6.มีธุระอะไร

6.มีธุระอะไร

วัดใจเอาล้วน ๆ เขาก็คงจะบอกว่าไม่รู้จักเธอ มาริษาเดาว่าธีร์ทาวัตคงพูดมาแบบนั้น เพราะเธอกับเขาเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว แถมเจอกันในระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งเขาก็คงจะลืมหน้าเธอไปแล้วก็เป็นได้  

แต่เมื่อกระดาษเล็ก ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้า รับกระดาษมาแล้วก้มอ่านมันคือที่อยู่ของธีร์ทาวัตเธอดีใจจนยิ้มออกมา รีบกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกจากบริษัททันที

มาริษาเรียกรถรับจ้างให้ไปส่งตามที่อยู่ บ้านของเขาใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ สวนหย่อมกว้างขวางจนต้องนั่งรถเข้าไปกว่าจะถึงตัวบ้าน เพราะถ้าเดินไปก็คงใช้เวลานาน  

พอมาถึงหน้าประตูแม่บ้านอายุราวสี่สิบปลายยืนรอรับ มาริษาถูกสั่งให้เดินตามเข้าไปในห้องห้องหนึ่งแล้วนั่งรอที่โซฟาอย่างเงียบ ๆ 

ผ่านไปราวสิบนาทีประตูก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแล็กรีดจนเนี้ยบไร้รอยยับ

เสียงฝีก้าวของธีร์ทาวัตทำให้มาริษาหัวใจเต้นตุบ ๆ เขาเดินมานั่งตรงข้ามในท่าไขว่ห้างปรายตามองเธอ

"มีคนบอกว่าคุณอยากพบผม"

"ค่ะ"

"มีธุระอะไร"

"หนูมีเรื่องรบกวนเสี่ย อยากให้เสี่ยช่วยบางอย่างค่ะ"

"เสี่ย ?"

หัวเราะในลำคอเพราะถูกเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่ชอบใจนัก และในทุกครั้งที่เธอเรียกแบบนี้จะรู้สึกเหมือนอายุเพิ่มขึ้นมาอีกสิบปี มองเห็นภาพตัวเองนั่งพุงยื่นใส่เสื้อลายสีฉูดฉาดคล้องทองคำเส้นเท่านิ้วก้อย ซึ่งมันดูต่างจากรูปลักษณ์ของเขาโดยสิ้นเชิง

ไม่รู้ล่ะ มาริษาเจอเขาที่ไนต์คลับในนามของลูกค้า ถ้าเป็นใครก็เรียกเสี่ยไว้ก่อน ไม่คิดว่าเขาจะไม่ชอบใจคำนี้

"เสี่ยคะ เมื่อวานนี้น้องชายของหนู"

"ถ้าเรียกเสี่ยอีกคำเดียวก็ออกไปครับ"

ยังพูดไม่ทันจบเขาก็พูดขัดเสียก่อน เธอก้มหน้าลงจนคางชิดอกถอนหายใจเบา ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าแล้วพูดใหม่

"คุณธีร์ หนูเรียกว่าคุณธีร์ได้ใช่มั้ยคะ" เธอเหลือบตามองเห็นว่าธีร์ทาวัตไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงรีบเข้าเรื่อง

"เมื่อวานนี้น้องชายของหนูถูกคนของเสี่ยเสรีทำร้าย เป็นเพราะคืนนั้นหนูไม่ยอม"

"แล้วเกี่ยวอะไรกับผม"

อึ้งเพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะเย็นชาได้ขนาดนี้ ธีร์ทาวัตพูดปัดไปเหมือนว่าไม่อยากฟังที่เธอเล่าแล้ว

"ไม่เกี่ยวค่ะ แต่หนูกับน้องกำลังเดือดร้อนพวกเราไม่มีที่พึ่ง น้องชายของหนูยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่ออีกสักปีสองปีเพื่อเรียนให้จบ"

"ย้ายที่เรียนก็ได้นี่"

"เพื่อให้ได้สอบเข้ามหา’ลัยนี้น้องชายของหนูตั้งใจมาก หนูไม่อยากเป็นต้นเหตุทำลายความฝันของเตวิช วันนั้นหนูเห็นว่าเสี่ยเสรีเหมือนจะเกรงใจคุณธีร์ ถ้าคุณช่วยพูดกับเสี่ยเสรีให้บางที..."

"ถ้าผมเข้าไปยุ่งแน่นอนว่าผมจะมีศัตรูเพิ่มมันคุ้มกันเหรอ ผมจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน"

"ตอนนี้หนูยังไม่มีอะไรตอบแทนค่ะ แต่ถ้าหนูได้ทำงานแล้วหนูจะมีค่าตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้"

ธีร์ทาวัตแทบขำลั่นแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ได้อย่างแยบยล เขาเป็นผู้มีอิทธิพลระดับยอดพีระมิดแต่ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาเป็นพวกจิ๊กโก๋คุมซอยหรือยังไง ถึงจะเอาเงินแค่ไม่กี่บาทมาแลกเปลี่ยนเป็นค่าคุ้มครอง พูดจาแบบนี้จะดูถูกเขาเกินไปไหม

"ผมไม่สนใจเศษเงินแค่นั้นหรอก แต่ถ้าคุณหาให้ได้ถึงสิบล้านก็ค่อยมาว่ากัน"

"สิบล้าน !"

