ตอนที่ 3 แม่บ้าน

ผมเข้ามาในบ้านหลังใหญ่แล้ว เหมือนบ้านในหนังฝรั่งเลย ไม่เหมือนไทยเลยสักนิด ของในบ้านก็ดูจะแพงมากด้วย พื้นกระเบื้องที่ผมเดินเหยียบก็กลัวเป็นรอยรองเท้า สิ่งของในบ้านดูแพงไปหมด ผมไม่มีปัญญาได้ซื้อของพวกนี้แน่

“ฉันชื่อ พร นะคะ เป็นหัวหน้าแม่บ้าน เรียกฉันว่าพี่พรนะคะ “

ผมที่สนใจสิ่งของรอบตัวก็รีบหันไปมองข้างหน้าที่มีผู้หญิงวัยกลางคนที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุ จนผมรู้สึกกลัวนิดหน่อย เธอดูเป็นคนเข้มงวดมากเลย

“แล้วก็ห้ามแตะต้องสิ่งของเด็ดขาด เพราะถ้ามันเป็นรอยหรือเสียหาย พวกคุณไม่มีเงินมาจ่ายแน่นอนค่ะ”

“หึ ราคาเท่าไหร่เหรอคะ”

“แล้วเธอคิดว่าแจกันนั้น ราคากี่บาท”

“หลักพัน”

แจกันดอกไม้อันนั้นสวยมาก ทั้งสีที่สดและลวดลายที่วิจิตร แล้วมันก็ยังสื่อเรื่องราวอะไรสักอย่างเกี่ยวกับศาสนา มันจะราคาหลักพันเหรอ ไม่กล้าคิดเลย

“หลักหมื่นค่ะ แจกันอันนั้นราคาห้าหมื่น “

“ห้าหมื่น! ”

ผมไม่อยากเชื่อ ราคาเป็นหมื่นเลยเหรอ แค่แจกันอันเดียวราคาแพงมาก แล้วของที่เหลือจะราคากี่บาทกัน เจ้าของบ้านหลังนี้ต้องรวยมากแน่ ใช่คุณภูบดีที่ผู้หญิงคนนั้นพูดหรือเปล่า ผมก็ไม่ได้ศึกษาเจ้านายที่จะไปทำงานให้ดีเลยด้วยสิ

สนใจแต่ว่าจะได้ทำงานไหม แล้วเงินเดือนก็ให้สูงกว่าที่เคยทำงานอื่น ๆ หลายเท่าด้วย ก็เลยไม่ได้สนใจว่าเจ้านายจะเป็นยังไง ดูรู้สึกแย่เลย คนอื่นคงรู้จักคุณภูบดีกันหมดแล้วสินะ เหลือแค่ผมคนเดียวที่ยังไม่รู้จัก แล้วถ้าเขาถามเกี่ยวกับเจ้านาย ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ผมจะรู้ไหม

“เป็นอะไรแก้ว ทำไมถึงทำหน้าเครียดแบบนั้น”

“พ..พี่เก่งกล้า คือผมไม่รู้จักคุณภูบดี ถ้าพี่พรถามว่าเจ้านายชอบไม่ชอบอะไร ผมคงตอบไม่ได้แน่ครับ”

ผมบอกกับพี่เก่งกล้าด้วยความกังวล ผมกลัวจะไม่ผ่าน ผมอยากทำงานที่นี่จริง ๆ นะ เพราะเงินเดือนมันดีมาก ถ้าได้เก็บเงินออมเงินเอาไว้เยอะ ๆ คงได้ซื้อบ้านหลังใหม่ที่ดีกว่าหลังเก่าได้แน่ ยายจะได้ไม่ต้องลำบาก ไม่ต้องแอบไปขายขนมอีก ผมอยากเป็นเสาหลักเลี้ยงดูยาย

“ไม่ถามหรอก พี่ว่าเธอคงถามประวัติส่วนตัว แล้วก็ความสามารถ บางทีพี่ว่าเธอคงไม่ได้แค่ถามอย่างเดียว เธออาจจะให้พวกเราแสดงความสามารถให้เธอดู”

“แก้วก็ขอให้เป็นแบบนั้น”

“แก้วทำอะไรได้บ้างล่ะ”

“ได้หลายอย่างเลยพี่ ไม่ว่าจะทำสวน ทำอาหาร แก้วทำได้หมด ขอแค่ได้ทำงานที่นี่ แก้วก็ดีใจมากแล้ว”

