ตอนที่ 8 ชะนีร้องหาผัว

"สวัสดีค่ะคุณท่าน เดินทางมาเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าวนะคะ ดิฉันให้เด็กใหม่ทำอาหารให้คุณท่านอยู่ค่ะ"

"เด็กใหม่เหรอ? เจอคนที่ถูกใจแล้วเหรอสมพร"

ภูบดีเอ่ยแซวสมพรที่ดูจะเคร่งครัดกับคนที่จะมาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่อย่างมาก แม้จะเปิดรับสมัครสักกี่ครั้ง สมพรก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่ก็ดีที่สมพรนั้นได้เจอคนที่คนถูกใจ ภูบดีเลยไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ที่จะให้สมพรเป็นคนจัดการเรื่องภายในบ้าน เพราะภูบดีนั้นไม่ได้มีเวลามาดูแลบ้าน มีหน้าที่แค่จ่ายเงินเดือนเท่านั้น 

"ค่ะคุณท่าน ฉันรับเด็กเข้ามาสองคน เด็กผู้ชายสองคนเลยค่ะ"

"เด็กผู้ชาย? แต่ทำไมถึงให้ทำอาหารล่ะ"

"ก็เป็นเด็กผู้ชายที่ทำอาหารอร่อยมากค่ะ ผ่านด่านทดสอบอย่างง่ายดาย เเละเป็นคนเดียวที่ผ่านค่ะคุณท่าน ฉันเลยรับมาช่วยงานในครัวและงานบ้านค่ะ ส่วนอีกคนก็ให้ทำงานสวนค่ะ"

"อยากเห็นแล้วสิ ถึงทำให้เธอเอ่ยปากชมได้"

ภูบดีเห็นสมพรเอ่ยปากชม ทั้งที่ก็เป็นคนที่ชมคนยากมาก ถ้าไม่เก่งจริงหรือถูกใจจริง ๆ สมพรไม่มีทางเอ่ยปากชมอย่างแน่นอน ทำเอาภูบดีอยากจะเห็นหน้าตาของเด็กคนนี้สักแล้ว เก่งมากที่ทำให้คนเข้มงวดอย่างสมพรชอบได้ 

เพราะที่ผ่านมา ภูบดีมักจะเห็นสมพรดุและติเตียนแม่บ้านคนอื่น ๆ ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจหรือทำผิด ก็จะโดนดุจนหน้าชา เรื่องในบ้านสมพรจะรู้ดีกว่าใคร ๆ เพราะเป็นลูกสาวของยายละมุนแม่นมของภูบดี หัวหน้าแม่บ้านคนเก่า พวกเขาสองอยู่ดูแลภูบดีมาหลายปี พอยายละมุนอายุมากขึ้น ก็เลยให้สมพรเป็นคนดูแลเรื่องในบ้าน 

"เดี๋ยวดิฉันจะพามาแนะนำตัวนะคะคุณท่าน"

"มาตอนที่ฉันทานข้าวแล้วกัน เพราะหลังจากนั้นฉันคงไม่ว่างแล้ว ต้องรีบเคลียร์งานจนค่ำ"

"ได้ค่ะคุณท่าน ดิฉันรู้ว่างานคุณท่านเยอะมาก แต่ว่าพักผ่อนบ้างนะคะคุณท่าน พวกเราทุกคนเป็นห่วงนะคะ"

"ฉันแข็งแรงจะตาย ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันอาบน้ำเสร็จจะลงมาทานข้าว เตรียมให้เรียบร้อยแล้วกันนะ"

"ได้ค่ะคุณท่าน"

สมพรตอบรับภูบดีคุณท่านของบ้านหลังนี้ด้วยท่าทีที่สุภาพอย่างปกติ พร้อมโค้งหัวลงเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของภูบดีจะเดินขึ้นบันไดไป

"คุณท่านยังดูดีตลอดเลย"

