อย่ามายุ่ง นี่เมียกู

หลังจากทุกคนเล่นวอลเล่บอลชายหาดเสร็จ ก็ลงเล่นน้ำทะเลกันอย่างสนุกสนาน แต่คนเดียวที่ตอนนี้มันไม่สนุกด้วยก็คือร่างหนาที่นั่งหน้าตูมอยู่ในรถยนต์นั้น ภายใต้กรอบแว่นสีดำ มันมีดวงตาคมที่หวานตอนแรก แต่ตอนนี้มันกำลังลุกเป็นไฟ เพราะตอนนี้เสื้อผ้าของคนตัวเล็ก มันถูกน้ำทะเลจนลู่แนบผิวเนียน รัดทรวดทรงองเอวไปหมด แล้วชิ้นล่างก็แสนจะร่นขึ้นแทบเห็นแก้มก้นแล้ว.....

"ว้ายยย...ผู้กองๆ เป็นอะไรค่ะ..".เสียงเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องตะโกนดังลั่น เมื่อร่างของยายห้าวของเขาหยุดว่ายน้ำแล้วกำลังจะดิ่งลงข้างล่าง...วินไทย รีบวิ่งลงไปช่วยหญิงสาวทันที ก่อนที่ร่างเล็กจะจมลง เควิ่น นั่งไม่ติดรีบเปิดประตูรถหมายจะลงไปช่วยหล่อน สงสัยจะเป็นตะคริว เห็นเล่นน้ำอยู่นานแล้ว ยังไม่ทันที่เท้าแกร่งจะแตะหาดทราย ร่างอรชรของเมียเขาก็ถูกอุ้มขึ้นมาวางกับหาดทราย...

“น้ำ ๆ ๆ ฟื้นสิน้ำ” เสียง วินไทยตะโกนเรียกชื่อยายห้าวของเขา ชายหนุ่มจับใบหน้าเรียวพลิกไปมา

“สงสัยจะกินน้ำไปหลายอึก ผายปอดเลยคะหัวหน้า” เสียงน้องมิ้น เพื่อนสาวที่ทำงานของน้ำใส ออกความเห็นอย่างร้อนรน

“อืม...เอาก็เอาวะ.....” วินไทย ออกรับคำนั้นโดยเร็ว ตอนแรกเขาลังเล เกรงว่าน้ำใส จะโมโหเวลาตื่นมาแล้วรู้ว่าเขาเป็นคนผายปอดให้หล่อน เดียวจะหาว่าฉวยโอกาส....

“ว้ายยย....โอ้ย..!!!! . “หลบไปกูจัดการเอง” สิ้นเสียงร้องของเพื่อนผู้หญิงสองคนแล้ว ก็เสียงร้องทุ้มจากวินไทย เมื่อถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลจนร่างเขากระเด็นออกจากร่างบางที่ไร้สติของน้ำใส เสียงทุ้มเข้ม นั้นก็ดังมาจากร่างหนาที่เข้าแทนตำแหน่งของวินไทยทันที....

“น้ำ...ๆ เป๊าะ....พรึบๆ น้ำๆ” เสียงเควิ่น เรียกหญิงสาวให้ได้สติ สลับเขาทำหน้าที่ผายปอดเมียตัวเอง “น้ำ...ๆ เป๊าะ....พรึบๆ น้ำฟื้นสิ” เสียงของชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวดังลั่น อาการร้อนรนตอนนี้มันทวีคูณมากขึ้น เขาเร่งจังหวะรัวทุกการกระทำของเขา

“แฮ่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .........คุณ” เสียงไอจากการสำลักน้ำของร่างบางที่นอนนิ่งอยู่นี้ดังขึ้น ทำให้ทุกคนโล่งอกรวมถึงตัวของ เควิ่นด้วย หล่อนฟื้นแล้วแต่หล่อนก็สลบลงไปอีก

“น้ำใส ฟื้นแล้ว...มาๆ เราจะพาไปโรงพยาบาล.” วินไทยรีบปลี่ไปหวังจะเข้าไปช้อนร่างบางในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เพื่อหวังจะพาหล่อนไปโรงพยาบาล

“ไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวผมพาไปเอง ....” เควิ่น รีบข่มอารมณ์แล้วบอกชายหนุ่มผู้หวังดีไปเสียงเรียบนิ่ง

“ไม่เป็นไรครับคุณเป็นคนอื่น เดี๋ยวพวกผมพาไปเอง” วินไทย พยายามจะเข้าไปแย่งร่างบางจากอ้อมอกของชายหนุ่มร่างแกร่ง

“กูบอกมึงว่าอย่ายุ่ง....นี่เมียกู .....เอง” เควิ่นกระซิบข้างหูของชายหนุ่มรูปหล่อที่คอยเจ้ากี้เจ้าการ เขารำคาญมันมานานแล้ว อุตส่าห์ข่มอารมณ์แล้วเชียว นี่เขาจะเดินไปพ้นหาดแล้วมันยังตามมาอีก...หึ...บอกมันให้ตาสว่างสักที

คำพูดของชายหนุ่มรูปหล่อชาวต่างชาติที่พูดไทยได้เกือบคล่องนั้น ทำเอา วินไทย หน้าเจื่อนลงทันที เขาเดินมาหากลุ่มเพื่อนรุ่นน้องที่ยืนจับกลุ่มคุยกันเรื่องของน้ำใสแล้วก็ผู้ชายร่างใหญ่คนนั้น

“เอ่อ...เขาเป็นใคร ใครรู้บ้าง” วินไทย เดินเข้ามาถามเพื่อนรุ่นน้องด้วยความอยากรู้ และต้องการคำตอบโดยด่วนที่สุด

“เขาคือมิสเตอร์เค หรือเควิ่น คาซิโอ้ครับ หุ้นส่วนใหญ่บ่อนคาซิโนที่ฮ่องกง แล้วก็เป็นเพื่อนคุณอาลัล แกรนด์เดร์สัน สามี คุณริก้า อดีตดาราสาวสุดเซ็กซี่ เพื่อนของผู้กองน้ำนะครับ....” เสียงของเพื่อนรุ่นน้องร่ายยาวถึงประวัติของชายหนุ่มร่างบึกบึนที่อุ้มหวานใจเขาขึ้นรถออกไปแล้วนั้น...ประโยคอื่นเขาไม่ได้สนใจเท่ากับประโยคที่ชายหนุ่มนั่นพูด “กูบอกมึงว่าอย่ายุ่ง....นี่เมียกู .....เอง” มันคงก้องอยู่ในหันของ วินไทยอยู่ตลอดเวลา

**********************************

เควิ่น ไม่ได้พาน้ำใส มาหาหมอ เขาพอดูรู้ว่าหล่อนคงไม่เป็นอะไรมากขนาดนั้น เพราะเขาเป็นคนผายปอดเอง เขาเป็นคนช่วยหล่อนเอง เขารู้ดี หล่อนฟื้นขึ้นมาหล่อนยังขานเรียกชื่อเขาได้ทันทีที่มองหน้าเขา แสดงว่าหล่อนมีสติดีอยู่ที่เป็นลมไป เพราะคงจะเพลีย วันนี้เล่นวอลเล่บอลด้วย แล้วก็ยังไปว่ายน้ำอีก ร่างกายมันหักโหมเกินไป......

เขาบรรจงวางร่างบางลงกับที่นอนนุ่มกว้างของเขาโดยไม่กลัวว่าเสื้อผ้าที่หล่อนใส่เล่นน้ำ มันจะเปียกที่นอน เขารีบถอดชุดของหญิงสาวออกโดยเร็ว เกรงว่าถูกแอร์เย็นๆ แล้วจะไม่สบาย ดวงตาคมจ้องใบหน้าสวยหวานที่ไร้เครื่องสำอางตอนนี้ ใบหน้าเรียว สวยใสเหมือนกับเด็กสาวรุ่น เขาค่อยๆ ถอดเสื้อสวยรัดรูปนั้นออก เมื่อมันเปิดมาถึงช่วงอกเขาต้องสะกดอารมณ์ภายในกายอย่างมาก สองเต้างามนั้นมันชูชันท้าทายเขาเป็นที่สุด ส่วนด้านล่างก็เช่นกัน เนื้อนูนใต้ไหมละเอียดอ่อนนั้นอีก เขาอยากจะสำรวจมันเหลือเกินว่าเมื่อคืนไปทำอะไรมาหรือเปล่า ,,,,,,หึ,,,,ขนาดเป็นลมยังสวยเลยยายห้าวของเขาเนี๊ยะ

