ตอนที่ 49 โดนกลั่นแกล้ง

บริษัทรัฐนากรณ์

"ทำไมคุณท่าน ยังไม่ลงมาสักที"

เก่งกล้าเอ่ยน้ำเสียงด้วยความใคร่สงสัยและเขานั้นนั่งอยู่บริเวณหน้าบริษัทและมองไปที่ประตูทางเข้าบริษัทที่ดูเงียบสงบ ภายในบริษัทไม่มีแสงสว่างจากไฟเพราะหมดเวลาในการทำงานของพนักงานทุกคนตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว ตัวของเขานั้นนั่งรอคุณท่านตั้งแต่ 5 โมงจนถึง 2 ทุ่ม ก็ไม่มีวี่แววว่าคุณท่านจะลงมาจากตัวอาคาร 

"ยังมีคนทำงานอยู่อีกเหรอ แต่ว่า รปภ.ก็ยังอยู่"

ผมมองเข้าไปในบริษัทที่มืดทึบ แล้วหวังว่าคุณท่านจะลงมาจากบริษัทเร็วๆ เพราะนี่มันก็ดึกมาก แล้วเขานั้นก็รู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมากที่มารอคุณท่านเป็นชั่วโมง แต่ก็ยังดีที่ตัวเขาไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีรปภ. 2 คน เดินตรวจบริเวณโดยรอบ แล้วตัวเขานั้นก็ไม่คิดว่าพนักงานจะอยู่ทำงานในเวลานี้ เพราะมันหมดเวลาในการทำงานแล้ว แต่ก็อาจจะมีพนักงานหลงเหลืออยู่ก็ได้ 

"เป็นบริษัทที่ใหญ่มากทีเดียว ถ้าใครทำงานในบริษัทนี้คงรายได้เยอะ ไม่แปลกใจหรอก เป็นบริษัทติดอันดับ"

เป็นบริษัทที่ค่อนข้างใหญ่และหรูหราสมกับเป็นบริษัทของคุณท่าน ดีไซน์การออกแบบไม่เหมือนใคร หรูหรามีระดับตกแต่งไปด้วยเพชรอัญมณี สมกับเป็นบริษัทเครื่องเพชร คุณท่านคงจะมีทรัพย์สินมหาศาลแค่เพชร 1 กะรัตของตระกูลรัฐนากรณ์ก็มีมูลค่ามากจนตัวเขานั้นก็ไม่มีปัญญาซื้อได้ 

"ร่ำรวยแล้วมีอำนาจ แต่นิสัยกับแย่ คุณท่านคงจะมีคู่นอนหลายคนเหมือนในข่าวลือ"

ผมนั้นถึงจะไม่รู้มากแต่ก็รู้ว่าคุณท่านมีคู่นอนหลายคน แล้วคู่นอนส่วนมากล้วนเป็นเด็กมาจากผับมหิงค์ศร แล้วเจ้าของผับก็ยังเป็นเพื่อนของคุณท่านอีก ใครที่เป็นคู่นอนของคุณท่านก็จะมีชีวิตที่สุขสบายอย่างไม่น่าเชื่อ ผมก็ไม่แปลกใจถ้าคุณท่านจะไม่มีภรรยา ไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนอยากจะแต่งงานกับคนอย่างคุณท่านหรอก คงได้ร้องไห้ทุกวันแน่ 

"ดีนะ ที่ใบแก้วไม่เหมือนใคร"

เพราะใคร ๆ ก็อยากเป็นคู่นอนและภรรยาของคุณท่าน เพราะการเป็นคนของคุณท่านมันทำให้ชีวิตสุขสบายยังไงล่ะ ไม่มีใครจริงใจหรือรักคุณท่านอย่างแน่นอน เพราะพวกเขานั้นรักอำนาจและเงินทองของคุณท่าน ดีที่ใบแก้วไม่ใช่คนที่จะเห็นแก่เงินและอำนาจ แล้วผมรู้ว่าคุณท่านสนใจใบแก้ว 

