ตอนที่ 39 หัดสำนึกบุญคุณบ้าง

ณ ห้องนั่งเล่น

"โอ๊ย! เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ทำไมไอ้กล้วยหอมถึงยังไม่มาสักที"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงด้วยความหงุดหงิดก่อนที่เธอจะปาดเหงื่อออกจากใบหน้าที่บึ้งตึงของเธอ เพราะไม่พอใจที่กล้วยหอมนั้นมาช้า เธออยู่ทำความสะอาดที่ห้องนั่งเล่นเป็นเวลาเกือบ 1 ชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังทำไม่เสร็จ เพราะเป็นห้องที่ค่อนข้างใหญ่ ถ้าหากทำคนเดียวคงต้องใช้เวลา 2 หรือ 3 ชั่วโมงเต็มๆ แต่ถ้าหากคนเคยทำเพียงแค่ 1 ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว 

"ทำไมห้องถึงใหญ่แบบนี้เนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

แต่สำหรับชมพู่นั้นเธอไม่เคยทำงานบ้านเป็นเวลาหลายปี ชมพู่ก็เลยทำงานได้ค่อนข้างช้า กล้วยหอมจึงจะต้องมาช่วยชมพู่ทุกวัน เพราะอ้อนและสมพรนั้นมีหน้าที่จัดซื้ออาหารและทำอาหารให้คุณท่าน ถ้าหากใบแก้วหายป่วย หน้าที่ในการทำอาหารและการซื้ออาหารจะตกเป็นของใบแก้ว 

"จะบ่นอะไรนักหนา ทำแค่นี้มันไม่ตายหรอกนะ"

"เหอะ ลูกป้าไปไหน มันไปทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่มาช่วยฉันสักที มาสายเกือบทุกวัน"

ชมพู่รีบต่อปากต่อคำกับสมพรอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสมพรเดินเข้ามาและเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งใส่เธอ และเอาแต่สั่งนู่นนี่ให้เธอทำงานบ้านตั้งหลายวัน มันทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าสมพรกำลังกลั่นแกล้งเธอ 

"เธอก็รู้ ว่ากล้วยหอมมันไปไหน อีกอย่างถึงมันจะมาทำช้า มันก็มาช่วยเองทำอยู่ดี เพราะรู้ว่าเอ็งทำคนเดียวไม่ได้ไง"

"นี่ป้า! ก็เพราะไอ้กล้วยหอมมันไปดูอีใบแก้วไง และอีกอย่างนะใครจะทำคนเดียวเสร็จ ห้องนั่งเล่นก็ใหญ่ขนาดนี้ ไหนจะห้องอื่น ๆ อีก ถ้าป้าว่างมากก็มาช่วยฉันทำสิ"

เมื่อสมพรได้ยินคำพูดของชมพู่นั้น ก็ถึงกับส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ ชมพู่ก็ยังคงเป็นคนเดิมที่ต่อปากต่อคำกับตน ไม่ว่าจะมอบหมายงานไหนไป ชมพู่ก็จะมักไม่พอใจเสมอ เพราะไม่อยากทำงานที่มันหนักและเหนื่อย ทั้ง ๆ ที่มันเป็นหน้าที่ของเธอ เพราะตลอดหลายปีเอาแต่กินนอนและรอแต่คุณท่าน พอไม่ได้ทำงานออกแรง ก็คงจะหงุดหงิดเป็นธรรมดา 

"ฉันไม่ว่างหรอกนะ เพราะว่าฉันกับนางอ้อนจะออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารให้กับคุณท่าน"

"ออกไปซื้อของเหรอ ฉันขอไปด้วยสิ ฉันไม่อยากทำความสะอาด ฉันปวดมือไปหมดแล้ว"

"ไม่ได้หรอกนะ ถ้าเธอไป ใครจะทำความสะอาด"

