20. ตรวจ DNA

ด้านคีรินก็ที่ก้มหน้าร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจก็รู้สึกจุกและเจ็บใจมากที่ภรรยาที่เขารักนั้นแอบนอกใจเขาไปเป็นชู้กับแฟนเก่าของเธอ แถมเธอยังหลอกลวงและหักหลังเขา ไหนจะเรื่องลูกอีกตอนนี้เขาแทบไม่เหลืออะไรให้หวังในชีวิตครอบครัวกับแพรไหมอีกแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะทำลายมันลงอย่างไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้

“ที่ผ่านมาฉันรักและซื่อสัตย์กับไหมเขามาตลอด ไม่เคยทำตัวเจ้าชู้ให้เขาต้องเสียใจเลย แต่ไหมเขากลับตอบแทนความรักของฉันแบบนี้เหรอวะ..จิตใจเขาทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้เลวแบบนี้วะ…ฉันแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ไปได้ยังไงกัน…” คีรินพูดออกไปไปอย่างแค้นใจจนเขากำหมัดแน่นเลย เพราะตอนนี้เหมือนเขาได้รู้ฐานแท้ของแพรไหมเลยว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเห็น

“ก็แกคบกับคุณไหมเขาแค่ปีเดียวเอง แกก็แต่งงานกับเขาแล้วนิวะ แกยังไม่ทันได้ศึกษาเขาให้ดีเลย แต่ตอนนี้มันก็ไม่สายไปนิวะ อย่างน้อยแกก็ได้รู้ว่าเขาไม่ได้รักแกจริงๆ แล้วแกจะทำยังไงต่อไปวะคีริน” เนวินพูดไปแบบนั้นเพราะเขาเคยบอกเพื่อนก่อนจะแต่งงานแล้วว่าให้คิดดีๆ แต่มันก็บอกว่าแพรไหมนี่แหละคือคนที่ใช่ที่เหมาะจะเป็นเมียและแม่ของลูกมันแล้ว แล้วยังไงล่ะ สุดท้ายก็เจอเต็มๆตอเลย สิ่งที่วาดฝันไว้มันก็พังทลายลงหมด เขาจึงเอ่ยถามต่อว่าเพื่อนของเขาจะเอายังไงต่อไป

“ฉันจะตรวจดีเอ็นเอของเคนโซ่อีกครั้ง….ถ้าเคนโซ่เป็นลูกของฉัน ฉันก็จะเลี้ยงลูกเอง แต่ถ้าเคนโซ่เป็นลูกของไอ้ชู้นั่น แกคิดว่าฉันจะปล่อยไหมให้ไปมีความสุขกับไอ้ภัคพลนั่นง่ายๆเหรอวะ…ฉันจะแก้แค้นให้สาสมกับที่ไหมกับไอ้นั่นมันทำกับฉันเอาไว้เลย….”คีรินเอามือเช็ดน้ำตาของตัวเองแล้วพูดบอกไปเพราะเขาอยากจะตรวจเลือดให้ชัดเจน เพราะบางทีเส้นผมที่เพื่อนของเขาได้ไปมันอาจจะสลับกันก็ได้ คีรินคิดไปอย่างมีหวัง ก่อนจะพูดไปถึงแพรไหมและภัคพลที่เขาจะไม่ปล่อยให้สองคนนี้มีความสุขบนความทุกข์ของเขาแน่ๆ

“แกจะแก้แค้นอะไรพวกเขาวะคีริน…” เนวินเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าอยากรู้ เพราะตอนนี้สีหน้าของเพื่อนหนุ่มดูโกรธแค้นเอามากๆ

“ไหมเขาทำกับฉันยังไงฉันก็จะทำแบบนั้นกับเขานั่นแหละ…ฉันจะไม่ยอมหย่าให้ไหมไปเสวยสุขกับไอ้นั่นหรอก ฉันจะทรมานให้ไหมกับมันได้รู้ว่าการที่มาสวมเขาให้ฉันมันต้องเจอกับอะไร…และฉันจะใช้คนใกล้ตัวของไหมเขานั่นแหละ เขาจะได้รู้ว่าการที่โดนคนที่รักหักหลังมันเป็นยังไง....” คีรินพูดด้วยเสียงเข้มอย่างจริงจัง แล้วเขาก็คิดเอาไว้แล้วว่าเขาจะทำยังไงในการแก้แค้นแพรไหม