“ทำไมแก้วถึงอยากทำงานที่นี่ครับ”

พี่เก่งกล้าที่เดินอยู่ข้าง ๆ ถามผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมยิ้มกว้างให้ผมเหมือนอย่างครั้งแรก ถ้ามีพี่เก่งกล้าทำงานที่นี่ด้วย ผมจะอุ่นใจมากเลย เพราะพี่เขาดูใจดี แล้วก็ดูอบอุ่นด้วย เหมือนกับว่าผมมีพี่ชายคนหนึ่ง

“เพราะเงินดีครับ แก้วอยากได้งานที่นี่ ที่แก้วทำอยู่มันเหนื่อยมากแล้วก็ค่าแรงน้อย ถ้าได้งานนี้แก้วจะได้เก็บเงินออมได้เยอะครับ แก้วอยากมีเงินเยอะ ๆ มาเลี้ยงยายครับ”

“แก้วเป็นเด็กดีจังครับ พี่ว่าแก้วต้องได้งานนี้แน่นอน ไม่ต้องกังวลนะ”

“แก้วจะพยายาม แก้วจะทำให้ได้ครับ”

ผมยิ้มกับพี่เก่งกล้า คำพูดพี่เขาทำให้ผมอุ่นใจ และเริ่มมั่นใจว่าผมทำได้แน่นอน ไม่ว่าจะให้ผมทำอะไรผมก็ทำได้ มีโอกาสแล้วผมจะไม่ยอมปล่อยไปไหนเด็ดขาด  พร้อมที่จะสู้เพื่อไม่มีวันกลับไปตกที่นั่งลำบากกินไข่ฟองเดียวกับยายแค่สองคน

“ถึงแล้วค่ะ ช่วยยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยค่ะ”

“ค่ะพี่พร! ครับพี่พร! ”

เมื่อพี่พรสั่งผมก็รีบยืนแถวหน้ากระดานทันที ข้างซ้ายผมคือพี่เก่งกล้า ส่วนข้างขวาคือผู้หญิงชุดแดงที่ด่าผมด้วยสายตาดูถูก ทำไมผมต้องมายืนข้างเธอด้วย เธอก็มองผมด้วยสายตาเหยียดผมเหมือนเดิม เพราะผมดูจนเหรอ เธอถึงรังเกียจผม

“หึ ขยะ”

“….”

ด่าผมเหรอ เกินไปแล้วไหม ทำไมต้องด่ากันด้วย ถึงเธอจะพูดเบาผมก็ได้ยิน เธอจงใจพูดด่าผม ผมทำอะไรให้เธอไม่ชอบ ผมยืนอยู่เฉย ๆ เองนะไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แต่ช่างเถอะ ผมไม่ควรเก็บเอามาใส่ใจ สิ่งที่สำคัญคือตอนนี้ผมต้องได้งานที่นี่

“แนะนำตัวให้ฉันฟังด้วยค่ะ ขอเป็นผู้หญิงก่อนนะคะ”

แนะนำตัว? ต้องพูดอะไรบ้างล่ะ พูดชื่อ แล้วอายุเหรอ แล้วอะไรอีกล่ะ เหมือนในชั้นเรียนไหม ลองฟังพวกเธอพูดก่อนแล้วกัน

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนางสาวดารารัตน์ สกุลรัตน์ ชื่อเล่น ดาวค่ะ อายุ 26 ปีค่ะ จบจากมหาวิทยาลัยxxx คณะสาขาการงานอาชีพค่ะ เคยทำงานบริษัทแม่บ้านญี่ปุ่นค่ะ”

“….”

ผมควรแนะนำตัวยังไงดี ผมไม่ได้เรียนจบสูง ความรู้ก็มีไม่มากเท่าคนที่เรียนสูงจนถึงขั้นจบปริญญาตรี อีกทั้งผมไม่เคยมีประสบการณ์เคยทำงานบริษัทชื่อดัง ผมทำแต่งานบ้านทั่วไป ทำความสะอาด ทำงานสวน ทำอาหารกับขนม รับจ้างช่วยงานลุงมั่ง บ้างก็ไปขายของที่ตลาด เป็นเด็กส่งของ ถ้าผมแนะนำตัวไป พวกเขาต้องหัวเราะผมแน่เลย

“ตาเธอ”

“หึ ฉันชื่อแพรรี่ อายุก็ 24 ปี จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เรียนสาขาการแสดงค่ะ”