"ก็ลูกป้าไง มันทำคนเดียวได้ไม่ใช่เหรอ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงแข็งกระด้างกับสมพร เธอไม่อยากจะทำงานที่เหนื่อยแบบนี้อีกแล้ว ถ้าหากออกไปซื้อของข้างนอก ยังดีกว่าอยู่ในบ้านเลย ไปข้างนอกก็ยังมีอะไรน่าดูตั้งเยอะแยะ แล้วไม่เหนื่อยด้วยแค่เลือกเดินซื้อของ แต่ถ้าหากอยู่บ้านก็ไม่พ้นเรื่องงานบ้านอยู่ดี 

"เฮ้อ"

สมพรถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับคนอย่างชมพู่ ที่ยังคงไม่ปรับปรุงอะไร จะให้ทำอะไรก็เอาแต่บ่นและไม่พอใจ ทั้ง ๆ ที่ทุกคนก็เหนื่อยเหมือนกัน โดยเฉพาะช่วงนี้ที่คุณท่านมีอารมณ์ที่แปรปรวน มันเลยทำให้สมพรและอ้อนนั้นยิ่งเหนื่อยมากกว่าเดิม แต่จะต้องมาเหนื่อยกับชมพู่ที่เรื่องมากอีก 

"อย่าเห็นแก่ตัวหน่อยได้ไหม หน้าที่ทำความสะอาดมันเป็นหน้าที่ของเธอ เธอควรจะทำให้มันดีกว่านี้นะชมพู่ จะให้กล้วยหอมทำคนเดียว มันทำไม่ไหวหรอก"

"โอ๊ย! งั้นป้าก็ให้อีใบแก้วออกมาช่วยกล้วยหอมมันสิ มันใกล้จะหายแล้วไม่ใช่เหรอ นี่มันก็หลายวันแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่หายสักที แกล้งป่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้"

ทำเอาสมพรถึงกับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจกับคำพูดของชมพู่ที่เอ่ยถึงใบแก้วอย่างเสียหาย ทั้ง ๆ ที่ใบแก้วเป็นคนที่ช่วยให้เธอได้อยู่ต่อ แต่ชมพู่กับไม่สำนึกบุญคุณที่ใบแก้วช่วยเหลือไว้เลย 

จะให้คนป่วยมาทำงานคิดได้ยังไงกัน อาการใบแก้วคงหนักและไม่หายแน่นอน แล้วอีกอย่างใบแก้วเป็นเด็กขยันและมีความรับผิดชอบสูง เป็นคนที่สมพรรู้สึกสบายใจในทุกด้าน 

โดยเฉพาะกับเรื่องงาน ที่ทำอาหารถูกใจคุณท่าน และสมพรก็เอ็นดูใบแก้วมาก เพราะว่าใบแก้วเป็นเด็กดี ไม่สมควรโดนคนอย่างชมพู่มาหาว่าร้ายแบบนี้ 

"หัดสำนึกบุญคุณซะบ้าง ใบแก้วมันช่วยแกนะ ไม่งั้นแกคงไม่อยู่ถึงตอนนี้หรอก"

"ฉันไม่ได้บอกให้มันช่วยฉันซะหน่อย มันอยากสาระแนช่วยฉันเอง"

"ผิดหวังแทนพี่แก้วจริง ๆ เลย คนอย่างพี่น่ะไม่สมควรได้รับโอกาสเลยด้วยซ้ำ"

กล้วยหอมที่เดินมาแล้วนั้น ได้ยินนั้นก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก แล้วรู้สึกเสียใจแทนใบแก้วที่ให้โอกาสคนอย่างชมพู่ คนที่ไม่มีจิตสำนึกอะไรทั้งสิ้น

"อีกล้วยหอม! แกไม่ต้องมาพูดดีเลยนะ มัวแต่ดูอีใบแก้ว แล้วทิ้งให้ฉันทำความสะอาดคนเดียว"

