INICIAR SESIÓNหนึ่งเดือนผ่านไป เสี่ยฮาร์นคณาธิปยังคงโฟกัสกับการขยายธุรกิจเป็นกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียน และนับตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นอีกเลย ราวกับว่าไม่เคยพบเจอกันจนลูกน้องต่างงงงันกับสิ่งที่เขาเป็นแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม
ทางฝั่งของหลินเองช่วงนี้เธอค่อนข้างใช้ชีวิตไปได้ดีเลยทีเดียว แฟนหนุ่มของเธอไม่ได้หาเรื่องเหมือนแต่ก่อน ไม่ตบไม่ตีต่างจากก่อนหน้านี้จนเพื่อนทั้งสองของเธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ
“แน่ ๆ ใครมาส่งเหรอจ๊ะน้องหลิน”
“ฮึ พี่ขวัญอ่ะ!”
หลินยิ้มตอบรุ่นพี่ที่เธอนับถือจะว่าสนิทสนมเลยก็ได้เพราะอยู่หน้างานเดียวกัน เจอกันทุกวันแถมรุ่นพี่คนนี้ยังคอยช่วยเหลือเธอมาตลอด
“ไงจ๊ะ ผัวมึงเอาไปหมดรึยังโบนัสอ่ะ”
“จุ๊ ๆ ไม่ได้บอก”
กะเทยตัวแม่พยักหน้าให้กับความฉลาดขึ้นมาหน่อยของเพื่อน อย่างน้อยก็หัดเก็บเงินไว้เองบ้าง ไม่เอาไปให้ผัวเวรถลุงหมด
หลินนั่งทำงานจนถึงเย็น ช่วงนี้เธอเข้ากะกลางวันชีวิตเลยดูปกติเหมือนชาวบ้านเขา แต่จะว่าไปตอนนี้สามีของเธอก็ยังไม่หางานใหม่ทำ เอาแต่เที่ยวเตร่เล่นพนันกินเหล้ากับเพื่อนไปวัน ๆ
“เหนื่อย ขอบคุณจ้าผัวกัส”
“หยุดอีหลิน มีกีไม่กินจ้ะ”
กัสชี้หน้าด่าเพื่อนก่อนจะขับกลับหอพักตัวเองพร้อมเพื่อนอีกคน ส่วนหลินก็หมุนตัวเข้าห้องของตัวเอง เก็บกวาดเศษซากอารยธรรมขยะที่ผัวเธอทิ้งเอาไว้
“เฮ้อ เข้าตีสอง หกโมงเย็นหมดสินะ”
หลังจากเสร็จงานบ้านเจ้าหล่อนก็ค้นเอาบัตรเอทีเอ็มที่ตนซ่อนไว้ออกมา เพื่อเตรียมไปกดเงินสดเคลียร์ค่าหอพักที่ค้างไว้ถึงสองเดือนรวมทั้งปิดงวดรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งด้วย
“อีเหี้ย!”
เธอแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นตัวเลขในบัญชีเหลือเพียงหลักร้อยทั้งที่ควรจะเป็นหลักหมื่น เรื่องนี้ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร หลินกำบัตรแน่น เรียกวินมอเตอร์ไซค์ไปยังบ่อนชื่อดังที่เธอไปบ่อย ๆ สาวเจ้าไม่รอช้ามุ่งตรงเข้าโซนที่โลว์คลาสที่สุดทันที
“ไอ้ชาติชั่ว เอาเงินกูคืนมา!”
เธอกระชากคอเสื้อชายที่ขึ้นชื่อว่าผัวเต็มแรงจนร่างกำยำปลิวมาตามมือ หลินจ้องมองใบหน้าคนเมามายด้วยความโมโหนัยน์ตาแดงก่ำจดจ้องหมายจะเอาชีวิตให้ได้
“เป็นเหี้ยอะไรอีกวะ รำคาญ!”
“เอาเงินกูคืนมา! เงินจ่ายค่าห้อง!”
“เฮ้ย! กูแค่เอามาทำทุนไหมวะ จะอะไรนักหนา กูอุตส่าห์ทำดีด้วยแม่ง! โบนัสออกไม่บอกผัวสักคำ เป็นเมียประสาอะไรวะ!”