สมพรยอมรับเลยว่าเจ้านายของตนเป็นผู้ชายที่หล่อมาก รูปหน้าที่คมเข้ม และดวงตาสีน้ำทะเลที่ดูมีเสน่ห์และลึกลับ เพราะเป็นลูกครึ่งสามเชื้อชาติ ไทย เยอรมัน และรัสเซีย ตัวก็เลยสูงใหญ่มากกว่าผู้ชายไทย

"ไม่แปลกใจเลยว่าชมพู่มันจะชอบ ไม่เจียมตัวเองเลยนะ คุณท่านจะต้องเจอภรรยาที่ดีและคู่ควรสิถึงจะถูก" 

คนที่สมบูรณ์แบบอย่างภูบดีนั้น มีอำนาจและทรัพย์สินเงินทองมหาศาล แถมเพื่อนมิตรก็ต่างเป็นพวกเศรษฐี มีแต่คนระดับใหญ่โต ภูบดีสมควรจะเจอคู่ชีวิตที่เหมาะสมและคู่ควรกับเขา

สมพรนั้นนับถือภูบดีเป็นอย่างมาก เพราะเป็นผู้มีพระคุณของเธอและแม่ เป็นคนที่ค่อยช่วยเหลือครอบครัวของสมพรมาตลอด ทั้งค่าเล่าเลี้ยงและค่ารักษายายละมุนเกือบทุกอย่าง 

"คุณท่านหักโหมงานจริง ๆ เดี๋ยวช่วงบ่ายฉันต้องเตรียมของว่างให้คุณท่านสักแล้ว"

"คุณท่าน!"

"เฮ้อ"

สมพรถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เมื่อได้ยินเสียงของชมพู่สาวใช้ที่ทำให้ลำบากใจที่สุด เอ่ยเรียกภูบดีเสียงดังลั่นบ้าน โดยไม่เกรงอกเกรงใจใครเลย 

"พูดถึงก็มาจริง ๆ นะ"

"คุณท่านล่ะป้าพร! คุณท่านอยู่ไหน"

"เสียงดังจริง ๆ เกรงใจคุณท่านบ้าง นับวันทำตัวเหมือนชะนีเรียกหาผัว ไม่รู้จักอายและเจียมตัวเองเลยนะ"

สมพรเอ่ยดุชมพู่ที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ก้มมองตั้งแต่หัวจรดเท้าที่แต่งตัวไม่เหมาะสม ใส่ชุดกระโปรงรัดรูปสีแดง เปิดโชว์เนินอกอย่างหน้าไม่อาย ทั้งที่ไม่ใช่ชุดของแม่บ้านเลย 

"ถึงฉันจะเป็นชะนี แต่ฉันก็เรียกหาแค่คุณท่านเท่านั้น"

"พูดกับคนอย่างแก มันไม่ได้เข้าหัวสมองบ้างหรือไง ทำตัวให้สมกับเป็นสาวใช้หน่อย แต่งตัวแบบนี้จะไปขายที่ไหนห้ะ!"

"มันหนักหัวป้าหรือไง ก็ฉันแต่งมาเพื่อคุณท่าน"

"ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ใหญ่รองมาจากคุณท่าน เพราะฉันเป็นคนดูแลจัดการงานภายในบ้าน แกควรจะฟังคำสั่งของฉัน แล้วแต่งตัวแบบนี้อย่าคิดว่าคุณท่านจะเหลียวมองเลย"

"ป้ารู้ได้ยังไงว่าคุณท่านไม่มอง ฉันออกจะสวยเซ็กซี่มากขนาดนี้"

ชมพู่ขยับตัวอวดชุดแสนเซ็กซี่ไปมาอย่างหน้าไม่อาย จนสมพรรู้สึกอุจาดลูกตามาก เผยชักสีหน้ารังเกียจชมพู่ออกไปโดยไม่รู้ตัว 

"อี๋ อย่ามาทำแบบนี้ เห็นแล้วรู้สึกขนลุก แกอ่อยขนาดนี้ คุณท่านคงเอาแกไปตั้งนานแล้ว ตัดใจซะเถอะ คุณท่านไม่มาเกลือกกลั้วกับคนใช้หรอก"

