บทที่ 7

"ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม "ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่รู้เรื่องของคุณมีอา ฉันไม่เคยหนุนหลังให้เขาทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น"

"เก็บคำแก้ตัวของคุณไว้หลอกเด็กเถอะ เอวา" ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเห็นใจ "ผู้หญิงที่ยอมเซ็นค้ำประกันเงินหลายสิบล้านให้ผู้ชาย จะบอกว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย มันฟังไม่ขึ้น"

"แต่ฉันไม่รู้จริงๆ คุณต้องเชื่อฉันนะ" เธอพยายามอธิบาย ก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว แต่ชายหนุ่มกลับถอยห่างออกไป ราวกับรังเกียจที่จะอยู่ใกล้

"ใจของผม มันตายไปพร้อมกับน้องสาวผมแล้ว" เขากล่าวเสียงเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคนั้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกปิดลงอย่างแรง ทิ้งให้อวิกายืนร้องไห้อยู่กลางห้องรับแขกเพียงลำพัง

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เข้าใจถึงที่มาของสายตาชิงชัง เข้าใจถึงความโหดร้ายที่เขาหยิบยื่นให้ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ต้องการเงินคืน แต่เขาต้องการทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของอนล และโชคร้ายที่เธอดันเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานนั้น หมากที่ถูกคนรักทิ้งขว้าง และกำลังจะถูกศัตรูบดขยี้ให้แหลกคามือ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความกดดันที่หนักหน่วงกว่าเดิม หลังจากรับรู้ความจริงเรื่องมีอา อวิกาพยายามรักษาระยะห่างจากวัชรวิชญ์ให้มากที่สุด เธอเข้าใจความโกรธแค้นของเขา แต่เธอปฏิเสธที่จะก้มหัวรับผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ หญิงสาวเลือกที่จะเงียบ ก้มหน้าทำตามกฎระเบียบที่เขาวางไว้อย่างเคร่งครัด เพื่อลดการปะทะคารมให้เหลือน้อยที่สุด

กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งลอยกรุ่นอยู่ภายในห้องครัว อวิกายืนคนข้าวต้มในหม้อด้วยความระมัดระวัง เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ตรงเวลาตามคำสั่ง ร่างสูงของเจ้าของเพนต์เฮาส์เดินออกมาจากห้องนอน นั่งลงที่โต๊ะอาหารด้วยใบหน้าเรียบตึงเช่นเคย

อวิกาตักข้าวต้มใส่ชาม ค่อยๆ วางลงตรงหน้าเขา พร้อมกับแก้วน้ำและกาแฟดำที่ชงเตรียมไว้ ชายหนุ่มตวัดสายตามองชามข้าวต้ม ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำซุปชิมเพียงปลายช้อน

"จืดชืด" เขาวางช้อนลงกระแทกขอบชาม "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าผมไม่ชอบอาหารรสจืด คุณตั้งใจกวนประสาทผมใช่ไหม"

"แต่ตอนเช้าทานอาหารรสจัดมันไม่ดีต่อกระเพาะนะคะ ฉันเลยทำให้รสชาติมันกลมกล่อมขึ้นมาหน่อย" เธออธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

"ผมไม่ได้ขอคำแนะนำเรื่องสุขภาพจากคุณ" วัชรวิชญ์ดันชามข้าวต้มออกห่าง "ไปทำผัดกะเพราเนื้อ รสจัดๆ มาให้ผมเดี๋ยวนี้"

"แต่ตอนนี้มันเจ็ดโมงเช้านะคะ เนื้อในตู้เย็นก็ยังไม่ได้ละลายน้ำแข็งเลย" หญิงสาวท้วงขึ้นมาอย่างเหลืออด ข้อเรียกร้องของเขามันไร้เหตุผลและจงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ

"นั่นมันปัญหาของคุณ ไม่ใช่ปัญหาของผม" เขาลุกขึ้นยืน กอดอกมองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาท้าทาย "ถ้าภายในยี่สิบนาที ผมไม่ได้กินกะเพราเนื้อ คุณเตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย"

อวิกากัดริมฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด เธอสูดลมหายใจลึก หมุนตัวกลับเข้าไปในครัวโดยไม่เถียงต่อ หญิงสาวรีบนำเนื้อออกจากช่องแช่แข็ง หาวิธีละลายน้ำแข็งให้เร็วที่สุด สับเนื้อ โขลกพริกกระเทียม ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความเครียด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผม แต่เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะปาดมันทิ้ง

สิบเก้านาทีต่อมา จานข้าวกะเพราเนื้อกลิ่นฉุนจัดจ้านก็ถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม อวิกายืนหอบหายใจอยู่ข้างโต๊ะ รอรับคำวิจารณ์รอบต่อไป

วัชรวิชญ์ตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ สีหน้าของเขาไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ ก่อนจะวางช้อนลงและหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม

"พอใช้ได้" เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะและเดินไปหยิบเสื้อสูทพาดบ่า "ทำความสะอาดครัวให้เรียบร้อย อย่าให้มีกลิ่นอาหารติดอยู่ในห้องเด็ดขาด"

ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อวิกามองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความเหนื่อยล้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาหาเรื่องแกล้งเธอ ตั้งแต่ย้ายเข้ามา เขาจงใจทิ้งเสื้อผ้าไม่เป็นที่ สั่งให้เธอรีดเสื้อเชิ้ตใหม่ทั้งที่มันเรียบอยู่แล้ว หรือแม้แต่เดินย่ำรองเท้าเปื้อนดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเพื่อบังคับให้เธอตามเช็ดถู

แต่สิ่งที่ทำให้วัชรวิชญ์หงุดหงิดยิ่งกว่า คือการที่อวิกาไม่ยอมโวยวาย ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่ก้มหน้าทำตามคำสั่ง เก็บกวาดทุกอย่างเงียบๆ ความอดทนของเธอเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่ต้านทานเพลิงโทสะของเขา ทำให้เขาหาช่องทางโจมตีไม่ได้

ตกดึก หลังจากจัดการงานบ้านทุกอย่างเสร็จสิ้น อวิกาหลบมุมมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็กๆ ในห้องนอน แสงไฟจากหน้าจอแล็ปท็อปส่องสว่างกระทบใบหน้าเนียนที่อิดโรย เธอกำลังแก้ไขแบบแปลนการตกแต่งภายในให้กับลูกค้าเก่า เป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ค้างอยู่และเป็นรายได้ก้อนเดียวที่เธอหวังจะนำมาประทังชีวิต

เสียงประตูห้องนอนเปิดออก วัชรวิชญ์เดินเข้ามาในชุดนอนกางเกงขายาวตัวเดียว เปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามเนื้อที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เขากวาดสายตามองร่างบางที่ยังคงนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความขัดใจ

"นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่ปิดไฟนอน"