"อย่าหวังว่าคุณท่านจะได้ใบแก้วไป ผมจะไม่ยอมเด็ดขาด เพราะใบแก้วเป็นคนที่ผมรัก"

ใบแก้วไม่เหมือนใคร ใบแก้วดูพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือนิสัยที่ดี จนผมไม่อยากให้ใบแก้วเป็นของใคร แต่ผมไม่คิดที่จะบังคับจิตใจใบแก้วอย่างแน่นอน เพราะผมจะใช้หัวใจของผมทำให้ใบแก้วยอมรับในตัวผมให้ได้ และถ้าคุณท่านอยากได้ใบแก้ว ผมก็จะขัดขวางทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหนก็ตาม เพราะคนดีๆ อย่างใบแก้วไม่สมควรตกเป็นของคุณท่าน 

"เพราะคุณท่านใช้งานใบแก้ว จนใบแก้วไม่สบาย ไหนจะวันนั้นเรียกใบแก้วไปดุอีก ทั้งที่ใบแก้วอ่อนไหวง่าย จนล้มป่วยหนักไปกว่าเดิม"

ผมจะไม่ให้ใบแก้วต้องโดนคุณท่านดุแบบนี้อีก แค่เรื่องชมพู่ก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกเจ็บปวดใจแล้ว ผมมองที่แววตาของใบแก้วมันเต็มไปด้วยความเศร้าและผิดหวัง ผมไม่อยากให้ใบแก้วเป็นห่วงคนอื่นมากกว่าเป็นตัวเอง แต่ใบแก้วก็ยังเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นเสมอจนผมรู้สึกเป็นห่วง 

"พี่จะเป็นคนดูแลใบแก้วเอง และใครที่มาทำร้ายใบแก้ว พี่จะไม่ปล่อยมันไว้แน่"

ผมจะปกป้องใบแก้วแล้วจะไม่ให้ใบแก้วเจ็บปวดอีก ใบแก้วเป็นคนที่ดีและไร้เดียงสาจนผมรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าใบแก้วจะถูกหลอก โดยเฉพาะกับคุณท่านที่ดูไม่น่าไว้ใจสุดๆ แววตาที่มองใบแก้วด้วยความหึงหวงนั้น อย่าคิดว่าผมดูไม่ออก ว่าคุณท่านคิดยังไงกับใบแก้วในวันนั้น 

"ใบแก้วไม่มีทางตามคุณท่านทันแน่ ใบแก้วใสซื่อบริสุทธิ์เกินไป ไร้เดียงสาจนพี่เป็นห่วง"

ใบแก้วยังไม่รู้เลยว่าผมนั้นคิดยังไง ทั้งที่ผมก็แสดงอาการอย่างชัดเจน ว่าผมนั้นชอบและสนใจใบแก้วมากแค่ไหน แต่ใบแก้วก็ไร้เดียงสาและมองมาที่ผมในฐานะพี่ชายก็เท่านั้น ทั้งที่ตัวผมไม่ได้อยากเป็นพี่ชายของใบแก้วเลย เเล้วยิ่งมาเจอกับคุณท่าน ก็ยิ่งอันตรายสำหรับใบแก้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะปกป้องใบแก้ว ต่อต้องให้สู้กับคุณท่านก็ตาม 

"ดึกขนาดนี้ใบแก้วคงนอนแล้ว พี่อยากให้ใบแก้วหายป่วยเร็วๆ พี่ไม่ชอบเห็นใบแก้วเจ็บป่วยแบบนี้เลย มันทำให้พี่รู้สึกเจ็บที่ใจ ที่ไม่สามารถดูแลใบแก้วได้เต็มที่"