“ฉันฟังพวกเธอแนะนำตัว มีแต่คนจบสูง ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่ มาทำให้ตัวเองลำบากทำไม แต่ช่างเถอะฉันไม่ได้จะให้พวกเธอแนะนำตัวอย่างเดียว”

“พูดอย่างนี้หมายความว่าไงคะ”

“หึ ฉันจะให้พวกเธอทำอาหาร วัตถุดิบหลักคือ ไข่ไก่ ทำเมนูอะไรก็ได้ที่พวกเธอทำได้ จะทำกี่อย่างก็ได้ ขอแค่เธอทำอร่อยแล้วฉันถูกใจ ฉันก็จะรับพวกเธอสามคนเข้าทำงานเป็นแม่ครัวที่นี่”

“ไม่เห็นมีบอกในใบสมัครเลย”

“ไม่เห็นหรือไม่ตั้งใจอ่านให้ดีคะ ถ้าไม่ทำก็ออกไปค่ะ กล้วยหอมพาพวกเธอไปประจำที่”

“จ้ะแม่ เชิญเลยค่ะ เดี๋ยวกล้วยจะพาไป”

“อ..เอ่อค่ะ”

น้องผู้หญิงที่ชื่อกล้วยหอม นำทางพวกเธอสามคนไปทำอาหารที่พี่พรสั่งวัตถุดิบหลักก็คือไข่ไก่ บางคนมีสีหน้ามั่นใจมากช่วงแรก แต่หลัง ๆ กับมีสีหน้าไม่มั่นใจเมื่อพี่พรมีบททดสอบในการคัดเลือก

 พอได้ยินว่าจะให้ทำอาหาร พวกเธอก็ดูตกใจมากเลย พวกผู้หญิงไปแล้ว ก็เหลือพวกผู้ชายอย่างผม ที่ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย แถมผมยังเป็นคนแรกด้วย

“ส่วนเธอ..ไม่ใช่สิ นายช่วยแนะนำตัวให้ฉันฟังหน่อย”

“ค..ครับ?”

ผมนั้นเหรอ ตายนายตายแล้วใบแก้ว แนะนำตัวยังไงดี เอาแต่ตื่นเต้นตอนที่พวกเธอสัมภาษณ์ ฟังได้ไม่กี่ประโยคเอง พี่พรอย่ามองผมด้วยสายตาดุแบบนั้นสิ เกร็งไปหมดแล้ว

“ฉันรอฟังอยู่ค่ะ”

“ก..แก้ว ชื่อนาย แก้วพฤกษา จันทร์หอมครับ ชื่อเล่นว่า ใบแก้ว อายุ 19 ปีครับ จบแค่ม.3ครับ เคยทำงา…”

“นายจะทำงานสวนไหวเหรอ มันหนักมากเลยนะ แถมนายก็ตัวเล็กนิดเดียวเหมือนกับผู้หญิง นายจะยกกระถางได้เหรอ ฉันว่านายไม่เหมาะกับงานนี้”

หมายความว่าไง จะไม่ให้ผมทำงานที่นี่เหรอผมยังพูดไม่ทันจบพี่พรก็พูดแทรกขึ้นมาทันที ไม่ได้นะผมอยากทำงานที่นี่ ผมมองพี่พรตรงหน้าที่ยืนกอดอกมองผมอย่างพิจารณา จนผมรู้สึกไม่ดีเลย

“แก้วทำได้ครับ! แก้วเคยทำงานสวนมาแล้ว งานบ้านทุกอย่างแก้วก็ทำเป็น!”

“ทำอาหารเป็นไหม?”

“ครับ แก้วทำเป็น แก้วอยากทำงานที่นี่ ให้โอกาสแก้วด้วยครับ แก้วทำได้ทุกอย่างจริง ๆ งานสวนแก้วทำไหวแน่นอน”

“เฮ้อ..ฉันจะให้โอกาสนายแน่นอนใบแก้ว ฉันจะให้นายทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานสวน ในเมื่อนายทำอาหารเป็น นั้นก็ไปทดสอบกับพวกเธอ ทำเมนูไข่ที่ทำให้ฉันกินแล้วอร่อย ฉันจะรับนายเข้าทำงาน”

ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม พี่พรจะให้ผมทำอาหาร เป็นงานถนัดผมเลย ผมทำได้แน่นอน

