บทที่ 61

“ขออภัย ขอผมอกไปสูดอากาศข้างนอกสักครู่” นี่เป็นคำพูดตัดบทขอปลีกตัวที่ไซรัสมองว่าช่างฟังดูทื่อและเสียมารยาทที่สุดเท่าที่เขาเคยทำหลุดจากริมฝีปาก แต่ตอนนี้สมองเขาเริ่มตื้อตันเกินกว่าจะนึกอะไรไหว

“สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ เราติดต่อขอความช่วยเหลือมหาดเล็กขอให้เขาช่วยจัดห้องพักให้คุณดีไหม”

“อย่าให้ใครต้องลำบากเลยครับ ผมแค่มึนหัวนิดหน่อยเท่านั้น” เขาเริ่มนึกถึงสวน นึกถึงต้นไม้รกครึ้ม ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติก็ยิ่งอยากซ่อนตัวมากขึ้นเท่านั้น

“ถ้าอย่างนั้น เราออกไปที่อุทยานกลางดีไหมคะ” สิ่งที่พริสซิลล่าเสนอ ตรงใจเขาพอดี “นะคะ เดินออกไปทางประตูตะวันออก แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว เดี๋ยวดิฉันจะพาไป”

“เปลี่ยนเป็นบอกทางดีกว่าครับ หายไปด้วยกัน ใครเห็นเข้าจะดูไม่ดี”

พริสซิลล่ากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ

“แต่คุณบอกว่ามึนหัวนี่คะ” เธอจ้องหน้าเขา แววตาบ่งบอกว่าจะไม่ยอมทำตามที่บอกแน่ๆ

บทจะดื้อ ก็ดื้อดึงขึ้นมา

แววตาท่านหญิงผมทองยามนี้ ดูรั้น ไม่ยอมคน คล้ายอัยน์นาอยู่หลายส่วน ชวนให้ไซรัสเห็นภาพท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายซ้อนทับขึ้นมา...

“ดิฉันเองก็อยากตามหาน้องสาว นี่ไม่รู้ว่าเดินหายไปไหนทั้งคู่” พริสซิลล่าเอ่ย น้ำเสียงฟังดูอ่อนลงจนติดจะอ้อน “ให้ดิฉันออกไปด้วยนะคะ”

ตอนนี้เขาเห็นภาพอัยน์นาซ้อนทับขึ้นมาเต็มๆ แล้ว

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง รู้แต่ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ปกติ ต้องรีบออกไปจากที่นี่ ต้องรีบออกไปจากงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ต้องวางตัวให้ดี ก่อนที่จะเผลอพูดหรือทำอะไรในสภาวะร่างกายไม่ปกติไปมากกว่านี้

“อยู่ทางตะวันออกใช่ไหมครับ” ไซรัสไม่สนใจอะไรแล้ว เขารีบปราดเข้าหาประตูทิศที่พริสซิลล่าว่า จากนั้นก็เดินไปขอความช่วยเหลือทหารยืนยามให้ช่วยนำทางไปที่อุทยาน

ไม่นึกว่าพริสซิลล่าจะรั้นนัก

พอทหารแยกจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน เจ้าหล่อนก็ปราดเข้ามาดูอาการเขารวดเร็วชนิดที่อธิบายได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือ หล่อนตามเขามาติดๆ

“สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยนะคะ” เธอขยับตัวเข้าชิดแล้วเอื้อมมือมา

ก่อนที่พริสซิลล่าจะแตะตัวเขา พ่อค้าหนุ่มก็ชิงคว้าข้อมือห้ามไว้เสียก่อน

“อย่าสิคะ” เจ้าหล่อนบอก น้ำเสียงเว้าวอน ก่อนเลื่อนมืออีกข้างขึ้นแกะมือเขาออก

ประกายสีทองจากเส้นผม สัมผัสแผ่วเบา กับแววตาที่ชวนให้นึกถึงอัยน์นา ทำให้ไซรัสเห็นภาพหญิงสาวอ่อนเยาว์ในชุดสีทองส่องสว่างซ้อนทับขึ้นมา จึงเผลอปล่อยให้คนตรงหน้าเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นวางทาบบนแก้มเขา สร้างสัมผัสแผ่วเบาทว่าร้อนรุ่ม

