ตอนที่ 38 คุณท่านเปลี่ยนไป

ณ บ้านรัฐนากรณ์ เวลา 08.00 นาฬิกา

"พี่แก้ว เอาผลไม้ไหม เดี๋ยวกล้วยไปปอกให้"

กล้วยหอมที่นั่งอยู่ข้างเตียงใบแก้วนั้นเอ่ยถามน้ำเสียงใส และมองใบแก้วที่นอนอยู่บนเตียงนอนด้วยสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงอย่างมาก ตั้งแต่คืนนั้นที่ขึ้นไปหาคุณท่านที่ห้องใบแก้วก็ล้มป่วยมาตลอด 4 วัน และวันนี้ก็เป็นวันที่ 5 ที่ใบแก้วนอนโทรมอยู่ที่ห้อง โดยมีกล้วยหอมคอยดูแลตลอดทั้งวัน

"ขอบใจนะกล้วยหอม แต่พี่ไม่อยากกินอะไรแล้ว"

น้ำเสียงหวานแหบเอ่ยบอกกับกล้วยหอม ก่อนใบหน้าสวยของใบแก้วจะหันมามองกล้วยหอมพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย เพื่อไม่ให้กล้วยหอมเป็นห่วงตนไปมากกว่านี้ 

"พี่ดีขึ้นเยอะแล้ว อย่าเป็นห่วงพี่เลยนะกล้วยหอม"

"แต่พี่แก้วก็ยังไม่หายดี กล้วยก็เป็นห่วงอยู่ดี ตอนแรกก็ดูจะดีขึ้นนะจ๊ะ แต่พอหลังจากวันนั้นพี่ก็เป็นหนักขึ้นกว่าเดิม"

"อืม ก็จริงวันนั้นพี่เป็นไข้หนัก แต่ตอนนี้พี่ดีขึ้นแล้วนะ"

ในวันนี้ก็ยังดีกว่าวันนั้นเพราะอาการของใบแก้วนั้นสาหัส เจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมดโดยเฉพาะช่องทางหลังที่โดนคุณท่านกระทำย่ำยีจนเกือบเช้าตรู่ หลังจากนั้นคุณท่านก็ได้เรียกหมอส่วนตัวมารักษาให้กับเขา โดยที่รู้เรื่องของเขาสองคน แต่คนในบ้านก็ยังไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น คิดว่าใบแก้วไข้ขึ้นเพราะเจอแต่เรื่องหนักๆ และอาจจะโดนคุณท่านดุเรื่องชมพู่ก็เท่านั้น

"ก็ได้จ้ะ ช่วงนี้พี่แก้วกินน้อยลง กล้วยก็คิดว่าถ้ากินผลไม้ พี่แก้วอาจจะกินได้เยอะมากกว่าข้าว"

"พี่ขอโทษนะ ที่กินน้อย อาจเป็นเพราะพี่ป่วยและรู้สึกเจ็บคอ พี่ก็เลยไม่อยากจะกลืนอะไรลงท้อง"

มันเป็นความจริงที่ว่าผมกินข้าวไม่ค่อยเยอะ เพราะผมรู้สึกไม่ค่อยดีกับในเรื่องคืนนั้นเป็นอย่างมาก จนไม่อยากจะกลืนอะไรลงท้อง แม้จะรู้สึกหิวก็ตาม พอจะตักกินเท่านั้นก็รู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียนออกมา มันทำให้ผมนึกถึงในเรื่องคืนนั้น 

"อึก"

สัมผัสที่รุนแรงและคำพูดของคุณท่านมันช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายสำหรับผม ผมเลยนอนโทรมป่วยมาตลอดหลายวัน ผมอยากจะลืมความโหดร้ายที่คุณท่านกระทำใส่ผม แต่มันกลับลืมไม่ได้เมื่อความเจ็บปวดมันเป็นสิ่งยืนยัน ผมไม่อยากจะมองร่างกายของผมเลยสักนิด เพราะมันเต็มไปด้วยร่องรอยที่คุณท่านกระทำ และผมยังรู้สึกเจ็บที่ช่องทางหลัง แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม 

"พี่แก้ว! จะอาเจียนเหรอจ๊ะ เดี๋ยวนะจ๊ะเดี๋ยวฉันไปเอากระโถนมาให้"

"ม..ไม่ใช่ พี่ไม่ได้อยากอาเจียน พี่แค่รู้สึกเจ็บตัวไม่หาย"

