บทที่ 64

ทำยังไงดี จะทำยังไงดี  พริสซิลล่าได้แต่ยืนเก็บอาการ พยายามไม่ทำตัวกระสับกระส่ายทั้งที่ในใจร้อนรนจนแทบบ้า ไม่รู้ว่าจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไรดี

ยิ่งเห็นบริกรร่างสูงผู้ร่วมแผนการผลุนผลันออกจากสวนไม้เลื้อยเพียงลำพัง เธอก็ยิ่งตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก

ใจอยากจะไปซักถาม แต่ก็ติดว่ากลุ่มท่านหญิงจากหลายๆ ตระกูลยังคงปักหลักยืนคุยกับเธอ ไม่ยอมเดินแยกไปไหนสักที

ไม่ใช่แค่กลุ่มผู้หญิงช่างนินทานี่เท่านั้น ไม่นานนัก เจ้ากรมการเมือง ริชาร์ด แกรนเทรนท์ บิดาเธอ ยังเดินลงมาหาถึงที่ ดูจากสีหน้าก็รู้แล้ว ว่าคนเป็นพ่อคงรู้สึกผิดปกติที่ลูกสาวหายไปจากงานเลี้ยงพร้อมๆ กันทั้งสามคน...คงกังวลว่าจะเกิดเรื่องอย่างงานเลี้ยงระดมทุนคราวก่อน

บ้าจริง...ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ผิดแผนไปหมดแบบนี้ ยิ่งคิดว่าอาจเกิดอะไรขึ้นใต้อุโมงค์ไม้เลื้อย คนเจ้าแผนการก็ยิ่งร้อนใจ ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ที่อะไรต่ออะไรไม่เป็นไปอย่างที่คิด

ดูจากสีหน้าบริกรตัวโย่งนั่น พริสซิลล่าพอเดาออก ว่าผู้สมรู้ร่วมคิดรายนี้คงจะไม่สบอารมณ์ผสมกลัวความผิดเหมือนๆ กับเธอ ต่างกันนิดหน่อยตรงที่พอลองคิดดูให้ดีแล้วสถานการณ์ชายคนนี้ยังไม่นับว่าย่ำแย่สักเท่าไหร่ ถ้าจนแต้มขึ้นมาจริงๆ เขาอาจเปิดเผยเรื่องนี้เพื่อเอาตัวรอดก็ได้ หรือไม่ก็อาจไปแจ้งใครสักคนว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในสวนไม้เลื้อยรกครึ้ม โดยพูดให้ตัวเองดูดีเข้าว่า แล้วโยนทุกเรื่องที่ฟังดูไม่เข้าท่าไปให้ไซรัส

พริสซิลล่าไม่รู้เลย ว่าควรจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร รู้เพียงแต่ถ้าบริกรนั่นปริปากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะในแง่ไหน สิ่งที่เธอจะได้รับ ก็มีแต่ผลเสียเท่านั้น

ข้างหนึ่งก็ชื่อเสียงหน้าตาในวงสังคม

อีกข้างหนึ่งก็ชายหนุ่มที่ตนพึงใจ

จะทำยังไงดี...จะทำยังไงดี...นักบงการมือใหม่ได้แต่คิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

คนข้างนอกอุทยานร้อนใจ แต่สองคนข้างใน กลับร้อนไปอีกอย่าง

ท่ามกลางเส้นทางลึกลับซับซ้อนกรุ่นกลิ่นดอกไม้หอมหวาน สองร่างต่างยืนหลับตาพริ้มกอดเกาะจุมพิตกันแน่นสนิทจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกาย

นาทีนี้ เสื้อผ้าหรูหราบนตัวอีกฝ่ายกลายเป็นของเกะกะน่ารำคาญ พวกมันค่อยๆ โดนปลดเปลื้องออกไป ทีละน้อย ทีละน้อย ตามแต่ฝ่ามือแข็งแกร่งและสองมือขาวเนียนนุ่มจะลากผ่าน

โครงเหล็กดัดผนังอุโมงค์ไม้เลื้อยกลายเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำยันให้สองร่างยังยืนอยู่ได้ แต่ไม่มีใครสนใจ สิ่งที่เขาและเธอสนใจมีเพียงกันและกันเท่านั้น

เมื่อไม่มีใครห้ามปรามก็ไม่มีใครหยุด ต่างฝ่ายต่างโดนฉุดเข้าสู่โลกอีกใบที่ใช้เพียงสัญชาตญาณขับเคลื่อน

ไม่มีใครพรากอะไรไปจากใคร มีเพียงการให้...และรับ ให้...และรับ แลกเปลี่ยนกันด้วยภาษาแปลกประหลาดที่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

ในวินาทีที่เหมือนโลกหยุดหมุน อัยน์นารู้สึกคล้ายมองเห็นปีกสีดำสนิทส่องประกายสะท้อนแสงจันทร์

แต่เพียงไม่นาน...ภาพที่คล้ายผุดจากจินตนาการฝันเฟื่องภาพนั้น ก็ถูกแทนที่ด้วยหมอกควันขุ่นขาว ชวนให้เธอรู้สึกเหมือนลอยคว้างอยู่ในโลกความฝันไร้ขอบเขต

เธอไม่รู้...ไม่รู้เลยว่าความฝันนี้จะสิ้นสุดลงที่ตรงไหน รู้เพียงแต่มันอาจจะดี หากว่าความฝันนี้...จะไม่มีวันจบลง