ฝ่ามือหนาสลัดหญิงสาวที่เกาะเขาให้หลุดจนเธอกระดอนล้มไปชนกับแขกท่านอื่น ชาญจ้องมองด้วยสายตาเบื่อหน่ายแล้วเดินเลี่ยงออกจากคลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว การลงทุนครั้งนี้เสียเงินที่พึ่งกดมาห้าหมื่นหมดในไม่กี่ชั่วโมงแล้วเมียน่ารำคาญยังตามมาถึงที่อีก
“ไอ้ชาญ! เอาเงินมาเงินกูอยู่ไหน”
“อะไร! หมดแล้วอยากได้ก็ไปทวงเอา วุ้!”
ชาญชัยสลัดมือมือหล่อนอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นมอเตอร์ไซค์ขับออกไปเลย หลินทิ้งตัวลงฟุตบาทหน้าร้านอย่างไม่อาย ใบหน้าสวยแนบกับเข่ามนปล่อยน้ำตาให้ไหลบ่าอาบแก้ม เธออุตส่าห์วางแผนการเงินไว้หมดแล้วแท้ ๆ ยังไม่พ้นเงื้อมือผัวชั่วของเธอผลาญไปอีกจนได้
การที่เธอนั่งร้องไห้อยู่หน้าร้านนั้นมีหลายคนสนใจหนึ่งในนั้นก็คือเขา เจ้าของคลับกาสิโนของที่นี่ เสี่ยฮาร์นสั่งมือซ้ายของตัวเองไปจัดการแน่นอนว่าจีเองก็งงเล็กน้อยแต่ก็ไปทำให้ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย
“เสี่ยคะ ส่งหลินเรียบร้อยแล้วค่ะ เหมือนว่าเงินเดือนน้องออกแล้วผัวแอบเอามาเล่นการพนันค่ะ คะ.. คือน้องทะเลาะกับผัวบ่อย ๆ เหมือนจะเห็นรอยถูกซ้อม”
“ซ้อม? มันไม่อยากตายดีสินะ ไปสืบเรื่องไอ้เวรนี้มาให้กู ด่วนที่สุด!”
“ครับ”
มือซ้ายมือขวาสองพี่น้องแยกย้ายกันออกจากห้องทำงานของผู้เป็นนาย ก่อนที่เสี่ยเจ้าของคลับแห่งนี้จะทิ้งแฟ้มเอกสารลงเต็มแรงด้วยความโมโห เขาก็นึกว่าเธอจะมีความสุขกับชีวิตคู่ อุตส่าห์คิดไว้แล้วว่าจะปล่อยเธอไป แต่มารู้ข่าววันนี้แล้วจะอดช่วงชิงเธอได้ยังไง..
แคปชั่น : มันเป็นใคร ถึงกล้ามาทำร้ายเจ้าของหัวใจเรา
“พ่อ”“แก”เสียงทุ้มของชายทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จากที่สถานการณ์นิ่งเงียบมานาน เสี่ยฮาร์นสูดหายใจเข้าเต็มปอดเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี“พ่อสบายดีไหมครับ”“สบายดี ฮึก พ่อ.. สบายดี”แค่ประโยคสั้น ๆ ที่เปล่งออกมาทำให้เจ้าสัวคณาเรศน้ำตาร่วงทันที กี่ปีมาแล้วที่ลูกชายไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้เลย อย่าว่าแต่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แค่ยอมคุยกันดี ๆ สักครั้งยังไม่เคย“พ่อ.. ขอโทษ พ่อขอโทษแกจริง ๆ”“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ ความจริงผมรู้ทุกอย่าง รู้ว่าแม่เป็นคนขอร้องให้พ่อไปลงทุนที่ต่างประเทศเอง รู้ว่าเรื่องข่าวพ่อกับดาราคนนั้นไม่เป็นความจริง ผมแค่รับไม่ได้วันนั้นพ่อไม่มาแม้แต่ดูใจแม่”“พ่อ.. ขอโทษจริง ๆ ฮึก พ่อ.. รับปากแม่แกว่าถ้าไม่สำเร็จพ่อจะไม่กลับมา ตอนนั้นพ่อยังทำไม่ได้แล้วจะให้พ่อแบกหน้ามาเจอแม่แกได้ยังไง”“ผมปล่อยวางได้แล้วครับ พ่อก็เลิกโทษตัวเองเถอะ แล้วไปอยู่กับหลานไปอยู่กับผม”เจ้าสัวเงยมองหน้าลูกชายทันทีที่เขาเอ่ยเช่นนั้น ไม่คิดว่าเขาจะได้กลับไปอยู่กับลูกกับหลานอีกครั้งในบั้นปลายชีวิต แค่นี้คนแก่อย่างเขาก็ตายตาหลับแล้ว“ผมซื้อบ้านหลังข้าง ๆ ไว้ให้พ่อแ