แต่ก่อนที่สติเขาจะล่องลอยไปไกล ก็โดนเสียงกิ่งไม้หักดึงความสนใจเสียก่อน

พอมองตาม พ่อค้าหนุ่มก็เห็นผู้ชายที่เขาจำได้ว่าเป็นบริกรคนเดียวกับที่เสิร์ฟเครื่องดื่มให้เขากับอัยน์นารีบเดินกึ่งวิ่งไปทางซุ้มไม้เลื่อยมืดครึ้ม ทั้งที่ตอนนี้ควรคอยเดินหยิบนั่นส่งนี่ให้แขกเหรื่อในงานเลี้ยง

เขาอยากจะผละจากผู้หญิงตรงหน้าแล้วตามไปคาดคั้นชายคนนั้น เพราะจำได้ว่าหลังจากยื่นเครื่องดื่มให้เขากับบุตรสาวนอกสมรสเจ้ากรมการคลังแล้ว ชายคนนั้นก็พลาดทำถาดซึ่งวางเครื่องดื่มไว้หลายแก้ว หลากชนิด หกราดตัวเองอย่างไม่น่าจะเป็น

พอเอาเรื่องทั้งหมดรวมเข้ากับเรื่องที่ตอนนี้เขาเกิดอาการแปลกๆ และเรื่องที่ดูเหมือนอัยน์นาจะหายตัวไป ไซรัสก็สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

โชคดีที่มีกลุ่มสุภาพสตรีชั้นสูงเดินหัวร่อต่อกระซิกตรงมาทางนี้พอดี เขาจึงรวบรวมสติที่เหลืออยู่ดึงมือพริสซิลล่าออกจากตัว แล้วก้าวขาถอยหลังหนึ่งก้าว เพิ่มระยะห่างระหว่างกันก่อนที่ใครจะทันเห็น

“ท่านหญิงคงแน่ใจแล้วว่าผมสบายดี กลับเข้าข้างในเถอะครับ” เขาบอกสั้นๆ ก่อนโค้งให้หล่อน แล้วเดินแยกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

ถ้าเลือกได้ เขาก็ไม่อยากเดินอ้อมหลบฉากออกไปให้พ้นสายตาบรรดาหญิงชั้นสูงเหล่านี้ แต่ถ้าสิ่งที่เขาสังหรณ์เป็นเรื่องจริง เขาจะเสี่ยงวิ่งตรงเข้าใส่บริกรรายนั้นให้ผู้คนแตกตื่นจนตามไปเป็นพยานรู้เห็นไม่ได้

เขายังจำได้ดี ว่าท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายนางนั้น เป็นสตรีที่ห่วงเกียรติยศชื่อเสียงเสียยิ่งกว่าอะไร

ลูกผู้หญิงกับข่าวคาวเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเข้าใกล้กันอย่างยิ่ง และสิ่งที่แย่ที่สุด คือสังคมมักเลือกประณามฝ่ายหญิงมากกว่าฝ่ายชาย ถ้าเขาเกิดพลาดทำให้ชื่อเสียงที่เธอเพียรสั่งสมมาย่อยยับ ต่อให้เขามีสักกี่สิบชีวิตก็คงไม่พอชดใช้ให้เธอ

อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปเสียก่อนล่ะ พ่อค้าหนุ่มได้แต่ฝืนประคองสติเดินอ้อมไปจนเห็นว่าเข้าสู่พื้นที่ลับสายตาผู้คน แล้วออกวิ่ง วิ่งอย่างที่เขาไม่ได้ทำมานาน