แน่นอนว่ามาริษาไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ถึงแม้ในอนาคตจะมีงานทำแต่เงินสิบล้านไม่แน่ว่าเธออาจต้องอดออมจนแก่หงำเหงือก บางทีเขาก็ดูเหมือนกำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ แต่บางครั้งเขาก็ดูเหมือนไม่อยากช่วยเหลือเลยบอกปัดไปให้สิ้นเรื่อง

"หนูไม่มีมากขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณรอได้ถึงยี่สิบปีบางทีหนูอาจจะหามาให้ได้ บางทีนะคะ ไม่ได้กำหนดตายตัวว่าพอถึงเวลานั้นแล้วจะมีให้จริง ๆ"

เกิดมาก็เห็นพ่อกับแม่ทำงานงก ๆ แต่ไม่เคยเห็นว่ามีเก็บถึงสิบล้านสักที  มาริษาไม่กล้ากำหนดเวลาที่ชัดเจนให้เขาหรอก  

หรือจะให้เตวิชย้ายที่เรียน ถ้าเป็นแบบนั้นน้องคงจะเสียใจมาก ด้วยความเป็นห่วงพี่สาวเขาจะยอมอย่างไม่มีเงื่อนไข มาริษาไม่อยากให้น้องต้องเสียสละอนาคตเพื่อเธอ

"ถ้าจะให้ช่วยจริง ๆ ก็พอมีทางอยู่บ้าง"

"ยังไงคะ"

"เป็นเด็กผมใครจะกล้ายุ่ง"

"อะ...อะไรนะคะ"

เธอถามกลับเสียงสั่น สองมือที่กุมอยู่หน้าตักบีบกันแน่น ดวงตาของมาริษาสั่นระริก รู้สึกว่าตัวเองกำลังหนีเสือปะจรเข้ เป็นเด็กเลี้ยงกับนางบำเรอมันต่างกันตรงไหน แค่ยุคสมัยที่แตกต่างก็เลยใช้คำที่ต่างกัน

"ผมไม่มีรสนิยมทางเพศรุนแรง เป็นเด็กผมคุณจะมีทุกอย่างที่อยากได้"

"คนอย่างคุณธีร์จะชี้เอาใครก็ได้ทำไมต้องเป็นหนู"

"ไม่รู้สิ ไม่เคยรู้สึกว่าอยากได้ผู้หญิงคนไหนรุนแรงเท่านี้มาก่อน"

ไหนบอกว่าไม่มีรสนิยมทางเพศซาดิสต์ไง เท่านี้มาริษาก็กลัวจนตัวสั่น เธอมองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พอเจอกับรอยยิ้มมุมปากก็ก้มหน้าหลบตาทันที

"ขอคิดดูก่อนค่ะ"

"คิดเร็วหน่อยก็แล้วกัน ผมว่าเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่คุณเป็นคนกำหนด เผื่อผมเปลี่ยนใจก็ไม่รับประกันนะว่าคุณกับน้องจะปลอดภัย"

"งั้น หนู...เอ่อ  ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"

"อืม"

"คุณเลี้ยงเด็กไว้กี่คน ในอนาคตหนูจะโดนเด็กของคุณตามมาตบตีแย่งคุณหรือเปล่า แต่งงานหรือยัง มีแฟนที่เป็นตัวจริงอยู่แล้วไหม"

ธีร์ทาวัตยิ้มมุมปาก รู้สึกว่าคำถามของเธอน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

"ไม่มี"

"ไม่มี ! สักคนก็ไม่มีเหรอคะ" มาริษาถามกลับพร้อมทั้งเบิกตาโต

"สักคนก็ไม่มี"

"แล้วหนูต้องอยู่กับคุณนานเท่าไร"

"จนกว่าจะเบื่อ"

จนกว่าเขาจะเบื่อ ทำไมคำคำนี้ถึงรู้สึกว่ามันลดทอนศักดิ์ศรีแปลก ๆ สีหน้าของมาริษาเริ่มไม่ค่อยดี

"หนูต้องการเวลาคิดก่อน"

"ไม่บังคับ"

เธอลุกขึ้นยืนยกมือไหว้ก่อนจะเดินออกห้องไป แต่แล้วก็เดินกลับมาใหม่พร้อมกับยื่นมือถือมาให้เขา

"ขอเบอร์โทร.คุณธีร์ไว้ได้มั้ยคะ"

เขารับโทรศัพท์ราคาถูกนั้นมาแล้วกดเบอร์โทร.บันทึกให้ก่อนส่งคืน พอบันทึกเบอร์มือถือปุ๊บข้อมูลที่เชื่อมต่อช่องทางแชทก็เด้งขึ้นมาให้เพิ่มเพื่อนทันที มาริษารับมือถือมากุมไว้แนบอกก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการขอบคุณแล้วหมุนตัวจากไป