“จริงเหรอครับ! แก้วจะทำให้สุดฝีมือเลย ขอบคุณมากนะครับที่ให้โอกาสแก้ว”

“จริงสิ ฉันจะโกหกไปทำไม แล้วทำไมนายอยากจะมาทำงานที่นี่ล่ะ”

“เพราะเงินเดือนสูงครับ แก้วอยากทำ”

“แล้วที่นายทำมันได้เงินน้อยเหรอ”

“น้อยครับ แต่เงินที่แก้วได้ทำมา มันก็เหมาะกับแก้วที่จบแค่ม.3 ครับ ในเมื่อตอนนี้แก้วมีโอกาสที่จะได้ทำงานที่แก้วถนัด แล้วได้เงินดี แก้วอยากทำครับ “

“นั้นนายก็ไปทำเลย พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเด็กที่จบแค่ม.3 กับเด็กที่จบสูงกว่า ใครจะได้ผ่านเข้ามาทำงานที่นี่”

“ครับแก้วจะทำให้เต็มที่ พี่พรจะต้องชอบแน่นอน นั้นแก้วไปทำก่อนนะครับ”

ผมบอกกับพี่พรที่ยังทำหน้านิ่ง ๆ กอดอกมองผมเหมือนเดิม แต่ผมไม่กลัวแล้ว ตอนนี้ดีใจมาก ๆ ที่จะได้พิสูจน์ว่าผมทำได้

“หึ ฉันจะรอชิมนะคะ"

ฉันมองเด็กตรงหน้าที่ยังทำหน้าอย่างดีใจ รอยยิ้มสวยที่ดูสดใสยิ้มมาให้ฉัน จนฉันก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ทั้งที่ฉันทำหน้านิ่งดุใส่ ก็ยังจะยิ้มให้ฉันอีก ไม่เหมือนเด็กผู้ชายเลยสักนิด

ถ้าไม่พูดครับฉันคงเข้าใจว่านายว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมากเลยทีเดียว ถึงการแต่งตัวจะดูธรรมดาแต่แอบแฝงเสน่ห์หน้าจับจ้องไม่วางตา ส่วนนิสัยฉันคงรู้ไม่มาก แต่ดูแล้วดูสมกับวัยกับนาย ไม่ได้แก่แดดเหมือนกับเด็กที่ฉันเคยเจอ หวังว่าได้จะทำได้นะใบแก้ว

2 ชั่วโมงผ่านไป เวลา ณ ตอนนี้ 16.00 นาฬิกา

“เสร็จแล้วใช่ไหมคะ”

ฉันถามผู้สมัครที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ตรงหน้าฉัน ตรงหน้าของพวกเขามีโต๊ะและมีอาหารที่แต่ละคนเป็นคนทำ สีหน้าแต่ละคนดูมั่นใจมาก โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อแพรรี่

“เธอทำอะไรดาว”

“ไข่ต้มยางมะตูม กับไข่ดาวยางมะตูมค่ะ”

“เธอเคยทำงานที่บริษัทแม่บ้านญี่ปุ่นจริงเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“มันเป็นไข่ยางมะตูมตรงไหนคะ ไข่ต้มไม่เยิ้ม ดูสุกเกินไป ส่วนไข่ดาว ไข่แดงดูสุกเกินไป จนจะเกือบไหม้เลยค่ะ แบบนี้มันทานได้เหรอคะ ฉันคงไม่ให้คุณผ่านค่ะ”

“ดะ เดี๋ยวสิคะ!”

“เชิญค่ะคุณดาว คุณไม่ผ่านเป็นแม่ครัวที่นี่”

กล้วยหอมลูกสาวฉันบอกกับเธอ ที่มีสีหน้าดูผิดหวัง ก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางที่ไม่เต็มใจเท่าไหร่ ก็ในเมื่อทำได้ไม่ดี ทำไมฉันต้องรับเข้ามาทำงานด้วย ที่พูดว่าทำงานบริษัทแม่บ้านมา มันใช่จริงเหรอ โกหกกันชัด ๆ เลยนะคะ

“ต่อไปก็คุณผึ้ง คุณทำอะไรคะ”

“ฉันทำไข่เจียว ยำไข่ต้ม”

ฉันมองอาหารตรงหน้าของเธอ ที่ดูมันจะไม่ไข่เจียว เพราะมันไหม้มากถ้าได้กินคงเป็นมะเร็งแน่เลย ส่วนยำไข่ มันใช่ยำที่ไหนไม่มีพริกเลย แถมไข่ต้มก็ดูเละไม่เป็นทรง