ตั้งแต่ที่ผมได้รู้ว่าใบแก้วเป็นไข้ มันก็ทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงจนไม่อยากจะทำอะไรเลย ผมอยากดูแลใบแก้วเวลาเห็นหน้าตาจิ้มลิ้มที่ผมชอบเต็มไปด้วยความซีด ปราศจากรอยยิ้มนั้นมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ แถมคุณท่านก็สั่งงานผมเยอะจนผมไม่มีเวลาไปดูแลใบแก้วในตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันทำให้ผมรู้สึกผิดที่ดูแลในแก้วได้ไม่มากพอ 

"เมื่อไหร่คุณท่านจะลงมา ผมรอเป็นชั่วโมงแล้วและอยากจะรีบกลับไปหาใบแก้วด้วย"

"พ่อหนุ่ม"

"!!!"

เสียงของชายวัยกลางคนผู้ที่สวมใส่ชุดรปภ.นั้น พูดกับเก่งกล้าจนเก่งกล้าที่คิดเรื่องของใบแก้วและคุณท่านนั้นก็สะดุ้งตกใจ ก่อนที่จะหันมามองรปภ.ที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าที่เป็นมิตรแต่ก็แฝงไปด้วยความลังเล

"มารอใครเหรอ ลุงเห็นพ่อหนุ่มรอตั้งนานแล้วนะ"

"เอ่อ ผมมารอคุณภูบดีครับ"

"อ..อ๋อ รอบอสนี่เอง บอสยังไม่เสร็จธุระหรอกนะ"

รปภ.พยักหน้าเข้าใจแต่ก็ยังมีสีหน้าที่ลังเลก่อนที่จะพูดกับเก่งกล้าด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร เมื่อเก่งกล้าได้ยินคำพูดของรปภ.นั้น ก็มีสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อย

"ยังไม่เสร็จเหรอครับ แต่นี่มันดึกมากแล้วนะครับ"

"ก..ก็นั่นน่ะสิ บอสขยันทำงานมากและจริงจังกับงานเสมอ แล้ววันนี้ก็คงจะอยู่ดึกมากเลยล่ะ"

"แสดงว่าผมต้องรอคุณท่านอีกนานเลยสิครับ"

"ใช่แล้วพ่อหนุ่ม บางทีคุณท่านอาจจะทำงานจนโต้รุ่ง พ่อหนุ่มคงต้องนอนอยู่ที่นี่แล้วล่ะ"

"....."

ทำเอาเก่งกล้านั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก เมื่อรู้ว่าคุณท่านจะไม่กลับบ้านง่ายๆ เพราะต้องเคลียร์งาน แต่ทำงานจนถึงโต้รุ่งมันเกินไปไหม แล้วแบบนี้ตัวเขานั้นต้องนอนที่บริษัทหรือบนรถ เพื่อรอรับคุณท่านกลับบ้าน แถมยังไม่มีเบอร์ติดต่ออะไรคุณท่านเลย วันนี้คงไม่ได้กลับบ้านไปหาใบแก้ว 

"ปกติคุณท่านทำงานดึกมากขนาดนี้เลยเหรอครับ"

"ใช่แล้วพ่อหนุ่ม บอสจริงจังกับงานมากๆ ถ้างานมีปัญหาก็ยิ่งอยู่ที่บริษัทหลายวันเลยล่ะ"

"ผมคงไม่ได้กลับบ้านเร็วๆ ซะแล้ว ถ้าคุณท่านทำงานยังไม่เสร็จ ลุงมีเบอร์คุณท่านไหมครับ"

"ลุงไม่มี เบอร์บอสไม่ได้ให้ใครง่ายๆ นะ ถ้าคุณท่านยังไม่ลงมา พ่อหนุ่มคงต้องนอนที่นี่แหละ"

"ขอบคุณครับ ที่มาบอกผม"

"ไม่เป็นไร ลุงเห็นพ่อหนุ่มมารอตั้งนานแล้ว ก็ไม่คิดว่าจะมารอบอส งั้นลุงไปตรวจงานก่อนนะ"

