บทที่ 6

และนั่นเป็นสาเหตุที่เธอรับงานเอ็นฯ ระดับอินเตอร์ไกลถึงเกาะฮ่องกง รู้สึกตื่นเต้นและตกใจ ทำตัวไม่ถูกมันมีหลากหลายความรู้สึก ภาษาจีนที่เรียนก็ยังไม่ถึงครึ่งแต่ก็อุ่นใจเพราะมีแอปแปลภาษาน่าจะช่วยได้พอสมควร และยังพกหนังสือสนทนาชีวิตประจำวันไปด้วย ส่วนภาษาอังกฤษก็ได้บ้างประโยคง่าย ๆ ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ไปตายเอาดาบหน้า ตอนแรกพี่แขหมายจะเดินทางมาส่งเธอถึงที่นี่ แต่ติดธุระด่วนเรื่องสามีสุดท้ายจึงเดินทางมาคนเดียว

ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงเวลา 13.30 น.

“แล้วใครจะมารับฉันเนี่ยรอเป็นชั่วโมงแล้วนะ ไม่เห็นมีใครมารับเลย” มุกรดาบ่นพึมพำเดินสำรวจแถวฝั่งผู้โดยสารขาออกแต่ก็ไร้วี่แวว

“ถ้าป้ายเขียนชื่อน้ำหวานเธอก็น่าจะเห็นสิ” มุกรดาเริ่มใจคอไม่ดีรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมากท่ามกลางภาษาและวัฒนธรรมที่แตกต่าง ความกลัวกำลังคืบคลานเข้ามาในหัวใจดวงน้อยแววตาเต็มไปด้วยอาการหวาดหวั่น

แดนนี่บอดีการ์ดหนุ่มสวมแว่นตาดำยืนถือป้ายเขียนชื่อ น้ำหวาน เป็นภาษาไทยติดหราอยู่บนนั้น ในมือถือรูปน้ำหวานไปด้วยคอยชะเง้อมองหาคนที่หน้าตาคล้ายคนในรูปซึ่งทางเมืองไทยแจ้งมาว่าหญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกางเกงยีน รองเท้าบูตสั้นสีดำ สวมเสื้อสูทสีครีมทับ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มดัดลอนแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะมีคนหน้าละม้ายคล้ายคนในรูป

และวันนี้อะไร ๆ ก็ไม่เป็นใจระหว่างที่มุกรดานั่งบนเครื่องบินพนักงานต้อนรับดันซุ่มซ่ามพลาดท่าทำน้ำส้มหกใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่เธอสวมใส่ ทำให้ต้องเปลี่ยนเสื้อกะทันหันเพราะมันเหนียวเนอะไปหมด ซ้ำร้ายวันนี้เป็นวันที่เหล่าแฟนคลับไอดอลต่างประเทศต่างมารอรับศิลปินในดวงใจกันอย่างล้นหลามทำให้ผู้คนพลุกพล่านกว่าปกติละลานตาไปหมด

“คนไหนวะ ไม่เห็นมีใครเดินมาหาเลย ผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าสวมสูทสีครีม” แดนนี่ถอนหายใจสายตาสอดส่ายไปทั่วสนามบินนานาชาติ

“เอาไงดีวะ” แดนนี่ต่อสายตรงถึงชุนไห่บอกเพื่อนบอดีการ์ดว่าไม่มีวี่แววของผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน ชุนไห่จึงให้แดนนี่คอยอยู่ที่นั่นจนกว่าจะแน่ใจว่าไม่พบจริง ๆ

มุกรดาเป็นกังวลอย่างมากใจคอไม่สู้ดีพยายามมองหาคนที่ยืนถือป้ายชื่อน้ำหวานแต่ด้วยมวลมหาชนล้นหลามแถมวิ่งกรูกันไปมาทำให้ตัวเธอพลัดหลงทั้งโดนผลักโดนเบียดจนล้มไม่เป็นท่าพยายามยันกายลุกขึ้นแต่ก็แสนทุลักทุเล

“โอ๊ย อะไรกันนี่ทำไมคนเยอะจัง” มุกรดาบ่นพึมพำ

เมื่อทรงตัวได้แล้วจึงเดินไปนั่งตรงม้านั่งผู้โดยสารหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องเชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตแต่ดันไม่มีสัญญาณเพราะยังไม่ได้เชื่อมต่อบริการในพื้นที่

“ให้มันได้อย่างนี้สิ เอาไงดีวะ นายจะด่าไหม” แดนนี่บ่นพึมพำตัดสินใจเดินสำรวจตามหาผู้หญิงหน้าคล้ายคนในรูปที่ตนเองกำแน่นอยู่ในมือ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ดังระรัวอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท เขารีบกดรับทันทีพลางกรอกเสียงพูดคุยกับทางปลายสาย

[สินค้าถูกเปลี่ยน ฉันจะส่งชื่อ และรูปภาพของผู้หญิงคนใหม่ รวมถึงพอร์ตให้เดี๋ยวนี้] แดนนี่กดปิดสายทันทีพร้อมไฟล์หนึ่งเด้งเข้ามาในโทรศัพท์ก่อนจะสบถออกมา

“ให้ตายเถอะ จะเปลี่ยนสินค้าทำไมไม่แจ้งล่วงหน้าวะ”

“มุก-ระ-ดา” แดนนี่ส่ายหัวบ่นพึมพำพลางเกาหัวแกรก ๆ อย่างจนใจมองไปรอบ ๆ อาคารผู้โดยสารได้แต่ส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังเพราะไร้วี่แววคนที่ต้องการตัว