ตอนที่ 4/2 & 5

คิมหันต์หัวเราะออกมาสั้นๆก่อนจะพูดถึงเธอเป็นเชิงเหยียดไม่เปลี่ยน “ครอบครัวเราไปรู้จักผู้หญิงแบบเขาได้ไงกัน”

“ทำไมพูดถึงเขาแบบนั้นล่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ก็วันนี้เขาทำตัวไม่ดีใส่ผม ปากร้าย ไม่เคารพผมเลย” สุวรรณรัตน์มองลูกชายอย่างไม่อยากจะเชื่อ ปกติพัชสิกาจะเป็นคนเรียบร้อย อ่อนหวาน เกรงอกเกรงใจคนอื่น ต่างจากลูกชายที่ชอบปากร้ายใส่คนอื่นอยู่ตลอดเวลา

แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน ไม่มีใครกล้างัดข้อกับเขาได้ พัชสิกาคือคนแรกที่ใจกล้า

“แม่ว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิดกันมากกว่า หนูพัชเขามีบุญคุณกับเรามากเลยนะ เขาเคยช่วยชีวิตพ่อของคิมเมื่อตอนเกิดอุบัติเหตุ เป็นคนสละเวลามาบริจาคเลือดให้ทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลย ตอนนั้นทางโรงพยาบาลขาดเลือดที่ตรงกับพ่อพอดี” คิมหันต์ถึงกับชะงักนิ่งไป จากที่โกรธเธอเป็นฟืนเป็นไฟตั้งแต่ที่ทำงานกลับเผลอไปนึกย้อนในวันที่พ่อของเขาเกิดอุบัติเหตุ ทั้งๆที่โรงพยาบาลแจ้งแล้วว่าเลือดไม่มากพอ อาจจะส่งตัวไปรักษาต่อที่อื่นให้เร็วที่สุด แต่ในวันเดียวกันทางโรงพยาบาลก็โทรกลับมาอีกครั้งว่าพ่อของเขาปลอดภัยดีแล้ว

ตอนนั้นเขาก็ได้แต่แปลกใจแต่ก็ไม่อยากจะสงสัยต่อ

แค่พ่อเขาปลอดภัยดี เขาก็ดีใจแล้ว

“ที่พ่อเขารับหนูพัชเข้ามาทำงานง่ายๆ ก็เพราะเรื่องนี้แหละ” คิมหันต์เข้าใจแล้วแต่ถามว่าจะใจดีด้วยไหม ก็ตอบเลยว่า ไม่!

บุญคุณนั้นมันเกิดขึ้นแค่กับพ่อ ไม่ใช่กับเขา

เอ๊ะ!  หรือที่เธอกล้าปากร้ายใส่เขาก็เพราะเรื่องบุญคุณแน่ๆเลย

เธอแค่เอาเรื่องบุญคุณมาเป็นสะพานในเรื่องผลประโยชน์ต่างๆ กะจะรวยทางลัดก็ได้ ฉะนั้นเขาไม่ควรไว้ใจเธอเด็ดขาด คนมันเกลียดไปแล้ว จู่ๆจะให้มาทำดีด้วยก็ฝันเอาเถอะ

คิมหันต์ยังคงอคติต่อพัชสิไม่เลิก

“แล้วสรุปเขาทำงานดีหรือเปล่า” สุวรรณรัตน์ยังไม่เคลียร์และที่ถามไม่ใช่เพราะอยากจับผิด เธอแค่ต้องการประเมินว่าเป็นเพราะระบบบริษัทหรือเป็นเพราะลูกชายที่สอนงานไม่ดีกันแน่ ถ้าเธอไม่ตั้งใจทำงานจริงๆจะคว้าเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยมาครองได้อย่างไร แถมยังเป็นมหาลัยชื่อดังที่ใครๆก็อยากเข้าอีกด้วย

 “แย่มาก” คิมหันต์แสยะยิ้มร้ายก่อนจะเดินขึ้นไปบนบ้าน วันนี้ขอกลับมานอนบ้านสักวัน อยู่ไปนานๆก็เบื่อ

สุวรรณรัตน์ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้นก็ได้แต่ใช้มือทาบอกอ้าปากหวอ

‘ขนาดนั้นเชียวหรือ’

ตอนที่ 5 รักกันจนน่าหมั่นไส้

วันต่อมา ก็ยังเป็นวันทำงานของใครหลายๆคน พัชสิกาเองก็ทำงานร่วมกับท่านรองฯใจยักษ์มาได้สองอาทิตย์แล้ว ถามว่าที่ผ่านมายังด่ากันอยู่ไหม แน่นอนว่าก็มีบ้าง แต่ส่วนใหญ่งานก็มักจะเข้ามาคั่นเวลาไว้สะก่อน บทจะยุ่งก็ยุ่งสะจนไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำใส่กันเลย

