ตอนที่ 7 งานวันที่ 2 ทำอาหารให้คุณท่าน

ณ บ้านรัฐนากรณ์

เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นในวันสอง ที่ใบแก้วได้มาทำงานที่นี่ ก็ทำให้ใบแก้วตื่นเต้นเป็นอย่างมากจนตื่นตี 5 เมื่อนอนไม่หลับแล้ว ก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานที่ห้องครัว ก็พบกับพี่พรที่กำลังล้างผักอยู่

"สวัสดียามเช้าครับพี่พร"

"สวัสดีใบแก้ว ตื่นเช้าจังเลยนะ"

สมพรเอ่ยสวัสดีใบแก้ว ที่ยิ้มหวานอย่างน่ารัก ไม่คิดว่าใบแก้วจะตื่นเร็วขนาดนี้ ทั้งที่พระอาทิตย์ก็ยังไม่ขึ้น อาจจะยังไม่ชินกับที่ใหม่ 

“พี่พรให้แก้วช่วยทำอะไรไหมครับ”

"อืม เอาสิ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไร แล้วแก้วทำอาหารไทยเป็นไหม"

"ทำเป็นครับ"

เสียงใสของใบแก้วตอบรับอย่างชัดเจนและมั่นใจ จนสมพรนึกอยากจะให้ใบแก้วเป็นคนทำอาหารมื้อเช้าในวันนี้ เพราะรสมือใบแก้วอร่อย เมนูไข่ที่ทดสอบในการคัดเลือกนั้น เมนูไข่ทุกอย่างอร่อยหมด 

"หึ งั้นแก้วทำอาหารมื้อเช้าให้คุณท่านแล้วกันนะ คุณท่านชอบอาหารไทยมาก" 

“มันจะดีเหรอครับพี่พร"

"ดีสิ รสมือของแก้วอร่อย คุณท่านจะต้องชอบมากแน่"

สมพรเอ่ยปากชมจากหัวใจ เพราะใบแก้วทำอร่อยจริง ๆ ถ้าคุณท่านได้ทานอาหารของใบแก้ว คงจะทานข้าวหลายจานแน่

"แล้วคุณท่านแพ้อะไรไหมครับ แล้วชอบทานอะไรเป็นพิเศษ"

"คุณท่านไม่แพ้อะไรเลย ส่วนอาหารที่ชอบก็ชอบหมดทุกอย่างที่เป็นอาหารไทย แก้วลองมาดูวัตถุดิบสิ"

สมพรกวักมือเรียกใบแก้วให้มาดูวัตถุดิบที่มีทั้งหมู ไก่ เนื้อ และของสดจากทะเล ผักที่สดสะอาดน่าทาน วัตถุดิบทุกอย่างที่ดูเป็นของชั้นดี ไม่เหมือนกับของในตลาดที่วางขาย

"พอจะนึกออกไหม ว่าจะทำอะไร"

"นึกออกครับพี่พร ปกติต้องทำอาหารให้คุณท่านกี่เมนูเหรอครับ"

"สี่เมนู ไม่รวมของหวานนะ ต้องทำขนมหวานด้วยนะแก้ว"

"เข้าใจแล้วครับพี่พร แก้วจะทำออกมาให้ดีครับ ผักกับผลไม้พวกนี้ใช้ได้ทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ"

ตอนนี้ในหัวของผมมีหลายเมนูที่จะทำอาหารและขนมหวานให้คุณท่านได้ทาน รู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ที่จะได้ทำอาหารให้คุณท่าน ดีนะที่คุณท่านชอบอาหารไทย ถ้าให้ทำอาหารจำพวกฝรั่ง ผมก็ทำไม่เป็น

"ใช้ได้หมดเลย แก้วทำให้เต็มที่ แต่ทำคนเดียวไว้ไหม เพราะนางอ้อนมันไม่สบาย"

"เอ๊ะ! พี่อ้อนไม่สบายเหรอครับ เมื่อวานยังปกติดีอยู่เลย"

ผมรู้สึกตกใจไม่น้อย เมื่อได้ยินพี่สมพรพูดว่าพี่อ้อนไม่สบาย ทั้งที่เมื่อวานพี่อ้อนก็ยังปกติดีอยู่เลย แล้วจะเป็นอะไรมากไหม ได้กินข้าวกินยายังนะ

"ก็ดันนอนลืมปรับแอร์น่ะสิ เปิดตั้งสิบหกองศา ทั้งที่ว่าตัวเองเป็นคนขี้หนาว" 

"งั้นแก้วทำข้าวต้มให้พี่อ้อนได้ไหม"

"อ่า ได้สิ ที่จริงไม่ต้องทำก็ได้นะแก้ว"

สมพรแอบตกใจเล็กน้อย เมื่อใบแก้วเสนอจะทำข้าวต้มให้อ้อน ทั้งที่ก็ยังไม่รู้จักกันดีพอ ไม่จำเป็นจะต้องทำก็ได้ เพราะแต่ละคนก็มีงานที่ต้องไปทำตั้งแต่เช้า ไม่มีเวลาว่างไปดูใครป่วย ส่วนมากจะมาหาทำกินเองมากกว่า แต่ใบแก้วกับเป็นเด็กที่คิดถึงผู้อื่น และใส่ใจคนรอบตัว 