"ก็หนูต้องดูแลพี่แก้ว แล้วอีกอย่างนะ ดีกว่าหนูไม่มาช่วยไหม ที่จริงพี่ควรทำเยอะกว่าหนูด้วยซ้ำนะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของพี่โดยตรงเลยไม่ใช่เหรอ โตกว่าหนูตั้งหลายปี แต่ก็ยังไม่พัฒนาอะไรเลยสักอย่าง"

"กรี๊ดด! อีกล้วยหอม นี่แกด่าฉันเหรออีเด็กผีตานี"

กล้วยหอมมองชมพู่ด้วยสายตาไม่พอใจ และยืนฟังชมพู่กรี๊ดออกมาเหมือนกับผีบ้า จนสมพรที่ยืนอยู่ด้วยนั้นถึงกับเอื่อมระอา ใจจริงกล้วยหอมอยากจะด่ามากกว่านี้อีก แต่ถ้าหากพูดคำหยาบคายออกไปก็กลัวแม่สมพรจะดุเอา 

"ถ้าแกไม่หยุดกรี๊ด ฉันจะฟ้องคุณท่าน และครั้งนี้แกจะไม่มีโอกาสอีก"

"อย่ามาขู่ฉันนะ! ป้าไปสั่งสอนลูกป้าให้ดีกว่านี้หน่อยสิ ฉันเป็นผู้ใหญ่นะ มันเป็นเด็ก มันจะมาเถียงต่อปากต่อคำกับฉันแบบนี้ไม่ได้"

"ผู้ใหญ่อย่างพี่ชมพู่ หนูไม่อยากนับถือหรอก ถ้าเป็นพี่แก้วอ่ะ น่านับถือมากกว่าพี่อีก"

"อีกล้วยหอม! แกอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับมันนะ อีใบแก้วมันตอแหล มันไม่ได้เป็นเหมือนที่แกคิดหรอก"

ใครกันแน่ที่ตอแหล คนอย่างพี่แก้วเป็นคนดีกว่าพี่ชมพู่ไหน ๆ ไม่สมควรโดนคนอย่างพี่ชมพู่มาทำร้ายจิตใจเลยด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่พี่แก้วก็ให้โอกาสพี่ชมพู่ และพูดขอร้องให้กับคุณท่านว่าอย่าให้ไล่ออก แต่ดูพี่ชมพู่พูดออกมาแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้หนูไม่ชอบพี่ชมพู่มากกว่าเดิม 

"รู้สึกผิดหวังแทนพี่แก้วจัง ไม่น่าจะให้โอกาสหรือขอร้องกับคุณท่านเลย หนูอยากให้พี่ออกจากที่นี่ไปเลยด้วยซ้ำ"

"กรี๊ด! อีกล้วยหอม!"

"หยุดเถอะครับพี่ พี่ไม่ควรทำตัวแบบนี้อีกนะ แล้วยังเรียกกล้วยหอมด้วยอีอีก"

น้ำเสียงหวานที่แหบเบานั้นเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจ เมื่อได้ยินประโยคจากชมพู่และเสียงกรี๊ดกร๊าดของชมพู่ ทำเอาร่างบางที่เดินเข้ามาถึงกลับรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก และรู้สึกผิดหวังกับชมพู่ที่ยังทำตัวแบบนี้อีก 

"ใบแก้ว!"

เมื่อทุกคนเห็นร่างบางเดินเข้ามา นั่นก็ทำให้พวกเขาตกใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะสมพรและกล้วยหอม

"พี่แก้ว! ออกมาทำไมจ๊ะ"

"พี่ได้ยินเสียงกรี๊ดน่ะ แล้วก็เป็นห่วงกล้วยหอมด้วย"

"หนูไม่ได้เป็นอะไรหรอกนะจ๊ะ พี่แก้วต่างหากที่เป็น ไม่สบายอยู่แท้ๆ ทำไมถึงออกมา"

