ตอนที่2

ใครจะไปคิดว่าคุณหญิงพิสมัยจะให้เด็กในปกครองที่ดูแลรับเลี้ยงมา ต้องแต่งงานและมีลูกกับหลานชายที่เป็นผู้สืบทอดมรดกเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลแบบนี้ได้ ทั้งที่ก็รู้ดีว่าธามธาราไม่ชอบวิธีคลุมถุงชน ไม่ชอบให้ใครต้องมาบังคับชีวิต แต่สุดท้ายไม่มีใครขัดความประสงค์ของคุณหญิงพิสมัยได้เลยสักอย่าง ประมุขใหญ่ของบ้านจึงต้องให้หลานชายได้ลงเอยกับหลานสาวสุดที่รักที่นางเลี้ยงดูมา

เขมิกาหญิงสาวที่น่ารักและแสนซื่อกตัญญูกับนางมากที่สุด แต่คุณย่าพิสมัยคงจะลืมคิดไปว่าถ้าสิ้นใบบุญหนึ่งเดียวที่มีอยู่ ไม่ว่าหญิงสาวจะกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่หรือไม่ ธามธาราก็ไม่มีทางจะลงเอยกับเขมิกาได้ ความทุกข์ทั้งหมดคงจะตกอยู่ที่เขมิกามากกว่าใคร เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าหญิงสาวแอบหลงรักธามธารามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าไม่รักไม่ชอบเขมิกาก็คงจะไม่ยอมทำตามที่คุณหญิงพิสมัยร้องขอมาแบบนั้นหรอก ไม่มีใครจะเอาทั้งชีวิตและความสุขของตัวเองมาผูกติดกับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบไปตลอดชีวิตให้มีแต่ความทุกข์ใจอย่างตอนนี้ที่กำลังเผชิญอยู่

เวลาล่วงเลยผ่านจนแขกที่มาร่วมงานกลับจนหมด คุณกฤษณะเรียกลูกชายไปพูดคุยด้วยเป็นการส่วนตัว ทำให้ในเวลานี้ทั้งสองพ่อลูกยืนเผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน ด้วยหน้าที่การงานที่ธามธาราต้องรับผิดชอบ ทำให้เขาไม่ได้มีเวลาจะกลับมาพบเจอหน้าครอบครัวเลยแม้แต่น้อย

“แกทำอะไรของแกนะธาม รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรพาคนอื่นมาร่วมงานแบบนี้ด้วยแต่แกก็พาเขามา”

“มะลิไม่ใช่คนอื่นนะครับพ่อ จริง ๆ แล้วผมกับเขาควรจะได้ลงเอยกันตั้งแต่แรกแล้วนะครับ”

“แต่แกก็เลือกทำตามใจย่าของแกแล้วไม่ใช่เหรอธาม แกมีเมียและตอนนี้เมียก็กำลังมีลูกใกล้คลอดแล้วด้วย”

ทำเอาธามธาราต้องหันไปมองจ้องหน้าบิดาด้วยความไม่พอใจอีกครั้งจนได้

“ผมก็แค่ทำเพื่อความสบายใจของคุณย่านะครับพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าร้องขอ ผมไม่มีทางทำเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นได้หรอก คุณย่าอยากให้ผมแต่งงานกับเขาผมก็แต่ง คุณย่าอยากให้ผมมีหลานให้ผมก็มีแล้ว จะมาอะไรกับผมนักหนาอีก ตอนนี้คุณย่าก็ไม่อยู่แล้วผมขอชีวิตผมคืนไม่ได้เหรอครับพ่อ?”