"เหรอจ๊ะ กล้วยคิดว่าพี่จะอ้วก กล้วยไม่ชอบให้พี่ไม่สบายเลย กล้วยสงสารพี่แก้ว เมื่อไหร่พี่แก้วจะหายเร็ว ๆ นะ"

กล้วยหอมเอ่ยน้ำเสียงสั่นด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกสงสารใบแก้วที่ต้องนอนโทรมหลายวัน ก่อนที่กล้วยหอมนั้นจะสวมกอดใบแก้วด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นใบแก้วไม่สบาย 

"เด็กดี อย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพี่ก็หายแล้ว"

ใบแก้วมองกล้วยหอมด้วยสายตาที่อ่อนโยนและรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ทำให้กล้วยหอมต้องมาทุกข์ใจและไม่สบายใจกับการป่วยของตน ก่อนที่มือเรียวเล็กจะลูบหัวกล้วยหอมที่กอดตนเอาไว้หลวมๆ ด้วยความเอ็นดู จนใบแก้วถึงกับต้องยิ้ม จากที่เป็นเด็กร่าเริงในตอนแรกกลับดูซึมเศร้าเมื่อใบแก้วป่วย 

"ฮึก ก็หนูเป็นห่วงพี่แก้วนี่นา ตั้งแต่พี่แก้วป่วย แม่ก็ดุกล้วยหอมทุกวันเลย แล้วกล้วยก็ไม่ได้กินอาหารกับขนมที่พี่แก้วทำเลย เมื่อไหร่พี่แก้วของหนูจะหายเร็วๆนะ"

"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคนเก่ง เดี๋ยวพี่หายแล้ว พี่จะทำของอร่อยให้กล้วยกินนะ เพราะงั้นเป็นเด็กดีนะกล้วยหอม"

"จ้ะพี่แก้ว กล้วยหอมจะเป็นเด็กดี ถึงแม้ว่าแม่จะดุทุกวันก็เถอะ กล้วยไม่สนใจแม่หรอก กล้วยสนใจแต่พี่อย่างเดียว"

คำพูดของกล้วยหอมทำเอาใบแก้วหัวเราะออกมาเบาๆ และยิ้มด้วยความเอ็นดู ในสายตาของใบแก้วนั้นกล้วยหอมเป็นเด็กที่ดี และใบแก้วก็เอ็นดูกล้วยหอมเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แม้จะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ความน่ารักของกล้วยหอมมันทำให้ใบแก้วอดเอ็นดูกล้วยหอมไม่ได้เลย 

"กล้วยหอมเป็นเด็กดี ขอบคุณนะที่อยู่ดูแลพี่มาตลอดหลายวัน"

"กล้วยเต็มใจจ้ะ ก็กล้วยชอบพี่แก้ว อีกอย่างพี่แก้วก็เหมือนเป็นพี่ของกล้วย หายเร็ว ๆ นะจ๊ะพี่"

"ขอบคุณนะ อีกไม่กี่วันพี่ก็จะหายแล้วแหละ พี่หยุดมาหลายวันแล้ว พี่สมพรแล้วพี่อ้อนคงจะเหนื่อยมากน่าดู"

ผมไม่อยากเจ็บป่วยแบบนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมนอนเจ็บป่วยและไม่สบายหลายวันขนาดนี้ เพราะคุณท่านคนเดียวที่ทำให้ผมป่วย แล้วยังไม่คิดจะมาขอโทษผมเลยด้วยซ้ำ หลังจากเสร็จในคืนนั้นจนถึงตอนนี้ ผมก็ไม่เห็นคุณท่านโผล่มาให้ผมเห็นเลย แต่ก็ดีแล้วแหละ เพราะผมไม่อยากเจอหน้าคุณท่าน 

แต่ผมก็รู้สึกไม่ดีกับการที่ผมป่วยแบบนี้ มันทำให้พี่สมพร พี่อ้อน และกล้วยหอมนั้นทำงานในส่วนของผมอย่างหนัก เพราะคุณท่านไม่พอใจกับการทำอาหารของพี่อ้อน ส่วนพี่อ้อนและพี่สมพรถึงกับปวดหัวมาก จนต้องเปลี่ยนเมนูอาหารและทำใหม่ขึ้นมาหมด และเกือบทุกวัน ที่ผมรู้เรื่องนี้ก็เพราะกล้วยหอมมาเล่าให้ฟัง

"แล้ววันนี้ คุณท่านทานข้าวเช้าไหม"

"ทานนะจ๊ะพี่ แต่ทานได้แค่นิดเดียว ก็บอกให้ทำอย่างอื่น"

