ไม่รู้ใจตัวเอง

เควิ่น บังคับ น้ำใส ให้หยุดสืบเรื่องนี้สะ เพราะข้อมูลที่ตอนนี้หล่อนได้ครบแล้ว...ทางการไทยแค่ต้องการจับคนไทยเท่านั้น อย่างอื่นเขาจะไม่ยุ่งไม่ก้าวก่าย.....หากว่าน้ำใส ไม่ยอมหล่อนจะต้องอับอายเพื่อนร่วมงาน ซึ่งภาพเคลื่อนไหวที่มันถูกบันทึกด้วยกล้องวิดีโอจิ๋วในต่างหูของหล่อน...มันบันทึกตอนหล่อนกับเควิ่น ทำอะไรกันตั้งแต่ตอนที่เขาจับหล่อนเข้ามาในห้องลับนี้.....จนไปถึงตอนที่เขาจับถอดชุดสวยและถอดเครื่องพันธนาการทั้งหมดของหล่อนออก..........

เขาจะให้เพื่อมือโปรฯ ตัดมันออกให้....เฮ้อ...เป็นอย่างนี้เธอก็ต้องยอมหละ..หากคลิปนี้เผย ออกไปอายเพื่อนร่วมงานแย่เลย...แล้วหากหล่อนขัดคำสั่งเขาอีก มีหวังเขาตามมายุ่งวุ่นวายกับหล่อนไม่เลิกแน่....เขานี่ก็อะไรนักหนาไม่รู้ นี่หล่อนก็รับปากแล้วไงว่าจะกลับเมืองไทยกับเขา นี่อะไรยังต้องมาตามติดอีก หล่อนขอมาเก็บของแล้วก็เคลียร์ลูกน้องนิดเดียวยังต้องตามมานั่งเฝ้ายันห้องส่วนตัวของหล่อน....วุ่นวายจังเลย..

...น้ำใส คิดไปจัดเสื้อผ้าไปแล้วก็มองค้อนผู้ชายหน้าเฉยชาที่นั่งมองหล่อนอยู่ตรงโซฟารับแขกอย่างไม่วางตา นึกแล้วก็พาลหงุดหงิด หล่อนไม่ใช่นักโทษสักหน่อย...บ้าไปแล้ว..กลัวว่าหล่อนไม่ทำตามสัญญาหรือยังไงไม่รู้....ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แต่ที่บังคับหล่อนได้นี่ก็คลิปบ้าๆ นั้นหรอก...ชิ..

...เควิ่น นั่งมองร่างงามกำลังเคลื่อนไหวร่างกายต่างๆ นาๆ ...ผู้หญิงอะไรดูคล่องแคล่วว่องไวจริงเชียว จะหยิบจับอะไรก็ดูว่องไวไปหมด...นี่ขนาดหล่อนเก็บเสื้อผ้านะ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นต้องนวยนารถอยู่นั่นแหละ...นี่ยายห้าวของเขาทำมันเสร็จภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมง...หืออ..นั่นๆ ..จะใส่ชุดอะไรเนี๊ย...

“อะแฮ่ม....อย่าบอกนะว่าเธอจะใส่ชุดเนี๊ยะ” เควิ่น รีบถามยายห้าวที่หล่อนจะใส่ชุดเดรสสั้นรัดรูปอีกแล้วเหรอ นี่แค่ไปทานข้าวไม่ได้ไปทำงานนะ...

“อืมม...ทำไมอะ..เดี๋ยวใส่เสื้อคลุมอีกที...แล้วนายจะอะไรมากมายเนี๊ย” น้ำใสนึกโมโหเขาจะห้ามอะไรหล่อนอีก นี่หล่อนก็อยากแต่งแบบนี้นิ

“ก็มันจะสั้นไปไหม...ไม่อายคนอื่นหรือไง” เควิ่นแสร้งถามไปอย่างนั้นแหละจริงๆ แล้วสาวๆ ในฮ่องกงเขาก็ใส่กัน แต่เขาไม่ชอบให้หล่อนใส่สั้นนี่..