"ไม่เป็นอะไรเลยครับ แก้วอยากทำให้"

"ขอบใจแทนนางอ้อนนะ"

"ไม่เป็นอะไรเลยครับพี่พร เรื่องแค่นี้เองแก้วทำได้ครับ งั้นแก้วขอเริ่มทำเลยนะครับ กลัวจะไม่ทันคุณท่าน"

"คุณท่านยังมาไม่ถึงบ้าน แก้วยังพอมีเวลาทำนะ"

ปรี้น! ปรี้น!

"!!!"

เสียงรถบีบแตรดังขึ้น เป็นเสียงที่สมพรคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเป็นเสียงรถของคุณท่าน ป่านนี้ต้นสามีของสมพรคงเปิดประตูทางเข้าให้คุณท่าน

"พูดถึงคุณท่าน ก็มาทันที เดี๋ยวฉันออกไปดูคุณท่านก่อนนะ"

"ครับพี่พร"

ใบแก้วเองก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแตรรถของคุณท่าน ในอกสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น เพราะอีกไม่ช้าก็จะได้เจอคุณท่าน ไม่รู้ว่าจะเป็นคนนิสัยยังไง แล้วจะเป็นนายจ้างที่ใจดีไหมนะ 

"หวังว่าจะขอเรื่องยายได้นะ"

ผมเองก็อยากให้ยายมาอยู่ด้วย แต่นายจ้างอย่างคุณท่านจะให้ผมหรือเปล่า ผมเองก็แอบเกรงใจ เพราะผมเป็นแค่ลูกจ้าง ได้งานทำที่ดี ได้มาพักที่นี่ก็ดีมากที่สุดแล้ว แต่ผมก็อดเป็นห่วงยายไม่ได้ก็เลย ถ้าคุณท่านมีใจดีเมตตาต่อผมกับยายก็คงดีไม่น้อย แต่ถ้าคุณท่านไม่ให้ ผมก็เข้าใจคุณท่าน เพราะบ้านหลังนี้คุณท่านเป็นเจ้าของ 

"รีบทำดีกว่าเดี๋ยวจะไม่ทันคุณท่าน"

พรึ่บ!

"ใบแก้ว"

"!!!"

ใบแก้วกำลังจะหันไปทำกับข้าว ก็ต้องชะงักด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นผู้ชายสูงใหญ่ที่เพิ่งรู้จักกันในวันที่มาสมัครงาน กำลังเดินเข้ามาในครัวพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรเหมือนอย่างเคย

"พี่เก่งกล้าแก้วตกใจหมดเลย"

"พี่ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ"

"ไม่เป็นอะไรครับพี่กล้า"

ผมมองพี่เก่งกล้าที่ดูรู้สึกผิดมากที่ทำให้ผมตกใจ แต่หน้าตาของพี่เก่งกล้าดูเเมนมาก พอมาทำหน้าตาหงอยมันดูน่ารักมากเลย 

"แล้วพี่กล้ามาถึงตอนไหนเหรอครับ"

"ตีหนึ่ง ดีนะที่ลุงต้นยังไม่หลับ มาเปิดประตูให้พี่ได้เข้าไป ไม่งั้นพี่ได้นอนข้างนอกแน่"

"ดีนะที่ลุงต้นไม่หลับ ถ้าพี่กล้านอนข้างนอก ยุงคงกัดแน่ ข้างนอกยุงเยอะมากนะครับ"

โชคดีนะที่ลุงต้นไม่ได้หลับ ถ้าหลับนะพี่เก่งกล้าคงได้นอนข้างนอกแน่ แล้วยุงคงกัดเต็มตัว เป็นไข้เลือดออกแน่เลย แถมอากาศตอนกลางคืนก็หนาว

"แก้วเป็นห่วงพี่เหรอ"

"ห่วงสิครับ"

"ขอบคุณนะที่เป็นห่วงพี่"

เก่งกล้าเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมมองใบแก้วด้วยสายตาที่เอ็นดู ดีใจและรู้สึกดีที่ใบแก้วเป็นห่วงตน ก่อนใบแก้วจะหันไปสนใจผักและผลไม้ต่อ

"จะทำอาหารเหรอ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม"

"ไม่เป็นอะไรครับพี่ แก้วทำคนเดียวได้"

"แน่ใจนะ ว่าทำคนเดียวได้ พี่ช่วยแก้วได้นะ"

"แก้วทำได้ครับพี่ ขอบคุณที่เป็นห่วงแก้วนะ"

ผมหันไปพูดกับพี่เก่งกล้าและยิ้มขอบคุณที่พี่เขาดูเป็นห่วงกลัวว่าผมจะทำอาหารไม่ทัน แต่งานแบบนี้ผมทำทันอยู่แล้ว 