"เฮ้อ พี่สมพรและพี่อ้อนคงจะเหนื่อยมากน่าดูนะ ทำไมคุณท่านถึงเรื่องมากแบบนี้"

"ไม่รู้เหมือนกันนะจ๊ะพี่ ปกติคุณท่านไม่เรื่องมากแบบนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่วันที่สั่งไล่พี่ชมพู่ออก คุณท่านก็ดูเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้นเลยนะจ๊ะ"

"ง..งั้นเหรอ คุณท่านคงจะอารมณ์ไม่ดี แต่ก็ไม่ควรจะพลาดโมโหใส่พวกเรา"

เรื่องของคุณท่านในแต่ละวัน ระหว่างที่ผมอยู่ในห้อง ในตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันทำให้ผมปวดหัวกับสิ่งที่คุณท่านทำ นอกจากอาหารที่เรื่องมากแล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยิ่งหนักขึ้นไปใหญ่ จากสวนที่ทำเสร็จแล้วทั้งหมดนั้น ก็ต้องรื้อถอนทำมาใหม่ จนพี่ต้นสามีพี่สมพรและพี่เก่งกล้านั้นถึงกับเหนื่อยล้ากับความเอาแต่ใจของคุณท่าน 

"แต่พวกเราก็ว่าอะไรไม่ได้หรอกนะจ๊ะพี่ ยังไงคุณท่านก็เป็นเจ้านาย และเป็นผู้มีพระคุณของแม่และกล้วยหอม เพราะท่านส่งเสียกล้วยหอมให้ได้เรียนหนังสือ"

"...."

พี่สมพรกับกล้วยหอมจะรู้ไหมนะว่าคนที่พวกเขานับถือนั้นและมองเป็นผู้มีพระคุณกลับเป็นคนที่ชั่วช้าและโหดร้ายมากขนาดไหน คนอย่างคุณท่านมีดีแค่เงินและอำนาจแต่นิสัยสันดานกับเลวจนแก้ไขไม่ได้ ที่ส่งเสียกล้วยหอมและช่วยเหลือครอบครัวของพี่สมพรนั้น คุณท่านได้หวังผลประโยชน์อะไรไหม เพราะคนอย่างคุณท่าน ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์อะไรก็ไม่มีทางยื่นมือมาช่วยอย่างแน่นอน 

"พี่แก้วนอนหลับพักผ่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวกล้วยจะไปช่วยพี่ชมพู่ทำความสะอาดก่อน เดี๋ยวไปช้าก็บ่นกล้วยอีก กล้วยขี้เกียจฟังพี่ชมพู่บ่น เสียงดังน่ารำคาญมากเลยจ้ะ"

"พี่ชมพู่บ่นกล้วยงั้นเหรอ แล้วพี่ชมพู่ดีขึ้นไหมกล้วยหอม"

"ก็บ่นตอนที่กล้วยมาช้านี่แหละจ้ะ ส่วนดีขึ้นไหมนั้น ก็ดีขึ้นแค่นิดเดียว ก็ยังดีที่ทำงานบ้านช่วยคนอื่นเขา"

"อ..อืม งั้นกล้วยหอมก็ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพี่จะนอนพักผ่อนแล้วแหละ ขอบคุณมากนะที่มาดูแลพี่ทุกวันเลย"

ผมลูบหัวกล้วยหอมด้วยความเอ็นดู ผมไม่รู้เลยว่ากล้วยหอมโดนพี่ชมพู่บ่นเรื่องที่มาทำความสะอาดสาย ก็เพราะว่ามาดูแลผม ผมต้องรีบหายเร็ว ๆ แล้วแหละ จะได้ช่วยเหลืองานทุกคนไม่ให้เหนื่อยมากไปกว่านี้ 

แม้ว่าผมจะไม่อยากอยู่ที่นี่หรืออยากเจอหน้าคุณท่านก็ตาม สุดท้ายผมก็ต้องจำใจเจอ แถมหน้าที่ในการทำอาหารให้กับคุณท่านนั้น พี่สมพรและพี่อ้อนคงเหนื่อยมาก ทั้งที่มันเป็นหน้าที่ของผม ไม่รู้ว่าคุณท่านจะเรื่องมากอะไรนักหนา แค่นึกถึงก็รู้สึกโมโหและรังเกียจแล้ว 

"จ้ะพี่แก้ว ตอนเที่ยงเจอกันนะจ๊ะ หนูกับพี่เก่งกล้าจะมาดูแลพี่แก้ว หึ โดยเฉพาะพี่เก่งกล้าดูแลพี่แก้วดีมากเลยนะจ๊ะ"