“ไม่หรอกน่า นายหนิ..ถ้าอาย นายก็ไม่ต้องเดินกับฉัน...โอเค๊ะ..” น้ำใสพูดใส่หน้าหล่อนั้นตามตรง เขาอาจจะอายก็ได้ที่เดินกับสาวอย่างหล่อน เขาอยู่ที่นี่เขาเป็นมิสเตอร์เค นิ....หึ..

รถยนต์หรูของเควิ่น ขับเคลื่อนมาจอดห้างดังใจกลางเมืองฮ่องกงนี้...เขาเลือกที่นี่เพราะว่ามันมีทุกอย่างที่อยากได้ ไม่ว่าจะเป็นอาการการกิน เสื้อผ้าหน้าผม ...เมืองแห่งแฟชั่น แล้วก็ทุกคนที่นี่เขาไม่ค่อยสนใจกันเท่าไรนักมันมีแต่คนที่แต่งตัวตามแนวของตัวเอง ส่วนใหญ่จะโชว์แฟชั่นชั้นนำเทรนด์ทั่วโลก....

ร่างอรชรที่เดินเคียงข้างเขานี้..หล่อนก็เดินฉับๆ อย่างมั่นใจ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าเกือบทุกสายตามองมายังร่างบางของเขา หล่อนสวมรองเท้าส้นสูงสีน้ำตาล มันเข้าชุดกับกระเป๋าถือสีน้ำตาล เสื้อเดรสเกาะอกสีขาวเผยอกตูมตามนั้น.ผมดำขลับถูกปล่อยยาวสลวยเกลี่ยแผ่นหลัง ไหนบอกว่าจะสวมเสื้อคลุมไง นี่อะไรเปิดผิวเนียนให้พวกมันเห็นกันหมด...

“เอ๊ะ...นี่นาย” น้ำใสต้องสะดุ้งเมื่อ เมื่อมือหนาสอดเข้ามาเกี่ยวเอวคอดกิ่วของเจ้าหล่อน...หญิงสาวก้มมองมือหนานี้ก็รู้เลยว่าเป็นใคร หล่อนหยุดมองคนบ้าอำนาจนิดหน่อย..ทำตาเขียวมองใบหน้าคมที่แสนจะเรียบเฉย เขามองมายังหล่อนอยู่ก่อนแล้ว....

“อะไร....!! .” คำสั้นๆ นั้นบ่งบอกอะไรๆ หลายๆ อย่าง มันดูเหมือนว่า มีปัญหาอะไร หรือจะทำไมกับเขา..... “ปะปล่อยน๊ะ..มากอดแบบนี้ ฉันเดินไม่ถนัด แล้วก็อึดอัดด้วย ......”

เควิ่น ไม่ตอบ เพียงแต่ยักคิ้วแบบกวนประสาทหล่อน เขาจะบอกได้ยังไงว่าที่เขารีบเดินเอวคอดกิ่ว เพราะว่า เขาหวงหล่อน ไอ้หนุ่มๆ หน้าตี๋พวกนั้น ต่างมองมายังยายห้าวของเขาตาเป็นมันเชียว บางคนก็มองหน้าอกตูม บางคนก็มองบั้นท้ายงอนงาม บางคนก็มองช่วงขาขาวเรียวนี้ ...หึ มันน่านัก ก็บอกแล้วว่าอย่าใส่ๆ

น้ำใส ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้อีกแล้ว ถามอะไรก็ไม่ตอบ หล่อนหิวจะแย่ อีกเดี๋ยวถ้าขึ้นเครื่องก็อดกิน ...แต่เอ๊ะ...ไปเครื่องส่วนตัว หรือไปเครื่องบินโดยสารหละ...แต่รองท้องก่อนแหล่ะดี...หญิงสาวเดินไปมองหน้าคมเข้มไปด้วยความไม่พอใจ นี่ก็อะไรนักหนาถึงร้านแล้วปล่อยเอวหล่อนได้แล้ว....