“แกจะใช้ใครวะคีริน…” เนวินเอ่ยถามแล้วมองเพื่อนหนุ่มที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างอยากรู้ เพราะคนใกล้ตัวแพรไหมที่คีรินพูดถึงน่ะมันหมายถึงใคร

“ก็เพื่อนสนิทของไหมเขาไง…ทัดดาว…เขาเคยชอบฉันมาก่อนมันก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้าฉันจะเป็นชู้กับเขาเพื่อแก้แค้นไหม…” คีรินพูดบอกไปเพราะทัดดาวนั้นเป็นเพื่อนสนิทกับแพรไหมเลย ถ้าเขาเป็นชู้กับทัดดาว แพรก็คงจะต้องเจ็บใจไม่มากก็น้อยล่ะ

“เฮ้อ…ฉันไม่อยากจะให้แกทำแบบนี้เลยว่ะ คุณทัดดาวเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะไอ้คีริน…แกอย่าดึงเขาเข้ามาเลยว่ะ เขาเป็นเพื่อนสนิทของคุณไหมเขาเลยนะ…เขากับคุณไหมสนิทกันมาเป็นสิบๆปีแกจะไปทำลายความสัมพันธ์ของเขาทำไมวะ….” เนวินที่พอจะรู้จักทัดดาวก็เอ่ยพูดบอกไป เพราะนั่นมันเพื่อนสนิทของแพรไหมเลยนะ และถ้าเพื่อนเขาทำแบบที่พูดจริงๆเขาว่ามันทำได้แน่ เพราะทัดดาวก็เคยมีใจให้เพื่อนของเขามาก่อน

“คนอย่างไหมไม่สมควรจะเจอมิตรภาพดีๆจากใครหรอก…แกรอดูก็แล้วกันเนวิน..ถ้าผลตรวจเลือดของฉันกับเคนโซ่ออกมาไม่ตรงกัน ฉันทำแบบที่ฉันพูดตอนนี้จริงๆแน่...” คีรินพูดบอกไปแบบมาดมั่น เพราะเธอสวมเขาให้เขา เขาก็จะสวมเขาให้เธอ และเขาจะทำให้เธอเจ็บและเสียใจยิ่งกว่าที่เขาเจอ

เนวินมองเพื่อนหนุ่มไปก็ถอนหายใจออกมาทันที เพราะคีรินเป็นคนที่ถ้าตัดสินใจอะไรแล้วมันก็จะทำแบบนั้น และเขาก็ไม่สามารถห้ามมันได้ ขนาดมันแต่งงานเขายังห้ามไม่ได้แล้วนี่มันจะแก้แค้นเขาจะห้ามอะไรได้ เขาก็คงทำได้แต่เป็นที่ปรึกษาและคอยเตือนสติเพื่อนหนุ่มเท่านั้น เขาก็หวังว่าคีรินมันจะไม่ทำไปเกินกว่าเหตุไปมากกว่าที่มันคิดนี่ก็แล้วกัน…

จากนั้นไม่นานคีรินก็ชวนเนวินนั้นไปที่บ้านของเขาเพื่อไปรับเคนโซ่นั้นออกมาตรวจเลือดที่โรงพยาบาล ซึ่งวันนี้แพรไหมออกไปตรวจงานที่ร้านจิวเวอร์รี่ของเธอพอดีทำให้เคนโซ่นั้นอยู่กับพี่เลี้ยง เขาก็เลยใช้โอกาสนี้เพื่อเอาลูกออกมาตรวจซะเลย