“แกขอชีวิตของแกคืน แต่แกคงลืมไปแล้วไหมธามว่าแกก็ได้ทำลายชีวิตของเขมิกาเขาไปแล้วเช่นกัน ถ้าเป็นลูกผู้ชายมากพอแกไม่ควรเห็นแก่ตัวแบบนี้นะ”

“แต่ผมคุยกับเขมิการู้เรื่องแล้วนะครับพ่อ ผมกับเขาเราตกลงกันแล้วกับอนาคตและชีวิตหลังจากนี้”

“ตกลงว่ายังไง ไหนแกลองบอกให้ฉันฟังทีสิ”

คุณกฤษณะยืนกอดอกจับจ้องมองหน้าลูกชายคนเดียว รอฟังคำอธิบายในสิ่งที่ลูกชายกำลังจะพูดด้วยใจจดจ่อ ธามธาราจ้องมองหน้าบิดา พร้อมกับหันหน้าไปมองเขมิกาอีกครั้ง หญิงสาวกำลังยืนพูดคุยกับมารดาของเขาอยู่ไม่ไกลจากตรงที่เขายืนเท่าไหร่นัก

“ลูกคลอดผมจะให้เขาเอาเด็กไว้กับเรา ส่วนเขาก็จะไปมีชีวิตใหม่ตามทางที่เขาเลือก”

“อะไรนะ แล้วยายเข็มก็ยอมงั้นเหรอ?”

“ไม่รู้ครับ เขายังไม่ตกลงหรอกนะพ่อ แต่ผมคิดว่าเขาคงไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อตอนนี้คุณย่าก็ไม่อยู่แล้ว เขมิกาเองก็คงไม่อยากจะมีบ่วงผูกคอตัวเองแบบนี้นักหรอกครับ เขาแค่ขัดใจใครไม่ได้ก็เลยเออออตามเหมือนกับผมนั่นล่ะ”

“แกก็พูดง่ายสิ แกไม่ได้อุ้มท้อง แกไม่ได้ผูกพันกับลูกเหมือนอย่างที่แม่ลูกเขาผูกพันกัน นี่มันไม่ใช่ทางออกของปัญหานี้ ฉันไม่เห็นด้วยหรอกนะธาม”

“แล้วพ่อจะให้ผมทำยังไง ผมไม่ได้รักเขา คนไม่ได้รักกันมันจะใช้ชีวิตอยู่กันไปให้มีความสุขได้ยังไงกันครับ?”

“แต่สิ่งที่แกกำลังคิดจะทำมันก็ไม่ถูกเหมือนกันนะธาม แกไม่สงสารเขมิกาหรือไงธาม ยังไงเขมิกาก็ได้ขึ้นชื่อว่าลูกสะใภ้ของฉันแล้ว จะถูกต้องตามกฎหมายหรือเปล่าฉันไม่ได้สนใจหรอก แต่หลานของฉันที่กำลังจะเกิดมาต้องมีชีวิตที่มีทั้งแม่และพ่อ เขมิกาจะอยู่บ้านกับเราต่อไปไม่ว่าแกจะตัดสินใจยังไงก็ตาม แต่ฉันจะให้ทุกอย่างคงอยู่แบบนี้เหมือนเดิม”

“ก็ถ้าพ่อจะพูดแบบนี้ แล้วชีวิตนี้ผมเลือกอะไรได้ล่ะ ถ้าทุกคนจะเลือกบงการชีวิตผมแบบนี้จะมาถามผมอีกทำไมว่าผมจะเอายังไงต่อ ในเมื่อสิ่งที่ผมพูด สิ่งที่ผมเสนอไปทุกคนก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี นึกว่าสิ้นคุณย่าไปแล้วชีวิตจะง่ายและดีกว่าเดิม เอาไปเอามามันก็ยังวนลูปเหมือนเดิมอยู่นั่นแหละ ใครจะทำยังไงก็เชิญเลยนะครับ แต่ผมก็จะทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำอยู่ดี”

ธามธาราเดินผ่านหน้าบิดาออกไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดหัวเสีย คุณกฤษณะได้แต่จ้องมองตามแผ่นหลังของลูกชายพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบา ๆ กับพ่อและแม่ธามธาราเป็นคนหัวดื้อแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แต่เขารักผู้เป็นย่ามากจนยอมทำตามคำขอร้องทุกอย่างแบบไม่ปฏิเสธ พอมาวันนี้ผู้เป็นย่าได้จากไปแล้วคงคิดว่าไม่ต้องเกรงใจหรือเกรงกลัวใครได้อีกสินะ จะสงสารก็แต่เขมิกาความสุขของหญิงสาวยังจะมีอยู่อีกไหมในชีวิตต่อจากนี้