เควิ่น ไม่อยากปล่อยเอวยายห้าวของเขาเลย นี่ก็ฝ่าวงล้อมหนุ่มๆ มาได้เจอที่นี่อีก ไอ้ฝรั่งคนนั้น แม่งมองยายห้าวอยู่ได้ เมื่อร่างบางเดินเข้าไปข้างใน มันสบตาเข้าอย่างจังกับเขา เขาก็ทำหน้าเรียบ แต่นิ้วชี้ของเขาก็ชี้ไปที่มันแล้วก็กลับมาทำท่าปาดคอตัวเอง.....ได้ผล หึ...มันหันกลับแทบไม่ทัน..ฮ่าๆ ๆ ๆ ชายหนุ่มหัวเราะในใจ..ทำไมเขารู้สึกหวงแหนยายห้าวนี่จังวะ..

.

ระหว่างขึ้นเครื่องบินส่วนตัว นั้นชายหนุ่มอยากนอนพัก แต่เขาก็ลากเจ้าหล่อนเข้ามาด้วยในห้องนอนบนเครื่องบินนี้...หล่อนไม่ค่อยอยากอยู่ด้วยกันกับเขาสองต่อสองหรอก เขาชอบทำอะไรเอาแต่ใจจะตาย หล่อนให้เขานอนพักแต่หล่อนขอนั่งดูเอกสารคดีสักหน่อย....หล่อนสั่งล้างรูปไว้ตั้งแต่ที่อยู่ฮ่องกง เพราะว่าหากมาทำในไทยข้อมูลอาจรั่วไหลได้..

..หล่อนนั่งดูรูปนักการเมืองนั้น ดูรูปดนัย ที่นั่งคลอเคลียอยู่กับหญิงสาวใส่ชุดสั้น วิ๊กผมสีชมพู ซึ่งหญิงสาวในภาพก็คือหล่อนเอง...น้ำใสพาลนึกไปถึงคืนนั้น..คืนที่ไอ้ดนัยมันวางยาหล่อน ยังดีที่เควิ่นมาช่วยหล่อนทัน ไม่งั้นหล่อนคงเสียทีไอ้ดนัยเป็นแน่....แต่หล่อนก็มาเสียตัวให้กับ...หญิงสาวมองไปยังผู้ชายผิวเข้มร่างบึกที่นอนหลับอยู่นี้ แต่ก็เป็นหล่อนเองที่เรียกร้องจากเขา เรียกร้องให้เขาทำกับหล่อนเอง...แบบนี้จะว่าใครเขาได้ หล่อนผิดเอง,,,,,

หล่อนหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่มารู้สึกตัวอีกทีหล่อนก็นอนอยู่บนที่นอนนุ่มกับเขาซะแล้ว น้ำใส สะดุ้งกายงามลืมตามองผู้ชายที่นอนข้างหล่อนโดยเร็ว....ยังไม่ทันที่ร่างบางจะขยับลุกขึ้นออกจากเตียงนี้......อุ๊ย!!! นาย...” น้ำใสร้องอุทานเมื่อลำแขนแกร่งขึ้นมาพาดทับร่างกายงามของเจ้าหล่อน....... .

“...จะรีบไปไหน เครื่องยังไม่ลงหรอก นอนต่ออีกนิดนะน้ำ...” น้ำเสียงนี้เชิงเป็นคำสั่งหรือเชิงออดอ้อน

“นายก็นอนสิ ฉันจะลุกขึ้นเก็บของ” น้ำใสพยายามกระดกกายท่อนบนของหล่อน

“หึ...ฉันอยากนอนกอดเธอ..มีปัญหาไหม..” เควิ่น พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเอาแต่ใจที่สุด..