อาการแปลกประหลาดของคนสองคนอยู่ในสายตาผู้ใหญ่อย่างป้าไหมตลอด เธอรู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไรแต่ทว่าเจ้านายของเธอเป็นหมันทำให้เธอไม่แน่ใจอะไรสักอย่างได้แต่สังเกตอาการมาเรื่อย ๆ“หลิน กินแบบนี้มานานหรือยังลูก”“สักพักแล้วค่ะป้า ตัวบวมมาก ฮ่าฮ่าฮ่า”“ให้เสี่ยพาไปหาหมอหน่อยไหม หลินรู้สึกหรือเปล่า”กึก ! คำที่ป้าไหมพูดเธอเริ่มเข้าใจและจับจุดประสงค์ได้ คงไม่ใช่ว่าเธอจะตั้งครรภ์หรอกนะ แต่จะเป็นไปได้ไงในเมื่อเขาบอกเองว่าเป็นหมันวันถัดมาหลินขอให้เขาพาไปหาหมอตามที่ผู้ใหญ่แนะนำ แม้ในใจจะอยากมีลูกมากแต่ก็หวั่นอยู่เหมือนกันกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อใจเธอ กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง ๆหลินนั่งรอผลตรวจอย่างกระวนกระวายใจ ส่วนคนที่ไม่รู้ว่าเธอขอร้องให้เขาพามาโรงพยายาลทำไมก็คงยังนั่งนิ่งโอบกอดคนตัวเล็กไม่ปล่อย“เชิญคุณวริศราค่ะ”“เฮีย~ เฮียเข้าไปกับหนูได้ไหมคะ”เขาพยักหน้าแล้วพยุงเธอเดินเข้าห้องตรวจ ใบหน้าสาวเจ้าแสดงออกถึงความกังวลอยู่มากจนเขาเครียดตามไปด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรที่ร้ายแรง“ยินดีด้วยนะครับคุณพ่อคุณแม่ ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้สิบเอ็ดสัปดาห์แล้วครับ”“เฮีย~”แทนที่เธอจะดีใจกล
จนเกือบหนึ่งทุ่มทั้งสองถึงได้เวลาก้าวขาออกจากบ้านไปวัดสักที วันนี้ที่วัดใหญ่มีการจัดรำวงการกุศลเพื่อหาเงินสร้างโบสถ์ ครอบครัวเธอเองก็มีชื่อนั่งเป็นประธานครั้งนี้ด้วย เพราะบริจาคไปถึงครึ่งแสน แม้จะไม่ได้อยากได้ชื่อเสียงอะไร แต่ทางวัดก็ใส่ให้อยู่ดี“มื้อนี้แม่ใหญ่สายคืองามแท้”หลินเอ่ยชมแม่ตัวเองที่เป็นสาวรำวงครั้งนี้ด้วย เสื้อขาวกระโปรงลายดอกพริ้วนั่นเธอเป็นคนจัดหามาให้ทั้งหมด พอเห็นแม่ตนแต่งตัวแบบนี้บ้างก็แปลกตาดีเหมือนกัน“ไปเหมาสักสองรอบไป อ่ะ”เสี่ยฮาร์นยื่นธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งให้ภรรยาก่อนที่เธอจะเดินไปบอกกรรมการวัด พร้อมซื้อมาลัยมาคล้องแม่ของเธอด้วย ความจริงมีมาลัยเงินที่เธอทำเองไว้แล้วแหละ แต่อยากอุดหนุนวัดด้วยเช่นกัน“ปะเฮีย”“ไม่เอาหลิน วันนั้นเฮียก็อายพอแล้ว หลินครับ~”เสียงออดอ้อนของเขาไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อมือน้อยของเธอดึงกึ่งลากเขาขึ้นเวที ก่อนที่หลาย ๆ คนจะเดินตามขึ้นไปด้วย เสี่ยใหญ่เดินตามผู้หญิงสองคนพร้อมปรบมือแปะ ๆ ไปด้วย รอยยิ้มของสองแม่ลูกทำให้จิตใจเขาเบิกบานลืมอายฟ้อนเล่นตามเธอไปด้วย“เฮ้อเหนื่อย !”“แก่แล้วก็งี้แหละ คิก ๆ”“แต่เอวดีนะ”“ชิ วนมาเรื่องนี้อีกแล้ว ตาแก่บ
