ตอนที่8

“จวนจะคลอดอยู่แล้ว หมอยังไม่เห็นสามีคุณเข็มเลยนะครับ สรุปวันคลอดผมจะได้เห็นเขาไหมนะ คุณก็ไม่ใช่ซิงเกิ้ลมัมนี่นา ทำไมสามีถึงไม่พาภรรยามาตรวจครรภ์เหมือนคู่อื่นเลย”

เขมิกาได้แต่ยิ้มเจื่อน เพราะในใบประวัติมีชื่อพ่อของลูกชัดเจนและหมอคนนี้ก็เป็นคนเดียวกันกับที่ทำ IVF ให้กับเธอและธามธารามาเองกับมือ

“เขาไม่ค่อยได้อยู่ไทยค่ะ หมอก็รู้นี่คะว่าเขาทำงานเป็นนักบิน”

“แปลกดีนะครับ ลูกชายตระกูลดัง เป็นถึงเจ้าของบริษัทสายการบินยักษ์ใหญ่ นึกว่าจะชอบงานบริหารแต่รักในการบินซะงั้น แย่หน่อยสินะครับที่อาจจะไม่มีเวลาให้ครอบครัวเลย แต่วันคลอดผมก็อยากให้คุณเข็มชวนเขามาให้ได้นะครับ มันเป็นวันที่สำคัญมากที่ทั้งพ่อและแม่จะต้องอยู่เห็นหน้าลูกในวันแรกที่ลืมตามาดูโลก”

“ค่ะ เข็มจะพยายามนะคะ งั้นเข็มขอตัวก่อน”

หญิงสาวยกมือไหว้ลา ก่อนจะเดินออกจากห้องตรวจไปเงียบ ๆ ทันทีที่เธอเดินออกไปมัลลิกาก็ถูกเรียกขานให้เข้าไปข้างในแทน เขมิกาจ้องมองคนทั้งคู่ที่กำลังเดินเข้าไปภายในห้องด้วยกัน ธามธาราปรายสายตาจ้องมองเธอเพียงน้อยนิด ก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดสนิทลงอีกครั้ง

สุดท้ายเขามิกาเลือกที่จะไม่นั่งรอกลับพร้อมกับคนทั้งคู่ เธอเดินออกจากโรงพยาบาลและเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านเองในทันที

พอไปถึงบ้านอมรฤทธากูลทั้งคุณกฤษณะและคุณมลฤดีถึงกับแปลกใจกันมาก ทั้งสองรีบเดินเข้ามาหาและถามไถ่อย่างพร้อมเพรียงกัน

“ตาธามมันไปไหน ทำไมปล่อยให้เรากลับมาคนเดียวล่ะยายเข็ม?” คุณกฤษณะถามขึ้น จ้องมองหน้าลูกสะใภ้อย่างไม่เข้าใจเลยสักนิด

“พี่ธามอยู่โรงพยาบาลกับคุณมัลลิกาค่ะ”

“แล้วมันปล่อยให้เรากลับมาคนเดียวแบบนี้น่ะเหรอ ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ ทำไมมันถึงทำแบบนี้”

“เข็มกลับมาเองค่ะ พี่ธามไม่รู้เลย”

“แล้วแม่นั่นเป็นอะไรทำไมถึงต้องไปโรงพยาบาลด้วย?” คุณมลฤดีถามขึ้น ไม่พอใจมากกับสิ่งที่ได้ยินเช่นเดียวกัน

“ไม่แน่ใจค่ะ แต่เข็มคิดว่าอาจจะกำลังตั้งครรภ์เหมือนกัน”

“อะไรนะ! ลูกใคร ลูกตาธามงั้นเหรอ บ้าไปแล้ว!!”

ทำเอาคุณมลฤดีลมแทบจับ สิ่งที่ได้ยินไม่ใช่สิ่งที่นางยินดีปรีดาด้วยเลยสักนิด

“ถ้าพี่ธามมีอะไรกับเขาก็คงจะใช่มั้งคะ เข็มปวดหัวมากค่ะ ขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”

หญิงสาวรีบเดินผ่านหน้าของคนทั้งคู่ขึ้นไปบนบ้านในทันที ทำเอาสองสามีภรรยาต้องหันหน้ากลับมาจ้องมองกันอีกครั้ง

“ถ้ามันใช่ เราจะทำยังไงต่อไปดีคะคุณกฤษ?”

“ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน รอถามลูกชายตัวดีของคุณเถอะ จะเกิดเรื่องวุ่นวายขนาดไหนนะ ถ้าหากว่ามันไปทำผู้หญิงคนนั้นท้องขึ้นมาจริง ๆ แล้วยายเข็มล่ะจะรู้สึกยังไง?”

“นั่นสิคะ ฉันสงสารยายเข็มเหลือเกิน ยิ่งใกล้คลอดก็ยิ่งมีแต่เรื่องให้ต้องวุ่นวายใจ แค่ลำพังต้องสูญเสียคุณแม่ไป ยายเข็มก็แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว ถ้ายังต้องมีเรื่องนี้เกิดขึ้นมาอีกฉันก็นึกภาพอนาคตในวันข้างหน้าไม่ออกเหมือนกันนะคะคุณ”

“ผมว่าเย็นนี้คุณไปบอกยายเข็มเถอะว่าไม่ต้องไปวัดกับพวกเรา ให้นอนพักอยู่บ้านนี่แหละรอไปวันเผาวันเดียวเลยก็ได้”

“เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปคุยกับยายเข็มอีกครั้ง คุณรีบโทรไปบอกลูกชายคุณเลยนะ ไปถามข่าวคราวให้มันเรียบร้อย ทำไมมันต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ”

สองสามีภรรยาได้แต่มองตามแผ่นหลังของคุณแม่ตั้งครรภ์ ที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปด้วยความรู้สึกมากมายท่วมท้นอยู่เต็มอก สงสารหญิงสาวที่ต้องมามีเรื่องให้ต้องปวดหัวแบบนี้ เข้าใจความรู้สึกและหัวอกของเขมิกาดี เพราะทุกคนต่างรู้มาตลอดว่าหญิงสาวมีใจให้ธามธารา ที่ไม่ว่าเขาจะร้ายแสนร้ายเขมิกาก็ยังเคารพรักอยู่ตลอดมา

บ่ายสามโมง

ธามธาราขับรถกลับมาที่บ้าน ทั้งพ่อและแม่ที่ดูร้อนใจพากันมายืนรออยู่ประตูทางขึ้นบ้าน ทันทีที่ร่างสูงก้าวลงจากรถ สีหน้าของเขายังคงดูเรียบเฉย แม้จะรู้สึกตึงเครียดกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในวันนี้ก็ตาม

“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะ ฉันนึกว่าวันนี้แกจะไม่กลับบ้านแล้วซะอีกนะธาม”

คนเป็นพ่อชักสีหน้าใส่อย่างเห็นได้ชัด ธามธาราถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ทำไมแกปล่อยให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ แล้วแกจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้ แกเล่าความคิดที่แกมีอยู่ตอนนี้ให้ฉันกับแม่แกฟังหน่อยสิ”

“ผมก็ต้องรับผิดชอบมะลิเหมือนกันนั่นแหละครับพ่อ ยังไงลูกในท้องเขาก็เป็นลูกของผม มันเกิดขึ้นมาแล้วจะให้ผมทำยังไง จะให้ผมบอกเขาไปเอาเด็กออกงั้นเหรอครับ มันดูจะหน้าตัวเมียไปหน่อยไหมครับพ่อ?”

“แล้วยายเข็มล่ะแกไม่คิดถึงจิตใจเขาบ้างเลยหรือยังไง?”

“เขมิกาก็เป็นแม่ของลูก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอครับพ่อ แม่?”

ธามธาราจ้องมองพ่อและแม่สลับกันไปมาอีกครั้ง คนทั้งคู่แลดูไม่พอใจกับสิ่งที่เขาพูดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“บอกตามตรงนะธามฉันกับแม่แกสงสารยายเข็มมาก ยิ่งเกิดเรื่องนี้ขึ้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดหรือมองหน้าเขมิกายังไง แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะแกคุยกับเขาว่ายังไงบ้าง?” คุณกฤษณะถามขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของทั้งพ่อและแม่ตึงเครียดมาก จนทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดจนหายใจลำบากไปตาม ๆ กัน