บทที่ 63

โดยที่ไม่มีใครคาดคิด จู่ๆ นางเสือก็อ่อนแรงลง เผลอคลายมืออีกฝ่ายเฉียบพลัน

บริกรที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบฉวยโอกาสดึงแขนกลับนาทีนั้น

อัยน์นาจะขยับตัวแก้ไขสถานการณ์ แต่ช้าไป

พออีกฝ่ายหลุดจากพันธนาการมาได้ ก็รีบผลักคนร่างเล็กล้มหงายแล้วเงื้อมือขึ้น ตั้งท่าจะทำร้าย

ไวเท่าความคิด ไซรัสรีบถลาเข้าไปชกหน้าบริกรร่างสูงจนซวนเซ เขาตั้งท่าจะซ้ำ แต่พออีกฝ่ายรู้ตัวว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญ ชายร่างสูงทว่าผอมแห้งก็รีบวิ่งหนีไปอย่างคนใจเสาะ

“...ไซรัส” คุณหนูคนเล็กจากคฤหาสน์แกรนเทรนท์เอ่ยชื่อเขาเสียงหอบเหมือนจะถามว่าเขามาที่นี่ได้ยังไง สภาพเธอในตอนนี้ดูเหนื่อยมากผิดปกติจนเขายิ่งสังหรณ์ใจไม่ดี

ยิ่งเห็นเธอกระถดหนีตอนเขาจะขยับเข้าประคอง เจ้าของกิจการหนุ่มก็ยิ่งแน่ใจ

ยานั่น...

“อีกแล้ว...เหมือนตอนนั้น...” เธอบอกพลางพยายามยันกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

พอเห็นแบบนี้แล้ว เขาก็เข้าใจทันที ว่าเมื่อครู่ผู้หญิงคนนี้ต้องฝืนร่างกายขนาดไหน

ต้องฝืนสู้ปกป้องตัวเองทั้งๆ ที่โดนวางยานรกนั่น...ฝืนทำทั้งๆ ที่รูปร่างอ้อนแอ้นเอวบางถึงขนาดนี้... เจ้าของนัยน์ตาสีเทากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

วันนี้ท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายงดงามมากจริงๆ เพราะงดงาม...พวกแมลงร้ายเลยพากันคอยวนเวียนหาโอกาส

ก็น่าอยู่หรอก...ในเมื่อเสื้อผ้าชุดนี้ไม่เพียงขับผิวให้เธอสวยเด่น มันยังขับเน้นทรวดทรงองค์เอว ชวนให้อยากช้อนร่างน่าหลงใหลร่างนี้เข้าตะกรองกอด แล้วพาเต้นรำโลดแล่นไปตามท่วงทำนองไร้ที่สิ้นสุด

“มาเถอะ ให้ผมช่วย” เขาบอกเสียงอ่อนจนตัวเองยังแปลกใจ

คราวนี้เธอยอมให้เขาช่วยพยุง

ทุกการสัมผัสล้วนทิ้งร่องรอยร้อนวูบวาบ ขับให้กระแสเลือดในกายวิ่งพล่าน

ดูเหมือนคุณหนูคนงามจะสังเกตเห็นบาดแผลบนมือเขาก็ตอนนี้ พอลุกขึ้นยืนได้ เธอก็รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าที่เขาลืมไปแล้วว่าลูคัสสอดไว้ในกระเป๋าตอนช่วยเขาแต่งตัว ออกมาพันแผลให้ ทั้งที่สองมือสั่นเทา

เห็นเธอตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น เขาก็ปฏิเสธไม่ลง ได้แต่พยายามข่มสติไม่ให้ดึงตัวเธอเข้าหาอย่างที่สมองสั่งการ

“คุณ...ไว้ใจได้ใช่ไหม” เสียงแผ่วเบาหวานหูดังขึ้นเพียงเท่านั้นก็เงียบไป

เมื่อเขาเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้า ก็เห็นว่าคุณหนูอัยน์นากำลังขบริมฝีปากตัวเองแน่น เหมือนพยายามจะประคองสติสุดกำลัง

ช่างน่ารัก...

“เราจะไปที่รถม้า” ไซรัสพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่โดนริมฝีปากเล็กๆ นั่นปั่นหัวเข้าอย่างจัง “คุณ...ผม...เราคงต้องกลับออกไปเงียบๆ” เขาสูดลมหายใจลึก พยายามหยุดสายตาไว้ที่ริมฝีปาก ไม่เลื่อนลงมองเนินอกที่โผล่พ้นเสื้อผ้า

ทว่าเมื่อเธอขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็เก็บกลืนมันกลับลงลำคอระหง เขาก็ได้รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดมหันต์

คล้ายบางอย่างในใจเขาขาดผึงเพราะภาพนั้น

ความกระหายจากเบื้องลึกชักเชิดให้เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นเชยคางเธอ แล้วจุมพิตริมฝีปากน่าสงสารนั่นอย่างแผ่วเบาทว่าเว้าวอน

ก่อนที่เธอจะได้คิดหรือทำอะไร ร่างสูงใหญ่ก็เดินหน้าดันร่างเธอเข้าหาโครงเหล็กประดับเถาไม้ดอกช่อเรียวเล็กสีชมพูสะอาดสวย แล้วเริ่มซอกซอนสำรวจหาความหวานจากคนที่ยังตั้งตัวไม่ติด

เมื่อสองร่างขยับเข้าแนบชิด ริมฝีปากที่อุ่นจนร้อนก็ยากจะถอดถอน

ตอนนี้เขาไม่สนใจแผลสดบนฝ่ามืออีกแล้ว ไม่สนใจ ไม่อยากคิดถึง และไม่อยากรับรู้เรื่องอื่นใด นอกจากเรื่องเจ้าของเสียงลมหายใจกระเส่า กับกลิ่นกุหลาบชวนหลงใหลที่คลอเคลียรอบกายเขาต่างแพรไหมลื่นละมุน

ท่ามกลางแสงสลัวรางจากพระจันทร์ มือแข็งแกร่งที่เชยคางเรียวเล็กค่อยๆ เลื่อนไล้ไปตามแก้ม สอดไล้เรือนผมนุ่มชุ่มเหงื่อแล้วกุมท้ายทอยเธอไว้ ขณะเดียวกัน มืออีกข้างที่เปรอะสีแดงเป็นปื้นก็คว้ามือเธอขึ้นกอดเกาะสะโพกเขาไว้ คล้ายเชิญชวนเจ้าของผิวนวลนิ่มให้ดำดิ่งลงในรสสัมผัสแสนคุ้นเคย...