เมื่อพูดจบตัวรปภ.นั้นก็เดินไปตรวจงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ก่อนจะจากไปนั้นก็ยังยิ้มให้กับเก่งกล้า แต่ก็มีสีหน้าที่อึดอัดแล้วลังเล แต่เก่งกล้าก็ไม่ได้สังเกตอะไรมาก ก่อนที่ตัวเก่งกล้านั้นจะนั่งลงกับเก้าอี้หินด้วยความเศร้าใจที่ไม่ได้กลับบ้านไปดูใบแก้ว 

"รู้สึกเสียใจชะมัด ไม่ได้กลับบ้านไปหาใบแก้ว ดูทรงแล้วคุณท่านคงไม่กลับบ้านวันนี้ แต่ก็ไม่แน่นอน บางทีอาจจะกลับดึก"

เก่งกล้าเอ่ยน้ำเสียงเศร้าเสียใจที่วันนี้จะไม่ได้กลับบ้านไปดูแลใบแก้วในช่วงค่ำ แม้ว่าใบแก้วจะนอนแล้วแต่ตัวของเขานั้นก็อยากจะเข้าไปดูใบแก้วว่าอาการดีขึ้นหรือยัง ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าอาการดีขึ้นแล้วก็ตาม แต่ตัวเขานั้นก็อยากจะเห็นใบแก้วคนที่เขารัก แล้วไม่คิดว่าคุณท่านจะอยู่บริษัทดึกมากขนาดนี้ และยังไม่แน่ใจว่าคุณท่านจะกลับวันนี้หรือพรุ่งนี้ ตัวเขานั้นต้องคอยมองและรอดูคุณท่านตลอดทั้งคืน

"คุณท่านคงไม่ได้แกล้งผมหรอกใช่ไหม คงไม่ใช่หรอก ผมคงคิดมากเกินไป"

ถึงผมจะรู้สึกสงสัยแต่ก็คงไม่ใช่หรอก เพราะช่วงนี้คุณท่านใช้งานผมเยอะเป็นพิเศษจนผมไม่มีเวลาพักผ่อนมากเพียงพอ แถมคุณท่านก็ดูหงุดหงิดและอารมณ์เสียทุกครั้งเวลาอยู่กับผม จนผมรู้สึกว่าผมไปทำอะไรให้คุณท่านไม่พอใจหรือเปล่า แต่ผมก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้คุณท่านไม่พอใจ ผมคงจะคิดมากเกินไปคุณท่านอาจจะเครียดเรื่องงานก็เลยอารมณ์ไม่ดีเสียมากกว่า

ด้านรปภ.

"เรียบร้อยใช่ไหมครับลุง"

ผู้ชายร่างสูงที่สวมใส่ชุดสูทนั้นเอ่ยถามรปภ.ด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและดูเป็นมิตร แต่ก็แฝงไปด้วยความหงุดหงิดกับคำสั่งของเจ้านายของเขา จากที่ตัวเขาจะได้พักผ่อนก็ต้องรีบมาทำงานตามที่เจ้านายสั่ง แถมตัวเขานั้นก็ยังโดนด่าอีก

"เรียบร้อยแล้วครับคุณชญานนท์ ผมบอกกับพ่อหนุ่มไปแล้ว"

"ดีมากครับ แล้วเขาสงสัยไหมครับ"

ใช่แล้ว ชญานนท์ลูกน้องคนสนิทของคุณท่าน ที่ได้รับคำสั่งจากคุณท่านให้กลั่นแกล้งเก่งกล้าโดยการปล่อยให้เก่งกล้ารอ และนั่นทำให้ชญานนท์ไม่เข้าใจ คุณท่านดูอารมณ์เสียมากกว่าเดิมหลังจากที่อยู่ห้องกับลูกพีช 

"ไม่ครับคุณชญานนท์ พ่อหนุ่มไม่ได้สงสัยอะไร"

"ขอบคุณมากนะครับ นี่ครับเงิน"

