเย็นกับเพื่อนจนลืมเวลา ทันทีที่จอดรถเสร็จแล้วเดินเข้าบ้าน แม่ของเธอก็ตะโกนบอกมาจากครัวด้านหลัง

"พราว แม่ฝากเอาแซนวิชกับกาแฟเย็นไปให้คุณหมอที่คลินิกด้วยลูก คุณหมอโทรมาสั่งตั้งแต่บ่ายแล้วบอกว่าถ้าพราวมาถึงให้เดินเอาไปส่งด้วย"

"กาแฟ?"

กินกาแฟเกือบสามทุ่มเนี่ยนะ! แล้วจะไปหลับอีกทีตอนไหนกัน?

ช่างเหอะ!

นั่นมันเรื่องของลูกค้า เธอมีหน้าที่แค่เอาไปส่งก็พอ

หญิงสาวจึงหยิบกาแฟและกล่องแซนวิช แล้วรีบเดินมายังคลินิกหมอเชนรักษ์สัตว์ รถบีเอ็มดับเบิลยูคันสีขาวที่จอดอยู่ข้างรถของคุณหมอทำให้เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน ด้วยเห็นว่าเป็นเวลาใกล้จะปิดคลีนิกแล้ว แต่ลูกค้าคงจะยังไม่กลับกระมัง

"กาแฟมาส่งแล้วค่ะ"

"เชนใจร้ายมาก"

เสียงผู้หญิงดังขึ้น ก่อนที่ร่างระหงจะเดินออกมา ใบหน้าสวยเฉี่ยวเหมือนจะมีคราบน้ำตาอยู่บริเวณแก้ม 

คุณหมอเดินตามออกมาด้วย

เขาชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ด้านหน้า

"พราว"

"อ่า เอากาแฟมาส่งค่ะ"

พราว รีบเอ่ยบอกไปในทันที เมื่อหันไปเห็นผู้หญิงคนสวยเดินไปขึ้นรถบีเอ็มดับบลิวคันสีขาวแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว 

แค่นี้เธอก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องได้

สวยขนาดนั้น