บทที่ 46 (2)

บทที่ 46 (2)

หยางเหวินเหลือบขึ้นมองใบหน้าของสตรีที่แต่งตัวเป็นชายชั่วครู่เมื่อเขาจับชีพจรดูแล้วรู้สึกว่าอาการป่วยนี้ช่างแสนคุ้นเคย ชีพจรยุ่งเหยิงจากการกำเริบของพิษที่สะสมในร่างกาย และพิษชนิดนี้นั้นไม่ใช่ว่าใครจะได้รับการโดยง่ายเหมือนอย่างที่คนคนหนึ่งที่เขารู้จักเป็นเลย

...ช่างหลิน ชายหน้าขาวผู้นั้น เขารู้ว่านางคือสตรีที่ปกปิดตัวตน แต่จะใช่สตรีตรงหน้าหรือไม่นั้น มีความเป็นไปได้ห้าส่วน อาการของพิษนี้อาจบังเอิญเป็นเหมือนกันก็เป็นได้

หยางเหวินเบี่ยงสายตามองบ่าวที่ติดตามมาของสตรีตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปหยิบยาลูกกลอนกดอาการพิษที่เขามักพกไว้เสมอขึ้นมา ส่งให้บ่าวของนาง

ใช้เวลาสักพักรถม้าของหยางเหวินก็มาหยุดที่จวนตระกูลไป เป็นเย่าถิงที่อุ้มซูเมิ่งเข้าไป ซึ่งสร้างความแตกตื่นในคนในจวนเป็นอันมาก ไป๋หย่งคังที่กลับมาจากพระราชวังสักพักแล้วพอเห็นบุตรีกลับมาพร้อมสภาพเยี่ยงนี้และตามเสื้อผ้าเปื้อนเลือดมากมายจึงรีบสั่งคนให้ไปตามหมอมา และได้รู้ว่าคนที่มาส่งซูเมิ่งก็เป็นหมอเช่นเดียวกันจึงตามให้หยางเหวินเข้าไปตรวจดูอาการซูเมิ่งก่อนและรอหมอประจำตระกูลเข้ามา หย่งคังสังเกตได้ว่ารถม้าคันของหยางเหวินมีตราตระกูลเย