"แต่เงินนี่มากเกินไปหรือเปล่าครับ ผมแค่ไปบอกพ่อหนุ่มเองนะครับ"

"ไม่มากหรอกครับ ลุงก็รู้ว่าบอสมีเงินเยอะ ผมไม่มีอะไรจะสั่งลุงแล้ว ลุงไปทำงานต่อเถอะครับ"

"ค..ครับคุณชญานนท์"

ลุงรปภ.รับเงินด้วยความดีใจและเอ่ยปากขอบคุณก่อนที่ตัวของเขานั้นจะเดินไปทำงานตามหน้าที่ แม้ว่าจะสงสัยกับคำสั่งที่ได้รับมาแต่ตัวลุงเขานั้นก็ไม่คิดจะเอ่ยปากถามอะไรเพราะไม่ใช่เรื่องของเขา เเละต้องปิดปากเงียบให้สนิท แม้ว่าจะสงสัยมากแค่ไหนก็ตาม เหลือแต่ชญานนท์ชายใส่สูทที่แอบจ้องมองเก่งกล้าอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งและไม่สบอารมณ์

"ถึงจะหน้าตาไม่ดีเท่ากับคุณท่าน แต่ก็ดูเป็นคนดีมากกว่าคุณท่านเสียอีก"

ผมมองผู้ชายที่ชื่อว่าเก่งกล้านั้นด้วยความใคร่สงสัย และพิจารณามอง รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ ตัวก็สูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เขาดูเป็นคนดีแต่น่าเห็นใจที่ต้องโดนคุณท่านกลั่นแกล้งเพราะความหึงหวง แถมช่วงนี้อารมณ์คุณท่านก็ทำให้ผมปวดหัวสุดๆ แต่ละอย่างที่สั่งมามันทำให้ผมจะเป็นประสาท 

"ปากบอกว่าไม่ได้รัก แต่แบบนี้มันรักเลยไม่ใช่เหรอ"

ทั้งท่าทางและคำพูดของคุณท่านมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคุณท่านมีใจให้กับคุณใบแก้ว แถมก็โทรมาด่าผมอีกว่าทำให้คุณท่านสับสนและขู่จะไล่ผมออก ดูจากทรงนี้ก็คงไม่ได้นอนกับคุณลูกพีชเพราะไม่มีอารมณ์อย่างแน่นอน แต่ก็ยังบอกว่าคิดกับคุณใบแก้วเป็นแค่ของเล่น 

"เฮ้อ ผมจะปวดประสาทกับคุณท่านจริงๆ เตรียมร้องไห้น้ำตาตกได้เลยครับ"

ไปทำกับคุณใบแก้วซะมากขนาดนั้น ไม่คิดว่าคุณท่านจะมาตกหลุมรักใครโดยไม่รู้ตัว แถมก็ทำกับคุณใบแก้วจนคุณใบแก้วเกลียด คุณท่านคงไม่สมหวังกับความรักอย่างแน่นอน 

"คุณท่านเก่งทุกอย่าง ยกเว้นความรัก คุณท่านยังไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าคิดยังไงกับคุณใบแก้ว"

ปากบอกว่าเป็นของเล่นและแค่ติดใจก็เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้แค่นั้นแล้วล่ะสิ คุณท่านคิดเกินเลยล้ำเส้นกับความรู้สึกมากไปแล้ว ไม่งั้นคงมีอารมณ์กับคู่นอนคนอื่นไปแล้ว คงไม่ต้องมานั่งโมโหแบบนี้หรอก แล้วไหนจะเรื่องการดูแลคุณยายของคุณใบแก้วอีก ผมไม่เคยเห็นคุณท่านใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อน แถมยังหายใจเข้าหายใจออกคิดถึงแต่คุณใบแก้ว มันก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้ว 

"หวังว่าคุณท่านจะรู้ใจตัวเองเร็วๆ ก่อนที่มันจะสายเกินไป"