พัชสิกาภาวนาแค่ว่าขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีและสุขสงบ ขออย่ามีอะไรมาทำให้ปรี๊ดแตกอีกเลย

“พี่คิมไปไหน” ภาวนาไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมเอ่ยถามและรู้สึกได้ว่าไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ พัชสิกาเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมฯเพื่อตอบคำถาม

“ฉันไม่ทราบค่ะ” พัชสิกาพูดตามตรงเพราะคิมหันต์ไม่ได้บอกไว้ว่าจะไปไหน

“จะไม่ทราบได้ไง ก็ทำงานห้องในเดียวกัน” เธอพูดเสียงดังขึ้นอีกระดับ เลขาคนนี้ชักจะท้าทายเธอมากไปแล้วนะ นี่เห็นว่าคิมหันต์ไม่อยู่หรือยังไง ถึงได้กล้ามาพูดจาโต้ตอบเธอแบบนี้

          “เดี๋ยวฉันโทรเรียกให้ค่ะ” พัชสิกากำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแต่แพนนีญาร์ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

 “เธอมาทำงานในห้องเดียวกันได้ไง เลขาคนเดิมเขามีห้องส่วนตัวและอยู่นอกห้องด้วย” พัชสิกาขมวดคิ้วเพราะไม่รู้มาก่อนจริงๆ

“ปกติเขานั่งข้างนอกเหรอคะ”

“นี่ เธอจะบอกฉันว่าเขาให้เธอเข้ามาทำงานด้านในเองเหรอ”

“ค่ะ แต่คนที่บอกเป็นท่านประธานค่ะ ไม่ใช่ท่านรองฯ” แพนนีญาร์เผยสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอพยายามเข้าทางพ่อแม่เขาแต่ไม่เป็นผล แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครถึงได้เข้าทางพ่อแม่ของคิมหันต์ได้ง่ายขนาดนี้

“เธอเป็นใคร”

“เป็นเลขาไงคะ”

“อย่ากวนประสาทได้ม่ะ ถ้าไม่อยากโดนไล่ออก” แพนนีญาร์ถลึงตามองอย่างโกรธเคืองและรู้สึกไม่ถูกชะตาก็วันนี้

พัชสิกาเองก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นแฟนของคิมหันต์ชัวร์ นิสัยคล้ายกันขนาดนี้ คนศีลเสมอกันย่อมคบกันได้อยู่แล้ว

 “ฉันบอกตามความเป็นจริงค่ะ ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร” พัชสิกาเลือกที่จะหันกลับมาใส่ใจงาน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมจบ

 “น๊อย!! นังคนนี้ ! ฉันจะสั่งให้พี่คิมไล่แกออก” แพนนีญาร์ขู่ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าน่าจะเป็นไปได้ยาก ผู้หญิงตรงหน้าเป็นพนักงานใหม่ ยังไม่รู้เรื่องมากขนาดนั้น คงจะเชื่อคำพูดเธอง่าย

แต่ไม่!

“ฉันจะไปก็ต่อเมื่อถูกคำสั่งไล่จากปากท่านรองฯเท่านั้น เพราะเขาเป็นเจ้านายฉัน ส่วนคุณเป็น...” พัชสิกากำลังจะพูดว่า ‘แฟน’ กลับเลือกที่จะหยุดไว้ก่อนดีกว่า เพราะต้องการเว้นคำไว้ให้อีกฝ่ายตอบเอง เนื่องจากตนก็ยังไม่ได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์มากขนาดนั้น

ทันทีที่แพนนีญาร์กำลังจะปริปากพูดคิมหันต์ก็เดินเข้ามาพอดี

“มีเรื่องไรกัน” เขาเห็นสีหน้าแพนนีญาร์เหมือนมีเรื่องอะไรกับพัชสิกาจึงเอ่ยถามตามหน้าที่

“พี่คิมคะ ยัยเลขาของพี่คิมหาเรื่องแพนค่ะ” แพนนีญาร์เดินเข้าไปควงแขนคิมหันต์และใช้น้ำเสียงอิดออด ยังไงศาลก็ต้องตัดสินให้เธอชนะอยู่แล้ว คิมหันต์คงไม่ตาต่ำไปหลงเชื่อคำพูดของเลขาธรรมดาๆคนนี้เป็นแน่