กล้วยหอมเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงใบแก้วและเข้าไปสวมกอดประคองใบแก้วที่มีสีหน้าที่ยังซีดอยู่ มันทำให้กล้วยหอมรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วมาก แล้วพอได้ฟังเหตุผลใบแก้วที่พูดออกมานั้น มันก็ทำให้กล้วยหอมรักใบแก้วมากกว่าเดิม สมพรเองก็รู้สึกตกใจและเป็นห่วงที่เห็นใบแก้วออกมาจากห้อง เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใบแก้วนอนโทรมอยู่ที่ห้องตลอด 

"นั่นสิใบแก้ว นายยังไม่หายเลยนะ ถ้าเป็นลมขึ้นมาจะทำยังไง"

"ขอโทษด้วยครับ แต่แก้วได้ยินเสียงพี่ชมพู่กรี๊ด แล้วอีกอย่างแก้วค่อนข้างจะดีขึ้นแล้วครับพี่สมพร"

"ดีขึ้นอะไรกัน นายยังไม่หายดีนะใบแก้ว นายควรพักผ่อนอีกสองสามวัน"

"แก้วดีขึ้นแล้วครับ แก้วอยากทำงานแล้ว แก้วไม่อยากหยุดงานหลายวันครับ"

ผมไม่อยากให้ทุกคนต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะพี่สมพรแล้วก็พี่อ้อนนั้น ที่ทำหน้าที่ทำอาหารให้กับคุณท่านทุกวันในระหว่างที่ผมป่วย แล้วคุณท่านนั้นก็ดูเรื่องมากและก็ดูจะหงุดหงิดเป็นพิเศษ จนพี่สมพรและพี่อ้อนต้องทำอาหารขึ้นมาใหม่เกือบทุกวัน ทั้งที่มันเป็นหน้าที่งานของผม ผมไม่อยากนอนพักผ่อนอีกแล้ว ผมอยากช่วยงานและทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เเล้วอีกอย่างกล้วยหอมนั้นก็ต้องโดนพี่ชมพู่บ่นทุกวัน แล้วผมก็ไม่พอใจกับคำพูดที่พี่ชมพู่ใช้เรียกกับกล้วยหอมอีกด้วย

"ไม่ได้ ถ้านายเป็นห่วงเรื่องงาน นายไม่ต้องเป็นกังวลเลย สุขภาพสำคัญกว่านะ อีกอย่างเงินก็ไม่ถูกหักนะใบแก้ว"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ทั้งนั้นจ้ะพี่แก้ว พี่แก้วต้องพักผ่อนให้หายก่อนนะ เพราะพี่ชมพู่คนเดียว! ถึงทำให้พี่แก้วต้องออกมาจากห้อง จะกรี๊ดทำไมก็ไม่รู้ น่ารำคาญ!"

"อีกล้วยหอม! นี่แกรำคาญฉันเหรอ นั่นมันก็เป็นเพราะแกคนเดียว ที่มาช้า!"

เมื่อผมได้ยินพี่ชมพู่เรียกกล้วยหอมว่าอีอีกครั้ง มันก็ทำให้ผมรู้สึกโกรธพี่ชมพู่มาก แล้วยังจะพูดเสียงดังอีก กล้วยหอมยังเป็นเด็กไม่ควรจะมาฟังอะไรกับคำพูดผู้ใหญ่แบบนี้ 

"พอได้แล้วครับ ทำไมถึงยังเรียกกล้วยหอมว่าอีอีก กล้วยหอมเป็นเด็กนะครับ พี่เป็นผู้ใหญ่แล้วด้วยซ้ำ ควรจะพูดกับเด็กให้ดีกว่านี้"

"อีใบแก้ว! แกอย่ามาสั่งสอนฉัน เป็นเพราะแกเหมือนกันที่ทำให้ฉันต้องเหนื่อยขนาดนี้ ทำไมแกไม่รีบหายป่วยเร็ว ๆ มาป่วยให้เป็นภาระคนอื่นทำไม"

"นั่นปากเหรอชมพู่ ทำไมถึงพูดจาแย่ขนาดนี้ ถ้าเธอยังพูดอย่างนี้อีก ฉันคงต้องบอกคุณท่านให้ไล่เธอออกจริงๆ"