เกือบเที่ยงที่ทั้งสองลืมตาตื่นและเดินลงมาจากบ้านพร้อมกัน สายสมรเองที่รู้อยู่แล้วได้แต่ยิ้มกริ่มดีใจที่ลูกสาวกับลูกเขยดีกัน ต่างจากบันลือที่ตอนนี้วิ่งเข้าไปในบ้านแล้ว“มึงยังกล้ามาอีกอยู่ติ หือ ! (มึงยังกล้ามาอีกเหรอ หือ !)”“พ่อใหญ่ลือ เจ้านิเฒ่าซือ ๆ บ่ฮู้จักความเนาะ ! (พ่อใหญ่ลือ แกนี่แก่เฉย ๆ ไม่รู้จักความเลยนะ !)”สายสมรวิ่งไปห้ามผัวตัวเองพร้อมด่าฉาดใหญ่ ก่อนจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ส่วนบันลือเองก็ไม่พอใจนักไม่ได้เต็มใจที่จะรับเขาเป็นลูกเขยเหมือนแต่ก่อน แค่เห็นว่าลูกสาวรักผู้ชายคนนี้มากเลยมองข้ามไปเสี่ยฮาร์นเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะหยิบของที่เตรียมมาตั้งแต่เมื่อวานลงจากรถ พานบายศรีเล็ก ๆ ถูกวางต่อหน้าพ่อตาแม่ยายพร้อมกล่าวขอขมาอย่างจริงใจ แต่ถึงอย่างนั้นบรรลือก็ไม่ได้ใจอ่อนลงสักนิดจนกระทั่งเขาหยิบขวดบรั่นดีนอกออกมา ทำเอาบันลือตาลุกวาวเป็นประกาย“เออ บักอันนี้มันอยู่เป็นเว้ย (เออ ไอ้นี่มันอยู่เป็นเว้ย)”ชายสูงวัยหยิบขวดเหล้าก่อนจะตบบ่าลูกเขยเบา ๆ แล้วเดินออกจากบ้านไปหาลุงในทันที ทำเอาสายสมรและหลินส่ายหัว“อีสาย !”เสียงเดือนเพ็ญตะโกนเรียกน้องสาวจากทางหน้าบ้านดังขึ้น สายสมรรีบเ
“หนูครับ เฮียทำตามที่หนูขอทุกอย่างแล้วนะ คืนดีกับเฮียได้รึยัง”“นั่งสิคะ”เธอไม่ตอบที่เขาถามและไม่ได้ปฏิเสธเช่นกันแถมยังขยับให้นั่งด้วย ทำเอาเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์ดีดดิ้นเป็นลิงโลดทึกทักเอาเองว่าเมียยอมคืนดีด้วยหลินหยิบกระดาษทิชชูที่ตัวเองพึ่งจะซื้อมาซับเหงื่อออกให้เขา ใบหน้าหล่อที่มองกี่ครั้งยังไม่เบื่อนี่เป็นของเธอของเธอคนเดียว และที่ทำอยู่ก็เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของทางอ้อมไม่ต้องการให้มดปลวกมาไต่ตอมเขาอีก“แกล้งผัวแบบนี้รู้ไหมจะโดนอะไร”“ชิ ! โอนให้หนูแต่แรกก็จบ”“หนูอยากได้เท่าไหร่ เอาไปได้เลย แถมไอ้ซีให้ด้วย”“เอามาเป็นกิ๊กเหรอคะ”“เดี๋ยวจะโดน”หลินหัวเราะหึในลำคอก่อนจะหันไปทางเวทีไม่สนใจเขา แต่ทว่ามือหนากลับสอดโอบเอวเธอเอาไว้พร้อมกับลูบคลำตรงนั้นของเธอเบา ๆ ยังที่มีเสื้อแขนยาวที่เธอคลุมขาเอาไว้ไม่อย่างนั้นคนคงเห็นกันทั้งลานนี่แหละไม่ถึงยี่สิบนาทีคนแก่ของเธอก็ซบหน้าลงที่แผ่นหลัง และเหมือนเธอจะรับรู้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเขานั่นแสดงว่าเขาหลับไปแล้ว ในสถานที่ที่เสียงดังขนาดนี้ยังหลับได้ ต้องเหนื่อยแค่ไหนกันนั่งไปสักพักหลินจึงลาเพื่อนกลับ เพราะดูแล้วคนข้างหลังน่าจะต้องการพักผ่อนมากกว่