"ก..กล้วยมาคนเดียวก็ได้ ไม่ต้องให้พี่เก่งกล้ามาด้วยหรอก"

ผมบอกกับกล้วยหอมที่ดูหัวเราะคึกคักอย่างชอบใจที่พี่เก่งกล้ามาดูแลผมที่ห้องเกือบทุกวัน ในช่วงเวลาเที่ยงและค่ำ แต่ก็อยู่ดูแลผมได้ไม่นาน เพราะว่าคุณท่านเรียกหาพี่เก่งกล้ามาใช้ทำงานเล็กๆ น้อยๆ กับการแยกเอกสาร และเป็นคนขับรถในยามที่คุณท่านไม่อยากจะขับรถไปเอง ทั้ง ๆ ที่พี่เก่งกล้าก็มีงานในสวนเกือบทุกวัน จนพี่เก่งกล้าเหนื่อยกับงานหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบ แต่ก็ยังหาเวลามาดูแลผม จนผมรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของพี่เก่งกล้า กลัวว่ามันจะล้มป่วยเอา เพราะผมรู้ว่าคุณท่านไม่ชอบพี่เก่งกล้า ถึงได้หาเรื่องแกล้งพี่เก่งกล้าแบบนี้ 

"พี่แก้วก็รู้ ถึงบอกพี่เก่งกล้าแบบนั้นไป พี่เก่งกล้าก็มาหาพี่แก้วอยู่ดี ก็เพราะว่าพี่เก่งกล้าเป็นห่วงพี่แก้ว"

"แต่ตอนนี้พี่ดีขึ้นกว่าเดิมแล้วนะ อีก 2 วันพี่คงหายดีแล้ว พี่ไม่อยากให้พี่เก่งกล้ามาดูแลพี่ เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่า พี่กลัวว่าพี่เก่งกล้าจะไม่สบายเอา"

"ก็จริง ช่วงนี้พี่เก่งกล้าทำงานเยอะขึ้นทุกวัน ตอนเช้าหลังจากที่คุณท่านกินข้าวเสร็จ ก็ไปส่งคุณท่านที่ทำงาน กลับมาก็มาทำสวน ตอนเที่ยงเวลาพักก็แค่ 40 นาที กินข้าวด้วยแล้วมาหาพี่แก้วด้วย ส่วนตอนบ่ายก็ทำงานสวน พอจะใกล้เย็นก็ไปรับคุณท่านที่บริษัท พอกลับมาจะมาหาพี่แก้วที่ห้อง คุณท่านก็เรียกให้ขึ้นไปแยกเอกสารบนห้อง ใน 1 วันพี่เก่งกล้าก็ทำงานหนักจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้น พี่เก่งกล้าก็มาดูแลพี่แก้วอยู่ดี"

"....."

เป็นความจริงที่พี่เก่งกล้าเป็นห่วงผมมาก แม้ว่างานจะเยอะมาแค่ไหน หรือเหนื่อยมากแค่ไหน ก็ยังหาเวลามาดูแลผม จนผมอดเป็นห่วงไม่ได้เลย ผมอยากให้พี่เก่งกล้าพักผ่อนบ้าง ถ้ามาดูแลผมทุกวันแบบนี้ ผมก็กลัวพี่เก่งกล้าจะป่วยได้ ผมไม่อยากให้พี่เก่งกล้ามาเดือดร้อนกับความไม่มีเหตุผลของคุณท่าน 

"พี่แก้วอย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ กล้วยรู้ว่าพี่แก้วเป็นห่วงพี่เก่งกล้า"

"งั้นกล้วยบอกพี่เก่งกล้าได้ไหม ว่าไม่ต้องมาดูแลพี่หรอก บอกว่าพี่เป็นห่วง"

"ก็ได้จ้ะ แต่หนูก็ไม่รู้นะว่าพี่เก่งกล้าจะฟังไหม ก็เพราะทุกครั้งบอกไป พี่เก่งกล้าก็มาหาพี่แก้วอยู่ดี"

"อืม ไม่เป็นไร ถ้าพี่เก่งกล้ามา เดี๋ยวพี่จะคุยกับพี่เขาเอง ขอบใจมากนะกล้วยหอม"

"จ้ะพี่แก้ว งั้นกล้วยไปทำความสะอาดก่อนนะจ๊ะ พักผ่อนให้เยอะนะ"

---