“หวังว่าผลตรวจจะออกมาว่าลูกเป็นลูกของพ่อนะเคนโซ่…” คีรินเอามือลูบที่หน้าท้องของลูกชายที่อยู่ในรถเข็นอย่างรักใคร่ หลังจากที่เขานั้นพาลูกไปตรวจเลือดมาแล้วและเขาก็กำลังทำให้ลูกชายนั้นหลับไปได้ จากที่ร้องไห้โยเยเพราะถูกเข็มเจาะเลือดไปตรวจเมื่อกี้ เขาก็ไม่ได้ให้ลูกต้องเจ็บตัว แต่มันเป็นสิ่งที่เขาเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

เนวินที่มองเพื่อนหนุ่มพูดกับลูกชายแบบนั้นแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างสงสาร เพราะตอนนี้เขาพึ่งมาสังเกตได้ว่าเด็กคนนี้หน้าตาออกไปทางตี๋ๆไม่ค่อยจะเหมือนเพื่อนของเขาเลย แต่เขาก็ไม่กล้าพูดออกไปเพราะคีรินนั้นมันยังคงมีความหวังว่าเคนโซ่จะเป็นลูกของมัน เขาก็ไม่อยากจะไปพูดบั่นทอนจิตใจของเพื่อนหนุ่ม

“แล้วนี่แกจะพาลูกกลับบ้านเลยหรือเปล่าวะ พอดีวันนี้ฉันมีนัดประชุมต่อว่ะ ฉันคงไปกับแกต่อไม่ได้แล้วนะโว้ย…” เนวินเอ่ยถามไปเพราะเดี๋ยวเขาต้องไปเข้าประชุมเพื่อเตรียมตัวที่จะทำงานสำคัญในคืนพรุ่งนี้

“อืม แกกลับไปทำงานต่อเถอะว่ะ ฉันขอบใจแกมากนะไอ้เนที่มาเป็นเพื่อนฉันแล้วก็ยังช่วยฉันสืบจนรู้ความจริงน่ะ ขอบใจว่ะ..” คีรินหันไปตอบเพื่อนหนุ่มแล้วก็เข้าไปกอดอย่างขอบคุณที่มันช่วยเปิดหูเปิดตาให้เขาได้พบกับความจริง

“เออ มีอะไรก็โทรมานะ ฉันไปล่ะ…” เนวินกอดตอบแล้วก็เอามือตบหลังเพื่อนหนุ่มเบาๆแล้วเขาก็ถอนกอดออกแล้วยิ้มให้เพื่อนหนุ่มไป จากนั้นเขาก็เดินออกไปแบบเร่งรีบ

“ลุงเนไปแล้ว ทีนี้เราสองคนก็กลับบ้านกันนะครับคนเก่ง…” คีรินมองเพื่อนหนุ่มเดินออกไปแล้วเขาก็หันมาพูดกับลูกชายที่นอนหลับอยู่แล้วก็เข็นรถเข็นเด็กออกจากโรงพยาบาลแล้วขึ้นรถตู้ของที่บ้านที่มาจอดรอรับเขาและลูกกลับบ้าน

หนึ่งชั่วโมงต่อ ณ บ้านของคีริน….เวลาหกโมงเย็น

“คุณคีริน คุณพาลูกไปไหนมาคะ ทำไมไม่เห็นคุณโทรบอกฉันเลยคะ” แพรไหมเห็นคีรินอุ้มลูกเข้ามาในบ้านก็รีบลุกไปหาแล้วเอ่ยถามเขาด้วยสีหน้าดุๆที่เขาไม่บอกเธอ

“ก็คุณออกไปที่ร้านไม่ใช่เหรอ พอดีวันนี้ผมว่างน่ะก็เลยมารับลูกออกไปข้างนอกกับเนวินมันน่ะ…ทำไมเหรอ ผมจะพาลูกไปไหนต้องบอกคุณก่อนหรือไง เคนโซ่ก็ลูกของผมเหมือนกันนะ” คีรินพูดบอกไปด้วยเสียงเข้มพร้อมกับหน้าตาที่มองเธอแบบไม่อ่อนโยนแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป

“คะ…อ่อ เปล่าค่ะ ที่ฉันพูดก็เพราะว่าฉันเป็นห่วงก็เท่านั้นเองค่ะ เมื่อวานคุณบอกว่าคุณไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอคะ ฉันแค่กลัวลูกจะติดหวัดจากคุณน่ะค่ะ คุณพาลูกออกไปข้างนอกมาคงจะเหนื่อย ไปนั่งพักก่อนสิคะ…เดี๋ยวฉันดูลูกต่อเองค่ะ…” แพรไหมเห็นคีรอนตอบเธอด้วยเสียงห้วนๆแล้วทำหน้าตึงใส่เธอแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจทันที เพราะปกติเขาไม่ได้ทำท่าทีแบบนี้กับเธอเลย เธอจึงพูดบอกไป

“อืม…” คีรินพยักหน้าตอบไปก็ส่งเคนโซ่ให้แพรไหมอุ้มต่อ แล้วเขาก็เดินไปทางห้องนอนรับแขกที่เขาพักเมื่อคืนทันที เพราะตอนนี้เขาไม่อยากจะเจอหรือพูดคุยอะไรกับเธอเลย ยิ่งเขาเห็นหน้าเธอเขาก็ยิ่งเจ็บใจกับสิ่งที่เธอนั้นทำกับเขา

“เป็นอะไรของเขานะทำไมต้องทำท่าทางเหมือนโกรธเราด้วย เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนิ” แพรไหมพูดออกมาด้วยสีหน้างงๆ ก่อนจะมองตามคีรินไปอย่างไม่เข้าใจเขาเลย แพรไหมคิดไปก็ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่สนใจอะไร เพราะเขางอนเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ก็ปล่อยให้เขาหายงอนเอาเองก็แล้วกัน

จากนั้นแพรไหมก็อุ้มลูกของเธอไปนั่งเล่นในห้องอย่างคิดถึง เพราะวันนี้เธอออกไปทำงานมาจึงไม่ได้เล่นกับลูกเท่าไหร่ เธอจึงหยอกเย้ากับลูกชายไปแบบมีความสุข

สองวันผ่านไป…

ข่าวที่เนวินจับแรงงานลักลอบเข้ามาในไทยได้เกือบสี่สิบคนจากการที่หลบซ่อนอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ก็กลายเป็นข่าวดัง ทำให้สื่อนั้นให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก เนื่องจากเนวินนั้นได้ออกหมายจับนายตำตรวจชั้นผู้ใหญ่ด้วย เพราะมีหลักฐานสาวไปถึงตัวนายตำรวจคนนี้

“นายตำรวจคนนี้เก่งทีเดียว ที่จัดการไปถึงต้นตออย่างไอ้หน้าประจวดนี่ได้ ต่อไปเราก็ไม่ต้องโดนพวกมันรีดไถ่อีกแล้ว ดีจริงๆ…” ไกรศรอ่านข่าวแล้วยิ้มออกมาก่อนจะพูดไปด้วยเสียงมีความสุขเลยทีเดียว

“หมดคนนี้แล้วก็ต้องมีคนใหม่มานั่นแหละค่ะคุณ…อิทธิพลพวกนี้ก็รู้ๆกันอยู่ว่าไปไม่ถึงหัวหน้าหรอก อย่างมาก็เป็นพวกลูกน้องคอยเป็นแพะรับบาปให้…” กุลมาศพูดเสริมใส่สามีของเธอไปอย่างรู้ว่าเดี๋ยวอีกสักพักมันก็ต้องมีคนใหม่มา

“มันก็จริง แต่อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์ช่วงนึงมันก็ดีไม่ใช่เหรอ เฮ้อ…ผมล่ะอยากจะได้ลูกเขยเป็นตำตรวจเก่งๆแบบนี้จริงๆเลย จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยกับเรื่องรีดไถพวกนี้จากท่าเรืออีก” ไกรศรพูดออกไปแล้วมองไปที่ลูกสาวของเขาที่นั่งทานข้าวเช้าอยู่ด้วยรอยยิ้มทันที