บทที่ 65

เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี สุดท้าย คนต้นเรื่องก็ได้แต่หักใจแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แล้วคล้องแขนควงบิดาเดินกลับเข้างานเลี้ยงสังสรรค์

ทันทีที่กลับเข้าไปในงาน ก็เห็นท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์ยืนคุยอยู่กับเจ้าชายผู้เจิดจรัสทว่าก่อนหน้านี้เก็บเนื้อเก็บตัวเสียจนเกิดข่าวเล่าลือต่างๆ นาๆ ถึงขั้นมีคำเล่าลือว่าทรงเป็นมนุษย์เย็นชา มีรสนิยมความชอบผิดมนุษย์มนา จนราชวงศ์ต้องคอยหาทางซุกซ่อนไว้

“ท่านหญิง” เจ้าชายทรงค้อมศีรษะทักทายก่อนอย่างให้เกียรติ รอยยิ้มสว่างไสวบนใบหน้าขาวกระจ่างล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีทองตัดสั้นทำเอาท่านหญิงคนโตจากตระกูลแกรนเทรนท์ถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ

ยิ่งมองชัดๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าชายองค์นี้รูปงามสมเป็นเจ้าชายจริงๆ นั่นแหละ

ทรง ‘หล่อเหลาอย่างร้ายกาจ’

ถึงอย่างนั้น ผู้ชายช่างหว่านเสน่ห์แบบนี้ ก็ไม่ใช่รสนิยมหล่อนเลยสักนิด หล่อนติดจะชอบมาดเคร่งขรึมกับกลิ่นอายสุภาพบุรุษนักเผชิญโชคที่อบอวลอยู่รอบกายไซรัสมากกว่า

“พริสซิลล่า” ท่านผู้หญิงส่งเสียงเรียก เตือนสติ

พอโดนเรียก เจ้าของชื่อก็รีบย่อตัวลงทำความเคารพเจ้าชายองค์เล็กด้วยท่าทีงามสง่าสมสถานะ เรียกรอยยิ้มสมใจจากท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์ได้ทันที

“ฝ่าบาท...” ท่านผู้หญิงเอ่ยเสียงหวาน “ทั้งพระองค์ทั้งพริสซิลล่าไม่ค่อยได้ออกงานเลี้ยงสังสรรค์เท่าไหร่นัก วันนี้ในวังมีงานเลี้ยงรื่นเริงให้ผู้คนได้ผ่อนคลายทั้งที...” คนเป็นแม่ก้าวเข้าประคองมือลูกสาวส่งให้เจ้าชายรูปงามอย่างนอบน้อม พร้อมออกปากมัดมือชก “หนุ่มสาวมาคุยกับคนแก่จะเบื่อเสียเปล่าๆ ถ้าอย่างไรหม่อมฉันฝากลูกสาวให้พระองค์สอนเต้นรำสักเพลงเถิดเพคะ”

พริสซิลล่าลอบมองค้อนมารดา

หล่อนคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธ ตัวเองจะได้รีบทิ้งบิดาไว้แล้วออกไปยับยั้งเรื่องที่อาจจะยังไม่เกิด

ไม่นึกว่าเจ้าชายองค์นี้ จะยอมเล่นตามน้ำง่ายๆ

ในวินาทีที่โดนประคองแขนออกไปกลางโถงกว้าง คุณหนูผู้ทำอะไรก็ไม่สมความคิดเลยสักอย่างได้แต่กวาดตามองหาน้องสาว ตั้งใจว่าจะส่งสายตาให้แอนนาเบลรีบออกที่อุทยาน แต่มองหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

เพราะพริสซิลล่ามัวแต่จดจ่ออยู่กับการพยายามแก้ไขเรื่องผิดพลาด จึงลืมสังเกตไปเสียสนิท ว่าทุกอย่าง ล้วนอยู่ในสายตามารดาทั้งสิ้น...

งานเลี้ยงดำเนินไปจวบจนเวลาล่วงเลยร่วมชั่วโมง เจ้าชายผู้เที่ยวหว่านเสน่ห์ไปทั่วได้แม้กระทั่งตอนมีสตรีนางหนึ่งเต้นรำอยู่ในอ้อมแขน ก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ

นี่ถ้าฝ่าบาทผู้งามสง่าไม่ทรงแย้มสรวลอยู่ตลอดเวลา พริสซิลล่าคงคิดว่าเจ้าชายองค์นี้ทรงจงใจแกล้งดึงตัวเธอไว้เพราะสังเกตเห็นแววความร้อนรนหาความสุขไม่ได้ในตาเธอด้วยซ้ำ

“ใกล้เที่ยงคืนแล้ว” จู่ๆ เจ้าชายน่าโมโหองค์นี้ก็ตรัสขึ้นมา

เธอจึงต้องเจรจาตามมารยาทเหมือนเคย

“เพคะ ใกล้เที่ยงคืนแล้ว”

“รู้อะไรไหม...เธอทำให้ฉันลืมเวลา”

“ไม่ปวดเมื่อยบ้างหรือเพคะ ทรงเต้นรำกับคนโน้นคนนี้ทีอยู่ตั้งนานแล้วยังมาขอหม่อมฉันเต้นรำตั้งร่วมชั่วโมง” ท่านหญิงคนโตอดแขวะไม่ได้

แทนที่จะโกรธ เจ้าชายแปลกประหลาดองค์นี้กลับหัวเราะ เหมือนพออกพอใจ

ท่าจะบ้า...

“เธอรู้อะไรไหม...” ตรงตรัสขึ้นมา สีหน้าจริงจังขึ้น “เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันรู้สึกว่าช่างซื่อตรงกับความรู้สึกจนน่าแกล้ง”

“อ้อ...ก็เลยทรงกลั่นแกล้งหม่อมฉันงั้นสิ” พริสซิลล่าไม่อยากฝืนทนอีกต่อไปแล้ว

หล่อนคิดว่าอีกฝ่ายจะโกรธ ที่ไหนได้ เจ้าชายประหลาดนี่กลับจ้องลึกในตาเธอ ก่อนถามด้วยคำถามตรงไปตรงมาจนเธอตกใจ

“เธอไปทำความผิดอะไรมากันแน่...พริสซิลล่า”

“หม่อมฉัน...” คนมีชนักติดหลังพูดได้คำเดียวก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วดันตัวอีกฝ่ายออกห่าง ถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ

“เป็นอะไรไป”

“หม่อมฉันมีเรื่องต้องไปจัดการเพคะ” ตอบได้เท่านั้น ท่านหญิงคนโตจากคฤหาสน์แกรนเทรนท์ก็ยกชายกระโปรงสีน้ำเงินเข้มวิ่งผละออกไปทางประตูท้องพระโรงฝั่งตะวันออกท่ามกลางเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืน สร้างความตื่นตะลึงไม่น้อย

หล่อนวิ่งไป...วิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงสวนไม้เลื้อยรกครึ้ม