"กรี๊ด! ป้าอย่ามาทำท่ารังเกียจฉันนะ"

"ฉันไปดีกว่า นับวันยิ่งเหมือนผีบ้า จะกรี๊ดให้คอแตกก็เชิญเลย คุณท่านจะได้ไล่แกออกแน่" 

สมพรมองมาที่ชมพู่ด้วยสายตาที่ไม่ชอบ พร้อมเอ่ยด่าชมพู่ที่ทำตัวเหมือนผีบ้า นับวันไม่มีการปรับปรุงอะไรเลย มีแต่จะบ้าขึ้นทุกวัน ก่อนจะรีบเดินออกไปทันที ถ้าอยู่ตรงนี้นานมีหวังต้องปวดหัวแน่ 

"อีแก่เอ๊ย! ถ้าฉันได้เป็นเมียคุณท่าน ฉันจะเฉดหัวไล่แก่ออกจากบ้านเป็นคนแรกเลย"

ชมพู่โมโหมากจนสบถคำหยาบออกมา ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ทั้งที่สมพรเป็นผู้มีพระคุณเพราะเป็นคนที่รับชมพู่เข้ามาทำงานเพราะแม่ของชมพู่เป็นคนขอร้องให้ฝากไว้ด้วย 

"พี่ชมพู่ผีบ้าจริง ๆ"

กล้วยหอมที่แอบมองมาตั้งนานแล้วนั้น ก็มองมาที่ชมพู่ด้วยความเวทนา ที่ชมพู่มีท่าทางที่ดูเหมือนคนไม่มีสติ โมโหจนขยี้ผมของเธอเองจนมันกระเซอะกระเซิงเหมือนกับคนบ้า แถมยังด่าแม่ของเธอด้วยถ้อยคำที่หยาบคายอีก 

"ไปหาแม่ดีกว่า เดี๋ยวคนบ้ามันเห็น"

ห้องครัว

กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ เมื่อใบแก้วจัดสรรทำอาหารออกมาอย่างน่าเอร็ดอร่อยและสวยงาม ทำเอาเก่งกล้าที่คอยช่วยหยิบจับนั้นถึงกับอึ้งและตกใจในความสามารถของใบแก้ว ที่ดูจะชำนาญมากทีเดียว 

"แก้วทำไมเก่งแบบนี้"

"ทำบ่อยครับพี่กล้า"

"น่าอร่อยมากเลย ข้าวต้มทะเลมีแต่หมึกกุ้งตัวใหญ่ ๆ"

"ข้าวต้มแก้วทำให้พี่อ้อนครับ พี่เขาไม่สบาย ถ้าพี่กล้าอยากกินก็ตักเลยครับ แก้วทำเอาไว้เยอะ"

"ขอบคุณนะแก้ว มื้อเช้าวันนี้พี่คงมีความสุข"

เก่งกล้าเอ่ยปากชมใบแก้วไม่ขาดสาย เพราะใบแก้วทำอาหารน่าอร่อยจริง ๆ แค่ดมกลิ่นก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยมากแน่ ๆ

"หอมจริง ๆ หอมออกไปข้างนอกเลยนะ"

"สวัสดีครับป้าพร"

"เก่งกล้านี่เอง แล้วได้กินอะไรหรือยัง"

"กำลังจะกินข้าวต้มทะเลครับป้า แก้วทำน่าอร่อยมากเลย จนผมอยากกิน"

"หึ ใบแก้วทำอาหารอร่อย คุณท่านจะต้องชอบมากแน่ ไหนขอฉันดูอาหารที่ทำให้คุณท่านหน่อย"

สมพรยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปริ่ม เมื่อใบแก้วนั้นเป็นคนที่ทำอาหารค่อนข้างเก่ง กลิ่นหอมของอาหารมันหอมมากจนชวนหิว ก่อนจะเดินเข้าไปดูอาหารที่ใบแก้วทำให้คุณท่าน 

"นี่ครับพี่พร"

"!!!"