เควิ่น นำผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้หล่อนอย่างบรรจงและเบามือที่สุด เขายิ่งมองเขาก็ยิ่งหวงแหน ยิ่งมองเขาก็ยิ่งหลงใหล เขาแน่ใจแล้วว่าความรู้สึกนี้มันคือความรัก เขารู้ตั้งแต่เห็นเธอไปอี๋อ๋อกับไอ้ตำรวจฯ นั่น เขารู้ว่ามันคิดยังไงกับยายห้าวของเขา มันชอบยายห้าวของเขาแน่ๆ แล้วมันก็เริ่มลุกทำคะแนนมากด้วย เขากลัวว่าเขาจะเสียเธอไป แล้วยิ่งเมื่อเห็นว่ามันจะแตะเนื้อต้องตัวเมียเขาด้วยแล้ว มันทำให้เขาอยากจะถีบมันให้ล้มไปเลย,,,เขาคงทำใจไม่ได้แน่ถ้ามีใครมาทับรอยเขา....ไม่มีวันซะหรอก

ร่างบาง ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น หล่อนมองบนเพดาน แล้วกระพริบตาถี่ๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน นี่มันไม่ใช่บ้านเรานี่...แล้วนี่คือที่ไหน เราจำได้ว่าเรารู้สึกว่าตะคริวจะจับขา หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย แต่รู้สึกว่าหล่อนฝันถึงเขา ผู้ชายที่หล่อนไม่อยากเจอหน้า รู้สึกว่ามันเหมือนจริงมากเลย แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก เขาจะมาทำไมที่นี่ อีกอย่างเขาก็ไม่รู้นี่ว่าหล่อนอยู่ที่นี่ด้วย....

“ห๊า....ห้าทุ่ม..บ้าแล้ว แล้วพวกนั้นจะกินอะไร ไปกินที่ไหนกันนะ .” หญิงสาวบ่นออกมาเบาๆ หล่อนรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนร่วมงานที่เป็นคนต่างถิ่น ป่านนี้จะกินอยู่กันยังไงหล่ะ หล่อนมานอนอยู่ที่นี่อะ....

“อุ้ยยย......ว้ายยยย” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะก้าวออกไปนอกห้องนอน ก็เหมือนขางามของหล่อนสะดุดกับอะไรบางอย่างจนเกือบถลาลงกับพื้น ยังดีที่มีร่างหนาของใครบางคนมารับร่างของหล่อนไว้ได้ทัน...

“...อุ้ย....นะนี่.....คุณ” น้ำใสอุทานออกมาเบาๆ เมื่อหล่อนเงยหน้าไปมองร่างหนาที่เข้ามารับร่างของหล่อนไว้ไม่ให้ล้มลงก้นกระแทกพื้น

“นี่..ปะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...แล้วนี่คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” เสียงของน้ำใส ที่พูดกับชายหนุ่มนั้นมันติดๆ ขัดๆ เพราะสายตาหล่อนเหลือบไปเห็นสิ่งที่ทำให้หล่อนสะดุด เมื่อกี้ หล่อนจำได้ว่ามันคือเสื้อผ้าหล่อน แล้วยิ่งหล่อนมองร่างหล่อนตอนนี้อีกมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเอง ยังดีที่มันผืนใหญ่หน่อยหนึ่ง ไม่เช่นนั้นมันปิดหน้าอกตูมของหล่อนไม่มิดแน่ๆ ....

