บทที่ 62

ไซรัสหลบเลี่ยงสายตาชนชั้นสูงและทหารที่ยืนรักษาการณ์อยู่รอบตัวอาคารใกล้อุทยาน ด้วยการวิ่งไปตามทางเดินเล็กๆ ระหว่างกลุ่มพุ่มไม้สูงระดับศีรษะ อาศัยพื้นหญ้าช่วยลดเสียงฝีเท้า

สองขาก้าวไป ในใจก็นึกขอบคุณเครื่องแต่งกายสีดำสนิท ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่ไม่ต่างอะไรไปจากเครื่องพรางตัวชั้นยอด

แปลก...น่าจะใกล้ถึงแล้วแท้ๆ เขากะเอาจากที่เห็นตอนอยู่ข้างนอก

ใช้เวลาไม่นานนัก พ่อค้าหนุ่มก็วิ่งมาถึงส่วนที่จัดเป็นซุ้มไม้เลื้อยเรียงต่อกันยาวเหยียดคล้ายอุโมงค์ เขายังคงมุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ จนพบทางแยกสามสาย เล่นเอาไม่รู้ว่าจะเลือกไปทางไหนดี เพราะตอนมองอยู่ด้านนอกอุทยานจากทิศที่เขาเดินผ่านมา ก็ไม่มีวี่แววเลยว่าวังนี้จะวางเส้นทางในสวนไม้เลื้อยเสียลึกลับซับซ้อน มีทางแยกมากมายที่ชวนให้คนไม่คุ้นทางต้องปวดหัว

ตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดร้อนรุ่มจนเหงื่อไหล สติสตังใกล้เลือนรางเต็มที นัยน์ตาก็พร่ามัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะคิดออก ว่าควรจะเลือกเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา หรือว่าตรงไป

ในช่วงที่เริ่มรู้สึกว่าอาจฝืนไปต่อไม่ไหว ไซรัสตัดสินใจกระชากเสื้อนอก รวดเร็ว รุนแรง จนกระดุมหลุดเป็นแถบ แล้วเอื้อมมือคว้ามีดสั้นซึ่งซุกตัวอย่างเงียบเชียบอยู่ที่เข็มขัดด้านหลังออกมากรีดกลางฝ่ามือเป็นทางยาว ใช้ความเจ็บแสบจากบาดแผลช่วยเรียกสติกลับคืนมา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องลงทุนทำเพื่อหญิงสาวอ่อนเยาว์นางหนึ่งถึงเพียงนี้

พ่อค้าหนุ่มหลับตานิ่ง พยายามฟังเสียงธรรมชาติเหมือนตอนค้นหาสระน้ำในสวนวงกต

ดึกดื่นคืนนี้ ในอุทยานอากาศเย็นเยียบ มีเสียงหรีดหริ่งหลงฤดู

มีเสียงน้ำพุจากรูปปั้นรอบทิศทาง

มีเสียงเพลงแว่วมาจากงานเลี้ยง

มีเสียงกลุ่มกระดิ่งลมจากที่ไหนสักที่

ท่ามกลางเสียงมากมายเหล่านี้ ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงอู้อี้ดังแทรกขึ้นมา

เขาจำเสียงนี้ได้

ต่อให้มันจะแผ่วเบาแค่ไหน เขาก็จำได้ดี

ทันทีที่ได้เข็มทิศ ไซรัสก็รีบออกวิ่งตามเสียงนั้น ยิ่งเสียงอู้อี้ค่อยๆ ดังชัด ความร้อนใจก็ยิ่งทบทวี

เขาวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดสองขาก็พามาเห็นภาพน่าตกใจที่ทำให้ต้องชะงักเท้า

ภายใต้ใจกลางอุโมงค์ไม้เลื้อย...คุณหนูอัยน์นา...รูปร่างอ้อนแอ้น ดูบอบบาง อาศัยจังหวะตอนโดนอีกฝ่ายรวบตัว บิดแขนบริกรรายนั้นไพล่หลัง

พอจังหวะเหมาะ แม่เจ้าประคุณก็เตะข้อพับหัวเข่าให้คู่กรณีเสียหลัก ส่งให้ร่างที่แม้จะดูผอมแต่ก็สูงกว่าเธอร่วมศอกทรุดลงคุกเข่าอย่างน่าสมเพชในวินาทีถัดมา

แล้วคุณหนูอัยน์นาคนเดียวกันนี้ ก็ยังไม่ลืมผลักอีกฝ่ายคว่ำหน้า ทั้งๆ ที่ยังบิดมือน่าเวทนาคู่นั้นไม่ยอมปล่อย ก่อนทิ้งตัวลงนั่งทับเอว ตรึงอีกฝ่ายเข้ากับพื้น แน่นสนิทเหมือนตอกหมุด

สีหน้าเธอตอนนี้ดูแดงก่ำ แววตาคมกริบดุจใบมีดฉายแววดุร้ายยิ่งกว่านางเสือ

นี่มัน...

ไซรัสพูดอะไรไม่ออก จะบอกว่าตัวเองคาดไม่ถึงก็ไม่ใช่ จะบอกว่าตกใจก็ไม่ถูกเสียทีเดียว

“ใครเป็นคนสั่ง...พูด!” เธอถามจริงจังเสียจนวันนี้น้ำเสียงหวานๆ ฟังดูขึงขัง ชนิดที่อาจทำให้คนขวัญอ่อนสักคนขนหัวลุก