“นี่นาย....มันจะบังคับกันมากไปแล้วนะ..” น้ำใสตะโกนต่อว่าผู้ชายบ้าคนนี้ด้วยอารมณ์เริ่มหงุดหงิด

“แล้วถ้าบังคับ...แล้วจะกล้าขัดคำสั่งป่าวหล่ะ” เควิ่น ผงกศีรษะมองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้นอนแก้มป่อง ดวงตาคมเขียวปั๊ดมายังเขา

“กล้า...นี่แน่ ...” โอ้ยย ...น้ำใส อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาบ้าอำนาจเหลือเกิน นิสัยไม่ดีด้วยแล้วก็สายตาเจ้าเล่ห์นี้อีก หล่อนจึงจิ้มนิ้วเรียวทั้งสองข้างทิ้มมันซะเลย

“โอ้ยยยย...โอ้ยยย” เสียงร้องที่ส่งเสียงดังและนานนั้น ประกอบกับท่าทางที่เขาดิ้นทุรนทุรายอยู่นั้น ทำให้หญิงสาวหันกลับมาแล้วก็รีบเข้าไปดูร่างหนาทันที

“นี่..นาย เป็นมากขนาดนั้นเลยเหรอ....ฉันขอโทษ ก็นายอยากส่งสายตาเจ้าเล่ห์เองหนิ” น้ำใส นั่งลงข้างร่างหนาที่นอนดิ้นเจียนตายขนาดนี้..

“อุ้ย...ว้ายยย...” ร่างบางส่งเสียงร้องดังลั่น เมื่อร่างบางของหล่อนถูกชยหนุ่มจับกดลงกับที่นอนนุ่มนิ่มนี้

“หึ..เธอหลงกลฉันแล้ว....” เควิ่นยิ้มใส่ตาหญิงสาว ประมาณว่าสะใจที่เขามีชัยชนะ

“อ้าย...นี่นายหรอกฉันเหรอ คนอุตส่าห์เป็นหะ........” ปากบางของหญิงสาวรีบหุบมันทันที เมื่อประโยคต่อไปกำลังจะหลุดออกมา

“เธออุตส่าห์อะไร..เป็นห่วงฉันเหรอ....หืมม” เควิ่น แสร้งเย้าหล่อนเล่น เขารู้แล้วว่าหล่อนก็เป็นห่วงเขาเช่นกัน.....ฟอดดดดด เมื่อหญิงสาวไม่ตอบเขาจึงต้องใช้วิธีของเขา

“อ้ายยย....นิ” น้ำใส ตกใจกับการกระทำของเขา นี่เขาหอมแก้มหล่อนอีกแล้วนะ หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มไป มือน้อยนุ่มนิ่มก็พาลลูบแก้มป่องนวลของตัวเองเบาๆ

“ก็เนื้อตัวเธอหอมนี่ ....ขอกอดก็ไม่ให้ ขอหอมก็ไม่ได้รึไง” เควิ่นแกล้งพูดยั่วอารมณ์หล่อนเข้าไปอีก

“ไม่ได้.....เราไม่ได้เป็นอะไรกัน หยุดเลย เลิกลุ่มล่ามกับฉันได้แล้ว น้ำใสส่งสายตาเข้มไปยังเขา หล่อนคิดแล้วก็พาลให้น้อยใจไม่ได้ เขาชอบรังแกหล่อนจังเลย หล่อนเป็นผู้หญิงนะ..ถึงแม้พ่อแม่หล่อนจะเสียแล้วก็เถอะ แต่ชาติวงษ์ตระกูลของหล่อนก็มีนะ....

เควิ่น....นอนนึกถึงคำที่เจ้าหล่อนพูดเมื่อกี้ หลังจากที่หญิงสาวออกไปนอกห้องนอนนั้นแล้ว ชายหนุ่มอยู่ในท่านอนที่ใช้ลำแขนแกร่งวางพาดหน้าผากตัวเอง เขาไม่ได้หลับหรอก สายตาคมนั้นมองบนเพดานนิ่งเงียบ ในใจคิดอะไรสารพัด......>>>