เมื่อเห็นอาหารมื้อเช้าของคุณท่าน สมพรก็ตกใจมากจนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะนี่มันคืออาหารไทยที่น่าอร่อยและสวยงามมาก 

"นี่นายแกะสลักผักผลไม้ได้ด้วยเหรอ"

"แหะ ๆ ใช่ครับพี่พร"

ใบแก้วหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อเห็นท่าทางของสมพรที่ดูจะตกใจมาก เพราะใบแก้วแกะสลักผักผลไม้เป็น แถมผักในอาหารก็ยังไม่เว้น แกะทุกอย่างให้ดูน่าทานไปหมด

"ฉันจะตกใจกับอะไรก่อนดี นายเก่งมากจริง ๆ คิดถูกจริง ๆ ที่รับแก้วเข้าทำงาน"

"ขอบคุณครับพี่พร"

"นายเก่งจริง ๆ แล้วนี่ทำอะไรบ้างล่ะ "

"ต้มยำทะเล ต้มจืดฝักยัดใส่หมู ผัดผักรวมมิตร กุ้งผัดพริกเกลือและปลานิลทอดราดพริกครับ"

ใบแก้วยิ้มหวานอย่างดีใจที่สมพรเอ่ยปากชม ก่อนจะบอกเมนูอาหารที่ทำให้คุณท่านได้ทานในมื้อเช้า สมพรนั้นยังคงยิ้มไม่หุบ เพราะเธอถูกใจมาก ๆ จนมองอาหารไม่วางตา  

"ส่วนของหวานก็เป็นแกงบวดฟักทอง ผลไม้ก็เป็นส้มกับแอปเปิลครับ"

"ขนาดผลไม้ก็ไม่เว้น ใบแก้วฉันว่าถ้านายมีเงินมากพอ ไปเปิดร้านไหมคะ นายมีความสามารถมากนะคะ"

"ผมก็คิดเหมือนกับป้าพรครับ ใบแก้วทำอาหารเก่งมาก"

"พี่พรกับพี่กล้าก็ชมแก้วเกินไป มีคนที่เก่งกว่าแก้วตั้งเยอะครับ"

"ถ่อมตนจริง ๆ เลยนะจ๊ะพี่แก้ว พี่แก้วสุดยอดที่สุดแล้ว กล้วยชอบพี่แก้วที่สุดเลย"

กล้วยหอมเดินเข้ามาในครัวและเอ่ยปากชมใบแก้ว พร้อมยกนิ้วโป้งให้ว่าใบแก้วนั้นเป็นคนที่เก่งมาก ก่อนจะเข้าไปสวมกอดใบแก้วอย่างแนบแน่น จนใบแก้วก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ก็เลยกอดตอบกล้วยหอม สมพรที่เห็นแบบนั้นถึงกับต้องส่ายหัวให้กับลูกสาวจอมซน แต่ก็ยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู

"รีบเอาไปเสิร์ฟเถอะจ้ะ เดี๋ยวคุณท่านจะมาแล้วนะจ๊ะ"

"จริงสิ รีบยกไปเสิร์ฟเร็ว"

"จ้ะแม่/ครับพี่พร" 

สมพรเอ่ยปากสั่งทันที เก่งกล้าและกล้วยหอมนั้นก็ไม่รอช้ารีบยกจานอาหารไปเสิร์ฟที่ห้องอาหาร ส่วนใบแก้วนั้นที่กำลังจะหยิบจานอาหารอยู่นั้นก็เป็นจังหวะที่สมพรก็เอ่ยพูดขึ้นมาทันที

"เก่งมากใบแก้ว คุณท่านต้องชอบมากแน่"

"แก้วก็หวังว่าคุณท่านจะชอบครับ"

"หึ เดี๋ยวแนะนำตัวกับคุณท่านด้วยนะ"

"ครับพี่พร"

ผมตอบรับพี่พรด้วยความเข้าใจ ในใจก็แอบหวั่นกลัวคุณท่าน เพราะผมไม่รู้ว่าคุณท่านเป็นคนยังไง หวังว่าอาหารที่ผมทำ คุณท่านจะชอบนะ