"แก้วมีแฟนยังเหรอ"

"ไม่มีครับพี่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาชอบผมเลย"

ผมพูดตอบพี่เก่งกล้าไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เป็นความจริงที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาชอบผม เพราะผมหน้าตาหวานเหมือนกับเด็กผู้หญิง 

"แก้วหน้าหวานขนาดนี้ ทั้งสวยน่ารัก ไม่แปลกใจที่ผู้หญิงจะไม่หลงเสน่ห์แก้ว คงจะมีผู้ชายมาจีบแก้วเยอะใช่ไหม"

"ใช่ครับพี่ แต่แก้วชอบผู้หญิงนะ แก้วไม่ได้ชอบผู้ชาย"

ใบแก้วแอบเขินเมื่อเก่งกล้าเอ่ยปากชมว่าตัวเองสวย จนใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ ทำเอาเก่งกล้าถึงกับยิ้มที่มุมปากด้วยความน่ารัก

"ทำไมล่ะครับ มีแฟนเป็นผู้ชายไม่ดีเหรอ"

"แต่แก้วไม่เคยคิดอยากมีแฟนเป็นผู้ชาย แก้วเลยไม่รู้ต้องทำตัวยังไง"

"แก้วคิดไว้บ้างก็ดีนะ ไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ ขอแค่เป็นตัวเองก็พอ เพราะยังไงเขาก็รักแก้วอยู่ดี เหมือนอย่างพี่ไง ที่เอ็นดูแก้ว"

"อ๋อ ครับพี่เก่งกล้า แก้วจะคิดไว้นะ"

ใบแก้วพยักหน้าเข้าใจว่าจะเก็บเรื่องการมีแฟนเป็นผู้ชายไปคิด แต่ในใจก็ไม่ชอบอยู่ดี แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อหน้าตาแบบนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะมาชอบ คิดว่าเป็นเพื่อนกันเสียมากกว่า 

"คุณท่านมาแล้วเหรอ!"

เสียงของหญิงสาวพูดขึ้นมาเสียงดัง ด้วยความตื่นตกใจ แล้วไม่ใช่ใครที่ไหน เเต่เป็นชมพู่ หญิงสาวที่ไม่เอาการเอางาน วัน ๆ มีแต่รออ่อยคุณท่าน

"ช..ใช่ครับพี่ พี่พรออกไปดูแล้วครับ"

"ว่าอะไรนะ! โอ๊ย ฉันน่าจะตื่นเช้า ๆ ต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว"

"พี่ชมพู่ถามหาคุณท่านทำไมเหรอครับ"

"อย่าสะเออะ! มันเรื่องของฉัน แล้วก็นะอย่าไปเสนอหน้าให้คุณท่านเห็น"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงขุ่นเคืองใส่ใบแก้ว ที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แต่กลายเป็นว่าโดนด่าจนใบแก้วน่าเศร้า ทำเอาเก่งกล้ามองชมพู่อย่างไม่พอใจ

"ขอโทษครับ แก้วแค่ถามพี่เฉย ๆ"

"ชิ อารมณ์เสีย ทำไมต้องรับแม่บ้านเพิ่มด้วย"

"แก้วจะไปขอโทษเธอทำไม เธอทำตัวนิสัยไม่ดีนะครับ"

"แล้วแกมายุ่งอะไรด้วย ถึงหน้าตาจะพอใช้ได้ แต่ก็เป็นได้แค่คนสวน  มาอยู่อะไรในครัว ทำไมไม่ไปขุดดินล่ะ อี๋ มีแต่คนสกปรก ฉันไปดีกว่า เหม็นสาบคนจน"

ชมพู่เอ่ยวาจาอย่างไร้มารยาทกับใบแก้วและเก่งกล้า ดูถูกพวกเขาสองคนโดยไม่ได้มองตัวเธอเองเลย ว่ามีจิตใจที่สกปรก ดูถูกคนอื่น ทั้งที่ก็เป็นคนเหมือนกัน

"ใครกันแน่ที่สกปรก"

"ช่างพี่ชมพู่เถอะครับพี่กล้า พี่เขาน่าจะอารมณ์ไม่ดี"

"เฮ้อ ถึงจะว่าไป ก็ไม่เข้าหูหรอก แต่ถ้าเธอมาว่าแก้วก็อย่ายอมนะ"

"ครับพี่กล้า ไม่ต้องห่วงนะ"

ผมเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับเพื่อนในที่ทำงาน อยู่บ้านเดียวกัน กินข้าวก็กินด้วยกัน อยากจะเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกัน แต่พี่ชมพู่ไม่ได้ชอบผมแต่แรกแล้ว เพราะคิดว่าผมจะมาจับคุณท่านล่ะมั้งครับ ทั้งที่ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณท่านเลย หน้าตาก็ยังไม่เห็นด้วยซ้ำ ผมจะไปชอบคุณท่านได้ยังไง คุณท่านเป็นนายจ้างผม ผมไม่ควรคิดเกินเลยด้วยซ้ำ