“คุณผึ้งไม่ผ่านค่ะ”

“ทำไมคะ! พี่พรยังไม่ได้ชิมเลย ทำไมถึงบอกว่าไม่ผ่าน”

“ยังจะถามฉันอีกเหรอคะ ถ้าฉันพูดไปคงทำร้ายจิตใจคุณมากค่ะ เพราะนั้นคุณไม่เหมาะที่จะเป็นแม่ครัวที่นี่ เชิญค่ะ”

เธอมองมาที่ฉันด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะกระทืบเท้าใส่ฉันแล้วเดินออกไปด้วยความโมโห หึ..แล้วยังไงฉันไม่สนใจ ตั้งใจมาทำงานนี้จริงเหรอ ฉันว่าไม่ใช่เลย เหตุผลคงไม่พ้นคุณท่าน

“หึ ลองชิมของฉันดูสิ ดีกว่าพวกเขาสองคนแน่ ฉันทำไข่ตุ๋นใส่หมู”

เธอเป็นผู้หญิงคนสุดท้าย ที่แต่งตัวดูจัดจ้านกว่าทุกคน ทั้งหน้าทั้งผมจัดเต็ม เธอดูมั่นใจว่าจะทำให้ฉันพอใจ เธอทำแค่ไข่ตุ๋นอย่างเดียว หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ฉันจะไม่มองที่รูปลักษณ์ของเธอ ฉันพึงพอใจแค่ความสามารถเท่านั้นก็พอเเล้ว

“ค่ะ”

ไข่ตุ๋นเรียบเนียนใช้ได้ หมูก็ไม่น้อยไม่มากเกินไปพอดี หวังรสชาติจะอร่อย

พรึ่บ!

“!!!”

“อุ๊ย! อร่อยจนตกใจเลยเหรอคะ ฉันผ่านแล้วใช่ไหมคะ”

“เค็มมาก กินไม่ได้เลย ฉันไม่ให้ผ่าน”

หน้าตาดี แต่รสชาติห่วย ใส่น้ำปลามากเกินไปแน่ กินไปคงเป็นไตแน่ ไม่ผ่านเลย พวกเธอไม่มีพื้นฐานในการทำอาหารเลยหรือไง แม้กระทั่งเมนูไข่ง่าย ๆ ไข่ต้ม ไข่ดาว ไข่เจียว ไข่ตุ๋นยังทำไม่ได้เรื่อง

“ไม่ได้นะ! ฉันชิมไม่เห็นจะเค็มเลย ลิ้นเธอมันพังแล้วหรือไง!”

“พูดจาอะไรให้มีมารยาทด้วยค่ะ ลิ้นฉันไม่ได้พังแน่ แต่เป็นลิ้นคุณแพรรี่ต่างหากที่พัง คุณไม่ผ่านเชิญค่ะ”

“ไม่! ฉันไม่ไป! ”

“กรุณาออกไปด้วยค่ะ”

“อึก..เหอะไปก็ได้!”

ต้องให้ฉันใช้น้ำเสียงจริงจังหรือไง ถึงจะเดินออกไป เป็นอะไรกันทำไมถึงไม่ออก มันออกยาก ออกเย็นมากหรือไง ก็ในเมื่อทำอาหารไม่ได้เรื่อง ยังจะอยู่ต่ออีก

“อ...อันนี้ของแก้วครับพี่พร”

“!!!”

ตรงหน้าฉันมีอาหารไม่ต่ำกว่าสามอย่าง ไม่มีไข่ดาว ไข่เจียว ไข่ต้ม แถมยังน่าทานอีก กลิ่นก็หอมด้วย นี่ผู้ชายทำจริงเหรอ ทำได้อย่างที่นายบอกจริง ๆ หวังว่าจะอร่อย วันนี้ฉันหวังว่าจะได้แม่ครัวสักคน

“ไข่ลูกเขย ไข่พะโล้ยางมะตูม แกงจืดไข่น้ำหมูสับ ไข่ม้วนหวาน ไข่ยัดไส้เต้าหู้หมูสับครับ แก้วตั้งใจทำให้พี่พรทานเลยนะ หวังว่าจะถูกปากพี่นะครับ”

“……”

ถ้านายไม่ใช่ผู้ชาย นายจะเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมด้านอาหารมาก หน้าตายังสวยน่ารัก น้ำเสียงหวานไพเราะ พูดจาสุภาพ ดูแล้วน่าเอ็นดูจริง ๆ