“หลิน คือตื่นสวย.. เอ้า มาแต่เหิง (หลิน ทำไมตื่นสาย.. เอ้า มาแต่ตอนไหน)”“มาแต่มื้อคืนแล้ว เบิ่งเอาโลดลูกเขยเจ้ายายสาย (มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดูเอาเลยลูกเขยแกยายสาย)”หลินลุกขึ้นลงไปข้างล่างทันทีที่ผู้เป็นแม่เข้ามา ส่วนสายสมรได้แต่มองสลับลูกสาวกับลูกเขยไปมาอย่างงุนงง“ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนเทิ้งเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว (ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนบนเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว)”“อื้อ แม่~ แม่ครับมื้อแลงพาน้องไปเบิ่งหมอลำแน่เด้อ ผมจ้างไว้เผื่อน้องสิคืนดีนำ (แม่ครับ ตอนเย็นพาน้องไปดูหมอลำด้วยนะ ผมจ้างไว้แล้วเผื่อน้องจะคืนดีด้วย)”“อื้อ ๆ แม่สิพาไปดอก นอนซะ ๆ (อื้อ ๆ แม่จะพาไปเอง นอนเถอะ ๆ)”ฮาร์นสลึมสลือปีนขึ้นเตียงเมียโดยมีแม่ยายสนับสนุน แขนหนาคว้าเอาหมอนสาวน้อยมากอดสูดดมกลิ่นหอมที่ตัวเองโปรดปราน ได้กอดหมอนก็เหมือนได้กอดคนนั่นแหละหลินกลับขึ้นมาบนห้องก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นสันนูน แต่ก็คงเป็นมารดาของเธอนั่นแหละที่อนุญาตเลยไม่ว่าอะไร“คุณ คุณไม่กลับหรือไง”หมับ ! “อ๊ะ !”ระหว่างที่ปลุกอยู่นั้นแขนเรียวเธอก็โดนกระตุกดึงลงไปกอดในอ้อมแขนของเขา มันแน่นจนเธอขยับไม่ได้แต่ก็ไม่อึดอัด“เมื่อไห
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงที่วริศราหมดสติ เปลือกตาสีไข่ค่อย ๆ กระพือช้า ๆ ปรับแสงให้ม่านตาคุ้นเคย ทว่าสถานที่แห่งนี้เธอกลับไม่เคยเห็น ก่อนที่ร่างบางจะดันตัวขึ้นและเห็นเขานั่งอยู่โต๊ะทำงานไม่ไกลกัน“คุณ..”เสียงเล็กเรียกสติคนตรวจงานให้หันมอง เท้าหนาย่างก้าวเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อย ๆ จนเจ้าหล่อนเกิดความประ
สาวโรงงานเข้ากะทำงานตามปกติแต่ในใจยังครุ่นคิดหาทางที่จะออกจากขุมนรกนั้นสักทีถ้ามันง่ายอย่างที่คนอื่นบอกก็ดีน่ะสิ แต่ตอนนี้เธอต้องหาทางลบรูปลบคลิปที่เคยถ่ายไว้ตอนร่วมรักกับผัวของเธอก่อนที่เขาจะส่งให้พ่อกับแม่เธอดูจริง ๆหลังจากเลิกงานเธอกลับมาห้องตามปกเห็นผัวเจ้ากรรมเมานอนหลับอยู่ เธอถอนหายใจเบื่อหน
“หลิน ! มึงเป็นไงบ้าง”“มึงจะเลิกได้ยังอีควาย หรือจะให้มันฆ่ามึงก่อน”“กูก็อยากเลิก แต่..”เสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบเพื่อนทั้งสองไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยบอกแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเขาไม่ยอมไปจากเธอเสียทีซ้ำยังทำร้ายเธออย่างหนักอย่างเช่นวันนี้ทุกครั้งที่บอกเลิก“ไม่ต้องแต่ ไปอยู่กับพวกกูก่อน”กุญแจที่ไม่ค่อยจะออก
ครบกำหนดเก็บดอกงวดแรกเสี่ยเจ้าของเงินทำตัวให้ว่างราวกับว่าเขาไม่มีงานการที่ต้องทำทั้งที่ความเป็นจริงเอกสารที่ต้องตรวจดูมีกองเต็มโต๊ะ“กูจะไปกับจี กลับมากูต้องรู้เรื่องที่ให้ไปทำ”“ครับเสี่ย”ซีโคลงศีรษะให้เจ้านายของเขาแล้วเดินเข้าห้องทำงานตนมาเร่งลูกน้องให้ทันก่อนเจ้านายจะกลับมารถยนต์กันกระสุนราคา