"อย่ามาขู่ฉันนะป้า! แล้วอีกอย่างฉันก็พูดถูก อีใบแก้วมันป่วย ทุกคนเลยต้องหันมาดูแลมัน มันเป็นภาระคนอื่น"

เมื่อได้ยินประโยคนี้จากชมพู่อีก ทำเอาสมพรและกล้วยหอมนั้นหน้าขึ้นสีแดงด้วยความโกรธและโมโหกับคำพูดที่ไม่สมควรจะพูดออกมา โดยไม่นึกถึงจิตใจของคนที่ป่วยอย่างใบแก้วเลยด้วยซ้ำ 

"ไม่ได้ช่วยเหลือหรือดูแลอะไรพี่แก้ว ก็อย่ามาพูดจาแบบนี้เลย กล้วยกับแม่และทุกคนตั้งใจดูแลพี่แก้ว แล้วก็ไม่เคยคิดว่าพี่แก้วเป็นภาระเลยด้วยซ้ำ เป็นพี่ต่างหากที่เป็นภาระของคนอื่น"

"กล้วยหอม..."

"ใครเป็นภาระ! ฉันไม่ได้เป็นภาระใครทั้งนั้น อีใบแก้วต่างหากที่เป็นภาระ"

"หยุดได้แล้วนะ! อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้ชมพู่ ไม่งั้นฉันจะบอกคุณท่านอย่างแน่นอน"

สมพรหมดความอดทนก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงดังใส่ชมพู่ด้วยความโกรธและโมโหกับการกระทำและคำพูดของชมพู่ที่ไม่ได้ดีขึ้นเลยด้วยซ้ำ แล้วยังพูดร้ายกับคนที่ขอร้องขอโอกาสให้เธออยู่ต่อ ใบแก้วมาได้ยินอะไรแบบนี้จะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน 

"โธ่เอ๊ย! เก่งแต่ขู่ฉันนั่นแหละ ฉันไม่ทำแม่งแล้ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ให้อีใบแก้วกับลูกป้าทำนั่นแหละ"

"ไม่ได้ เธอต้องทำงานของเธอให้เสร็จ แล้วต่อจากนี้จะไม่มีใครช่วยเธอทำ ใครมีหน้าที่ทำห้องไหน ก็รับผิดชอบห้องนั้น"

"ไม่ได้นะ! แค่ห้องนี้ห้องเดียว ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว"

"ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน และฉันมีสิทธิ์สั่ง และอีกอย่างใบแก้วยังทำไหวได้คนเดียวเลย ทำไมเธอถึงจะทำไม่ได้"

"ก็ได้! มีแต่คนน่ารำคาญ เบื่อที่สุด! และอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับมัน"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงดังด้วยความหงุดหงิดและโมโหที่สมพรและกล้วยหอมชอบเปรียบเทียบเธอกับใบแก้ว อะไร ๆ ก็หาว่าใบแก้วดีกว่าเธอ ทั้งที่ก็เป็นแค่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า เพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ ก็หาว่าดีแล้ว คุณท่านก็ด้วยดูสนใจมัน

"ออกไปสิ! ฉันจะได้ทำความสะอาด จะมายืนเกะกะทำไม"

"เหอะ พวกหนูก็ไม่อยากอยู่ที่นี่หรอก ไปกันเถอะพี่แก้ว ไปกันเถอะแม่"

กล้วยหอมพูดกับชมพู่ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เพราะว่าไม่ชอบชมพู่ตั้งนานแล้ว แล้วพอมาทำตัวแบบนี้ใส่กับใบแก้วก็ยิ่งไม่ชอบขึ้นไปใหญ่จนเกลียดขี้หน้า ก่อนที่กล้วยหอมและสมพรนั้นจะพยุงประคับประคองใบแก้วคนละข้างแล้วก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่นทันที 

---