“พ..พี่พรครับ ทำไมไม่ทานครับ หรือพี่พรไม่ชอบ นั้นแก้วจะทำใหม่ พี่พรอยากทานอะไรครับ”

“ไม่ต้อง ฉันแค่ตกใจ ไม่คิดว่าเด็กผู้ชายที่อายุน้อยจะทำอาหารเก่งขนาดนี้ ไปเรียนรู้มาจากไหนกันคะ”

“ส่วนมากยายสอนครับ แล้วก็ดูรายการอาหาร ดูแม่ค้าทำอาหารครับ แก้วจำมา”

ดูสนใจในเรื่องอาหาร ดูเป็นเด็กใฝ่รู้ ถึงจะจบแค่ม.3 คงได้ความรู้มาเยอะจากสิ่งรอบตัวมากสินะ

“เก่งมากที่ทำได้ขนาดนี้ หน้าตาผ่าน แต่รสชาติยังไม่รู้ หวังว่าจะอร่อยนะคะ”

“ค…ครับ”

ฉันไม่ได้ดุสักหน่อย ทำไมต้องเสียงสั่นด้วย หรือกำลังกังวลว่ากลัวไม่ถูกใจฉัน ฉันมองเด็กน่ารักตรงหน้าที่คิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหันมามองอาหารตรงหน้าที่น่าทานมาก ฉันตักแกงจืดไข่น้ำหมูสับเข้าปากเป็นจานแรก

“…..”

“ม..ไม่อร่อยเหรอครับ”

“อร่อย อร่อยมากเลยค่ะ นายผ่านใบแก้ว นายได้เป็นแม่ครัวของที่นี่ ยินดีด้วยนะคะ”

“ก…แก้วผ่านแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”

“นี่! จะร้องไห้ทำไม”

“แก้วดีใจครับที่จะได้ทำงานที่นี่”

“เด็กขี้เเย ฉันรู้ว่านายดีใจ แต่ตั้งใจฟังที่ฉันจะบอกต่อจากนี้นะ นายต้องมาอยู่ที่นี่ มีห้องพักสำหรับนาย เป็นห้องปรับอากาศ ในห้องมีเตียง มีโทรทัศน์ มีของใช้ที่จำเป็นทุกอย่าง มีเครื่องซักผ้าสำหรับคนรับใช้ มีอาหารขนมให้ฟรี นายมีหน้าที่ทำอาหารให้คุณท่าน ส่วนเงินเดือนก็หมื่นห้าขึ้น ตกลงตามนี้ไหม”

“ตกลงครับ แต่แก้วต้องมาอยู่ที่นี่เหรอครับ”

“ใช่ นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ค..คือว่าแก้วมียาย แก้วเอายายมาอยู่ด้วยได้ไหมครับ”

“ฉันให้นายไม่ได้ นายต้องไปขอคุณท่านเอา แต่วันนี้คุณท่านไม่อยู่หรอกนะ หวังว่านายจะเข้าใจ พรุ่งนี้ก็มาได้เลย เตรียมแค่เสื้อผ้ามาก็พอ พรุ่งนี้มาก่อนเก้าโมงนะคะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

“ครับ แก้วจะมาตรงเวลาครับ คือว่าคุณท่านใช่คุณภูบดีหรือเปล่าครับ”

“ใช่ค่ะ ถ้าอยากให้ยายมาอยู่ ก็ลองขอคุณท่านดูค่ะ คุณท่านอาจจะให้” 

“ครับแก้วจะลองขอ นั้นแก้วขอกลับก่อนนะครับ นี่ก็เย็นมากแล้ว”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“ครับพี่พร”

ผมยกมือไหว้พี่พรที่ยิ้มมาให้ผม ต่างจากครั้งแรกที่ทำหน้านิ่งดุ ดูไม่สบอารมณ์ ผมก็ยิ้มให้พี่พรเช่นกัน วันนี้เป็นวันที่ดีมากสำหรับผม ผมได้งานแล้ว จะมีเงินเยอะ ๆ ให้ยายได้ใช้ แต่ผมต้องมาอยู่ทำงานที่นี่ ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากปล่อยยายอยู่คนเดียว ต้องลองขอคุณภูบดี หวังว่าคุณภูบดีเขาจะให้ยายผมอยู่ด้วยนะ