“ไม่ปล่อย....เธอยังไม่หายดีเลยลุกขึ้นมาทำไมกัน..” ชายหนุ่มพูดเกือบชิดแก้มเนียนนั้น เขาไม่ยอมปล่อยให้หล่อนออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด และต่อไปนี้ เขาก็จะไม่ปล่อยให้หล่อนไปไหนโดยไม่มีเขาอีกด้วย เมื่อคิดดังนั้น ลำแขนแกร่งที่โอบเอวหล่อนไว้ก็ยิ่งกระชับแน่นมากยิ่งขึ้น

“ฉันจะไปหาพวกเพื่อนๆ นี่...แล้วที่นี่คือที่ไหน” น้ำใส ยังคงดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขา หล่อนไม่อยากให้เขากอด ไม่อยากให้เขาถูกเนื้อต้องตัวหล่อนด้วย

“ที่นี่คือโรงแรมใน เครือแกรนด์เดร์สัน กรุ๊ป ....เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ร่างกายเธอยังไม่แข็งแรงดีเลย” ชายหนุ่มบอกยายห้าวของเขาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งตามเคย ยิ่งสีหน้าเขาตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงคงจะเฉยชาเป็นที่สุด

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ฉันไม่ใช่ลูกน้องของคุณนะ..ว้ายยยย....นี่ๆ ปล่อยฉันลงนะ...นี่คุณได้ยินไหม” น้ำใส ตะโกนต่อว่าชายหนุ่มเสียงดังลั่นห้อง หล่อนดีดดิ้นไปมาด้วยอาการตาลีตาลาน เขาจะอุ้มหล่อนแบบนี้ไม่ได้นะ หล่อนไม่ยอมหรอก....

“อุ้ย...นี่อย่ามองนะ” ด้วยความที่เจ้าหล่อนยังคงดิ้นรนไปมาในอ้อมอกเขา ทำให้ผ้าขนหนูที่หมิ่นเหม่คลายปมออก หน้าอกสวยจึงโผล่ออกมาล่อตาล่อใจเขารำไรๆ ....

เควิ่น...อมยิ้มกับความเดียงสาของหล่อน นี่คงจะตกใจจริงหละซิท่า ดวงตาสายนั้นแทบจะถลนออกมานอกเบ้าเลย...หึ...ชายหนุ่มไม่ได้มองหญิงสาวก็จริงอยู่ แต่หล่อนหารู้ไม่ว่าเมื่อก่อนหน้านี้เขาเห็นมัน และทำรอยไว้ให้มันหมดแล้ว, เขาอมยิ้มอีกครั้ง เมื่อร่างบางรีบเอามืออันน้อยนิดของหล่อนจับผ้ามากำไว้แบบหลวมๆ ทันที

...ฟลุ๊บ...!!! ร่างเล็กบางถูกวางลงด้วยความเบามือ เขาไม่ได้ทำรุนแรงกับหล่อนเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มอุ้มร่างบางมายังเตียงกว้าง บังคับให้หญิงสาวนอนพักผ่อน โดยมีชายหนุ่มตามลงมานอนเคียงข้าง เขาห่มผ้าให้ร่างบางอย่างเบามือ

น้ำใส มองหน้าคมด้วยแววตาเชิงประหลาดใจ ทำไมชายหนุ่มถึงดูแปลกๆ ไปนะ เขาดูอ่อนโยน แล้วก็ไม่เกรี้ยวกราดเหมือนตอนแรก. “...อุ้ยยย.....” เสียงหญิงสาวอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเอวคอดกิ่วของหล่อนถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง “นี่...คุณฉันอึดอัด” เสียงต่อว่าออกจากปากหญิงสาว อย่างแผ่วเบา ใบหน้าของหล่อน ขึ้นสีแดงระเรื่อ นี่ถ้าหล่อนนอนตะแคงหันหน้ามาทางเขา เขาคงต้องเห็นว่าหล่อนอายเขาจนหน้าแดงแน่ๆ เลย.....

“นอนเฉยๆ เหอะน่า...พักผ่อนเลย เธอยังไม่แข็งแรง หากเธอไม่ยอมนอน ฉันรับรองว่าเธอจะไม่ได้นอนทั้งคืนแน่” น้ำเสียงของชายหนุ่มที่ส่งมายังหล่อนมันเข้มขรึมและจริงจังเป็นที่สุด>>>>>>